[ฟ้าคราม]
หลังจากที่น้าของผมตกบันไดไปเพราะอุบัติเหตุที่คาดไม่ถึงผมก็รีบสั่งให้จอนนี่เอารถออกทันทีโดยไม่ต้องรอรถพยาบาล และผมก็รีบพาน้าของผมไปส่งที่โรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดอย่างเร่งด่วน
และระหว่างที่ผมนั่งรอฟังอาการของน้าอรอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกังวลผมก็เห็นธาราเดินมานั่งลงข้าง ๆ ผมด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมโดยไม่พูดอะไร แต่ผมก็เลือกที่จะนั่งรอฟังว่าธาราจะพูดหรือแก้ตัวอะไรแทนแฟนของเขาไหมแต่ก็เปล่าเลยธาราเขาไม่ได้พูดอะไรกับผมเลยจนผมทนไม่ไหวต้องหันไปกระชากไหล่ของธาราให้หันมาหาผมแล้วผมก็ถามธาราเสียงแข็งเป็ครั้งแรกในชีวิตว่า
"ธารา?นายจะไม่พูดอะไรกับฉันหน่อยเหรอ? นายจะไม่แสดงความรับผิดชอบอะไรเลยหรือไง?"
"รับผิดชอบอะไร?"
ธาราถามผมกลับมาเสียงเรียบและนั่งทำหน้าตายเหมือนแฟนของเขาไม่ได้ทำอะไรผิดจนในที่สุดผมก็ทนไม่ได้จนผมต้องตวาดถามธาราออกไปอีกครั้งโดยไม่ได้มีเจตนาต่อว่าเขาสักนิดเลยเพราะเจตนาของผมคือต่อว่าแฟนของเขาตรง ๆ เลย
"นี่นายยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอว่ารับผิดชอบอะไรทั้ง ๆ ที่แฟนของนายเป็ต้นเหตุที่ทำให้น้าอรตกบันไดจนได้รับาเ็แบบนี้น่ะ"
"ฟ้าคราม?นายเลิกใส่ร้ายหมอเรียวได้แล้ว เพราะหมอเรียวไม่ได้ทำแต่น้าอรตกบันไดเพราะว่าฉันทำน้าอรหลุดมือต่างหากถ้านายจะด่าหรือเรียกร้องให้ใครสักคนแสดงความรับผิดชอบ ฉันจะเป็คนรับผิดเอง"
ธาราออกตัวรับผิดแทนหมอเรียวและโยนความผิดให้ตัวเอง จนผมต้องหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพชก่อนที่ผมจะถามเขากลับไป
"หึ...นี่นายรักเขามากจนต้องออกรับแทนเขาขนาดนี้เลยเหรอ?ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่าคนที่แสนจะอวดดีอวดเก่งอย่างนายจะโง่เพราะรักคนแบบนั้นน่ะ"
"ฟ้าคราม?เลิกพูดจาให้ร้ายหมอเรียวสักที ฉันก็บอกแล้วไงว่าเขาไม่ได้ทำอะไรน้าอรเลยแต่น้าอรต่างหากล่ะที่เป็คนทำ น้าอรเป็คนผลักหมอเรียวน้าอรเป็คนก่อเื่ทั้งหมด น้าอร…"
ธารายังคงยืนกระต่ายขาเดียวเข้าข้างหมอเรียวจนผมโมโหและทนไม่ไหว และถามธารากลับไปด้วยคำพูดแรง ๆ
"ธารา?เงียบ! ฉันรู้ว่านายรักไอ้หมอเรียวมาก!แต่ช่วยลืมหูลืมตาบ้างก็ได้นะ! แล้วก็บอกฉันมาว่านายหมายความว่ายังไงธารา?นายหมายความว่ายังไงที่ว่าน้าอรเป็คนก่อเื่ทั้งหมดน่ะ?"
