เย่เฉินยืนตระหง่านกลางซากปรักหักพังปากเหว... ถูกทำลายย่อยยับ
ร่างกายเปื้อนเืและมีรอยาแฉกรรจ์ แต่ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งชัยชนะจากการปะทะกับอสูรโบราณในยกแรก
‘ข้าทำได้... ข้าทำให้มันถอยไปหนึ่งก้าวได้!’
เขากำลังประคองแขนเ็ป เตรียมโคจรพลังเพื่อเยียวยา แต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้ต้องหยุดชะงัก
เขารู้สึกได้ถึง "น้ำหนัก" กำลังเพิ่มขึ้นบนท้องฟ้า...
โฮก!
เสียงคำรามทรงอำนาจดังก้องจากเบื้องบน มิใช่ความโกรธเกรี้ยว... แต่เปี่ยมด้วย