"ฉันก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกไหม? ถ้าไม่มีก็ปล่อยฉันได้แล้ว เพราะฉันไม่ใช่ผู้ร้าย"
ธาราตอบผมออกมาเรียบ ๆ ง่าย ๆ ไม่ได้ใจความอะไรเลยแต่ว่าผมก็ยอมปล่อยแขนของธารา เพราะผมใมากที่ตอนนี้ธาราเข้าข้างแฟนของเขามากถึงขนาดใส่ร้ายคนที่เลี้ยงดูเขามาั้แ่เล็กๆ อย่างน้าอร น้าอรเปรียบเสมือนแม่แท้ ๆ ของเขาแต่เขากลับใส่ร้ายน้าอรเพียงเพราะ้าอยู่ข้างแฟนที่เพิ่งจะคบกันได้ไม่ถึงปีของเขาอย่างหมอเรียว
ผมนั่งจ้องหน้าของธาราอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเพิ่งจะพูดออกมาและผมก็รับไม่ได้เลยที่เขาพูดถึงน้าอรแบบนี้ แต่ผมก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้เพราะผมไม่กล้าแม้แต่จะดุธาราเลยด้วยซ้ำไป เนื่องจากผมเป็ห่วงความรู้สึกของเขามากและธาราเองก็กำลังจ้องหน้าของผมอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกันจนกระทั่งผมได้ยินเสียงทักทายที่ดังมากจากด้านหน้าของพวกเราสองคนผมกับธาราเลยหันไปมองที่มาของเสียงพร้อมกัน
พอผมหันไปผมก็เห็นผู้กองไม้ยืนอยู่ตรงหน้าของผมกับธาราและพอผู้กองไม้เห็นท่าทางที่เคร่งเครียดของผมกับธารา ผู้กองไม้ก็รีบถามผมขึ้น
"พี่ฟ้าครามครับ...คุณอรอุมาเป็ยังไงบ้างครับ?"
"ยังไม่รู้เลยครับแต่เมื่อสักครู่หมอออกมาบอกว่าอาการทั่วไปปกติดีครับ"
"เฮ้อ...โล่งอกไปทีนะครับเอ่อ...แล้วทำไมอยู่ ๆ คุณอรถึงได้ตกบันไดได้ล่ะครับ"
"เอ่อ..."
ผมอยากจะตอบผู้กองไม้ไปเลยว่า...ต้นเหตุมาจากหมอเรียวแฟนของธาราแต่พอผมกำลังอ้าปากจะพูด ธาราก็หันมาจ้องหน้าผมอย่างไม่พอใจผมก็เลยต้องเงียบไว้ก่อน เพราะผมรู้ดีว่าธาราเป็คนใจร้อนมากและผมก็ไม่อยากให้เขาโกรธผมมากไปกว่านี้อีกแล้ว
แต่พอผมเงียบธาราก็หันกลับไปจ้องหน้าผู้กองไม้เหมือนกับเกลียดมาั้แ่ชาติที่แล้ว ก่อนที่ธาราจะตอบคำถามของผู้กองไม้แทนผม
"หึ...ที่แท้ก็จะมาสอบปากคำเพื่อหาข้อมูลของผู้ร้ายสินะครับผู้กองไม้ยมกแต่ต้องขอโทษด้วยนะครับ เพราะที่นี่ไม่มีผู้ร้ายหรอกครับ เพราะฉะนั้นกรุณาอย่าแส่เื่ครอบครัวของผมจะดีที่สุดเชิญเสด็จกลับวังเถอะครับท่านไม้ยมก"
"นี่คุณธารา...มันจะมากไปแล้วนะครับผมรู้ว่าคุณกำลังหาเื่ผมอยู่ แต่กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยนะครับเพราะที่นี่คือโรงพยาบาลครับ ไม่ใช่งานวัดเพราะฉะนั้นกรุณาอย่าเห่าผมให้มันมากนักเลยครับ และมันก็จะดีที่สุดสำหรับเราสองคนด้วยครับ"
"หืม...ไอ้ผู้กองไม้...มึงอยากตายมากใช่ไหม?ห๊ะ?"
"ทำไม?คุณจะทำไม?"
ธาราเดินตรงเข้าไปหาผู้กองไม้ด้วยเจตนาไม่ดีผมเลยรีบเดินไปยืนขั้นตรงกลางเอาไว้ก่อนที่เื่จะบานปลายมากไปกว่านี้ แล้วผมพูดกับธาราออกไปอย่างใจเย็น
"ธารา...นั่งลงก่อนแล้วก็ใจเย็น ๆ ก่อนนะ เชื่อฉันสักครั้งเถอะ ถือว่าพี่ขอ"
ธารายอมเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้อย่างว่าง่ายจนน่าใและครั้งนี้ก็เป็ครั้งแรกด้วยที่ธารายอมเชื่อฟังผม ผมรู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆที่เขายอมฟังผม แต่เขาก็ยังไม่วายชี้หน้าผู้กองไม้และข่มขู่ผู้กองไม้ตบท้ายด้วย
"หึ่ย...ฝากไว้ก่อนเถอะมึง คราวหลังถ้ามึงยังมาวุ่นวายกับเื่ครอบครัวของกูอีกล่ะก็...กูไม่เอามึงไว้แน่"
ผูกองไม้ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับธาราอีกและผมก็รู้สึกโล่งใจมากที่เขาเลือกที่จะสงบปากสงบคำ และหลังจากที่ธารากับผู้กองไม้สงบศึกกันได้แล้วผมก็รีบเชิญผู้กองไม้มานั่งลงข้าง ๆ ผมแล้วพวกเราสามคนก็นั่งรอฟังผลการตรวจอาการของน้าอรต่อไป และเพียงไม่ถึงห้านาทีหลังจากนั้นหมอก็เดินออกมาบอกผมกับธาราว่า...
น้าอรปลอดภัยดีแต่ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะครับเพราะหมออยากให้คนไข้ได้พักผ่อนให้เต็มที่ และคนไข้ก็ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกสักอาทิตย์เพื่อรอดูอาการต่อไป
เมื่อผมได้ทราบว่าน้าอรปลอดภัยก็ทำให้ผมดีใจจนต้องหันไปยิ้มให้กับธาราที่ยืนอยู่ข้างผมแต่ธารากลับปั้นหน้ายากใส่ผม และถามผมออกมาเสียงเรียบหน้าตึง
"ยิ้มอะไร?ยิ้มทำไม? มีอะไร?"
"หึ...เปล่าหรอกฉันแค่ดีใจที่...ในวันที่ฉันมีเื่ทุกข์ใจแบบนี้...แล้วมีนายยืนอยู่ข้างฉันแบบนี้"
"หึ...ไร้สาระ"
ถึงแม้ว่าธาราจะบอกว่าไร้สาระแต่ผมก็แอบเห็นเขายิ้มน้อย ๆ ออกมาคนเดียวซึ่งมันเป็ภาพที่หาชมได้ยากมากที่จะเห็นธารายิ้มแบบนี้
หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว น้าอรก็ปลอดภัยและอยู่ในความดูแลของหมอแล้วผมก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงมากอีกแล้ว จากนั้นผมกับธาราและผู้กองไม้ก็คุยกันว่าเราจะออกไปหาอะไรแถวนี้ทานกันรองท้องก่อนกลับบ้าน
หลังจากนั้นผู้กองไม้ก็เดินแยกตัวไปที่รถของเขาส่วนผมกับธาราก็เดินแยกออกมาที่รถของเราเหมือนกัน แต่ในขณะที่ผมกับธารากำลังเดินไปที่รถผมก็เห็นจอนนี่ลูกน้องของผมหอบเสื้อสูทวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาผมกับธารา พร้อมกับบอกผมกับธาราด้วยท่าทางตื่นเต้น
"นายครับ?คุณธาราครับ? รีบใส่เสื้อสูทเร็วเข้าเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่ทันนะครับ"
ผมไม่เข้าใจว่าจอนนี่พูดเื่อะไรแต่ผมเห็นเขายื่นเสื้อสูทให้ผมกับธาราคนละชุด แล้วเขาก็รีบบอกผมกับธาราอย่างรน ๆว่า...วันนี้มีประชุมผู้ถือหุ้น และผมกับธาราก็ต้องเข้าประชุมในครั้งนี้ด้วยเพราะว่า...วันนี้จะเป็วันที่ผู้ถือหุ้นจะแต่งตั้งตำแหน่งเ้าพ่อคนใหม่ซึ่งคนที่จะรับหน้าที่นี้ต่อจากมาตินก็คือ...ผมเอง
ผมสงสัยมากว่าทำไมมันเร็วอย่างนี้ทั้งๆ ที่ผมก็บอกมาตินไปแล้วว่าผมขอเวลาสักสามเดือน และมาตินก็ตอบตกลงผมมาแล้วด้วยแต่ว่านี่มันเพิ่งจะผ่านมายังไม่ถึงอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมบอกจะแต่งตั้งเ้าพ่อแล้ว
แต่ว่าผมก็ไม่มีเวลาซักถามอะไรจากจอนนี่มากนักเพราะผมรู้ว่าถึงแม้ว่าผมจะถามอะไรไป จอนนี่ก็คงตอบคำถามของผมไม่ได้อยู่ดีทางที่ดีผมควรจะเข้าประชุมแล้วค่อยไปถามมาตินให้รู้เื่ดีกว่า
ผมเอื้อมมือไปรับเสื้อสูทจากจอนนี่มาสวมใส่โดยมีจอนนี่คอยเช็คความเรียบร้อยให้กับผมแต่ว่าพอผมใส่เสื้อสูทเสร็จ ธาราก็ยังไม่ใส่สูทของเขาเลยผมจึงถามธาราว่าทำไมเขาถึงไม่ใส่สูทล่ะ และธาราก็ตอบผมกลับมาเสียงเรียบและด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
"คนที่จะเข้ารับตำแหน่งเ้าพ่อคนต่อไปคือนาย...ไม่ใช่ฉันแล้วทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะ จะให้ฉันเข้าไปนั่งทำซากอะไร ฉันไม่ไปหรอก นายรีบไปเถอะสายแล้ว...อย่าทำให้คนอื่นรอนาน"
"ธารา?แต่ฉันอยากให้นายไปกับฉันนะ เพราะว่าฉันรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่มีนายยืนอยู่ข้างๆ ฉัน เราไปด้วยกันนะธารา "
"ไม่ล่ะ นายไปเถอะฉันจะกลับบ้านแล้ว ฉันง่วง ฉันเหนื่อย"
พรึบ...
ธาราโยนสูทคืนให้กับจอนนี่เหมือนเดิมและจอนนี่ก็รีบรับเสื้อสูทของธาราทันทีก่อนที่จะตกพื้นแล้วจอนนี่ก็รีบวิ่งไปดักหน้าของธาราเอาไว้ และบอกธาราด้วยเหตุผลร้อยแปดว่า
"คุณธาราครับ?แต่คุณมาตินกำชับว่า...คุณธาราต้องเข้าประชุมด้วยนะครับเพราะฉะนั้นคุณธาราต้องไปนะครับ เพราะคุณมาตินสั่งครับ ใส่สูทนะครับคุณธารา"
"หึ...ไม่ล่ะฉันไม่ชอบคนเยอะ ฉันฟังพูดไม่รู้เื่ ฉันรำคาญ"
"คุณธาราครับ?คุณมาตินบอกว่า...คุณธารากำลังจะเปิดผับสาขาใหม่ไม่ใช่เหรอครับ? "
"อืม...แล้วมาตินรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะเปิดผับวะ?"
"แห่ะ ๆคุณมาตินบอกว่า...คุณมาตินจะยอมเป็หุ้นส่วนกับคุณธาราและจะทุ่มไม่อั้นแต่ว่าคุณธาราต้องเข้าประชุมก่อนนะครับ "
ผมแอบยิ้มออกมาเบา ๆเมื่อผมไดยินสิ่งที่มาตินฝากจอนนี่มาบอกกับธารา ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมาตินถึงได้ทำงานเก่งขนาดนี้คงจะเป็เพราะว่ามาตินฉลาดแบบนี้นี่เอง มาตินเขารู้จุดอ่อนของทุกคนดีเสมอโดยเฉพาะกับธารา ดูเหมือนว่ามาตินจะรู้ใจของธาราไปเสียทุกอย่างยังกับนั่งอยู่ในใจของธาราเลย
และเหตุผลที่จอนนี่นำมาอ้างก็ได้ผลดีมากเพราะพอธาราได้ยินสิ่งที่มาตินเสนอมา ธาราก็รีบคว้าเสื้อสูทจากมือของจอนนี่ไปสวมใส่แทบจะทันทีเลยแล้วก็รีบเข้าไปนั่งรออยู่ในรถโดยไม่ซักถามอะไรอีกเลยจนไปถึงห้องประชุม
และก่อนจะเข้าห้องประชุมผมก็รีบส่งข้อความไปขอโทษและยกเลิกนัดทานข้าวกับผู้กองไม้โดยผมบอกผู้กองไม้ว่าหลังประชุมผู้ถือหุ้นเสร็จ ผมจะโทรหาเขาอีกที...
[ห้องประชุม]
บรรยากาศภายในห้องประชุมวันนี้ครึกครื้นมากเป็พิเศษและพอผมกับธาราเดินเข้ามาในห้องประชุม ทุกคนก็พร้อมใจกันยืนขึ้นและโค้งให้กับผมและธาราก่อนที่พวกเขาจะพร้อมใจกันปรบมือต้อนรับผมกับธารา
จากนั้นมาตินก็ลุกขึ้นและเชิญผมกับธาราเข้าไปนั่งที่ตำแหน่งของเ้าพ่อและให้ธารานั่งเคียงคู่กับผมอีกทีและนี่ก็เป็ครั้งแรกที่ผมเห็นเก้าอี้ของเ้าพ่อมีสองตัวแบบนี้ เพราะตามปกติแล้วเก้าอี้ที่จะวางไว้ในตำแหน่งของเ้าพ่อจะมีเพียงหนึ่งตัวเท่านั้น
ธาราเองก็ดูท่าทางมึนงงสงสัยมากแต่ธาราก็ยอมทำตามที่มาตินบอกทุกอย่างโดยไม่ซักถามอะไรมาก และวินาทีที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงเมื่อมาตินประกาศแต่งตั้งให้ผมขึ้นมารับตำแหน่งเ้าพ่อต่อจากเขา
ไม่พอแค่นั้นมาตินยังประกาศให้ทุกคนในห้องประชุมได้ทราบโดยทั่วกันว่า...ต่อจากนี้ไปเราจะมีเ้าพ่อสองคนคือ...ผมกับธาราโดยให้ผมทำหน้าที่หลักในการตัดสินใจและออกงานสังคมต่าง ๆ ส่วนธาราจะต้องสามารถทำงานแทนผมและมีอำนาจในการตัดสินใจแทนผมได้ทุกอย่างในกรณีที่ผมไม่สามารถทำหน้าที่ของผมได้
โดยมาตินให้สมาชิกและผู้ถือหุ้นของเราทุกคนเรียกผมว่า...นายใหญ่นับจากวันนี้เป็ต้นไปและให้เรียกธาราว่า...นายน้อยธารานับจากนี้ไปเช่นกัน
หลังจากมาตินได้ประกาศออกไปในที่ประชุมแล้วก็ไม่มีใครคัดค้านอะไรเลย และดูเหมือนทุกคนจะเห็นดีเห็นงามกับมาตินอีกด้วยจะมีก็เพียงแต่ธาราเท่านั้นที่ดูเหมือนจะไม่พอใจเท่าไหร่นัก จนมาตินต้องเดินเข้าไปกอดธาราและพูดกับธาราเบา ๆ ว่า
"ทำไมนายน้อยต้องปั้นหน้ายากตลอดเวลาเลยล่ะ?ยิ้มบ้างก็ได้ไหมวะ?"
“เงียบน่า”
ธาราผลักมาตินออกจากตัวของเขาเบาๆ และแสดงท่าทางไม่พอใจมาก ก่อนที่เขาจะถามมาตินออกไปอย่างเอาเื่ว่า
"มาติน?นายเล่นอะไรของนายวะ? นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบงานแบบนี้นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบออกงานสังคม ฉันไม่ชอบโครงการบ้านจัดสรรที่แสนวุ่นวายของพวกนายฉันไม่ถนัดนายก็รู้ ฉันทำไม่ได้หรอก"
"หึ...ธาราฉันี้เีคุยกับนายแล้ว เพราะนายมันขี้โวยวายเอาเป็ว่า...งานนี้นายตกลงกับฟ้าครามเองก็แล้วกันนะ หมดหน้าที่ของฉันแล้ว ฉันไปนะ"
"เฮ้ย...เดี๋ยวสิวะเรายังคุยกันไม่รู้เื่เลยนะ"
มาตินเดินควงรามออกจากห้องประชุมไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของธาราอีกเลยจากนั้นผมก็เดินเข้าไปหาธารา และคว้าเขาเข้ามากอดไว้แน่น ก่อนที่ผมจะพูดกับเขาออกไปว่า
"นายน้อย...พี่ดีใจนะที่มีนายอยู่เคียงข้างแบบนี้ต่อไปนี้นายจะไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้อีกแล้วนะเพราะตอนนี้นายคือ...นายน้อยธาราของทุกคน"
"เอ่อ...ฉัน...ฉันดีใจกับนายด้วยนะฟ้าครามสำหรับตำแหน่งใหม่ของนายแต่ว่าฉัน...ฉันคงรับตำแหน่งนายน้อยที่ทุกคนมอบให้ไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่ถนัด"
"หึ...เอาน่าเดี๋ยวอีกหน่อยก็ชินเองนั่นแหละ อ้อ...จริงสิ...เรายังไม่ได้ทานอะไรกันเลยนี่หน่าถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่จะโทรไปชวนผู้กองไม้ แล้วเราก็ไปหาอะไรทานกันนะนายน้อย"
"เอ่อ...อืม...ตามใจนายสิแต่ว่าฉันขอโทรไปชวนหมอเรียวด้วยได้ไหม?"
ผมค่อยๆ คลายอ้อมกอดของผมออกจากธาราเมื่อผมได้ยินชื่อ...หมอเรียวเพราะผมไม่ชอบและไม่พอใจมากที่ธาราคบกับคนตอแหลแบบหมอเรียวแต่พอผมเห็นหน้าของธาราแล้ว ผมก็จำใจต้องพยักหน้าและตอบตกลงไปเพราะผมอยากเห็นธารายิ้มเยอะ ๆ
และมันก็เป็อย่างที่ผม้าเพราะพอผมพยักหน้าตอบตกลง ธาราก็รีบเข้ามาสวมกอดผมเขากอดผมเป็ครั้งแรกั้แ่เกิดมา แล้วเขาก็ตบไหล่ผมเบา ๆ แล้วพูดกับผมอย่างดีใจ
"ขอบคุณนะ"
"เอ่อ...อืม...ไม่เป็ไรหรอกได้เห็นนายมีความสุขพี่ก็ดีใจแล้วล่ะ"
*****
sundog
35K
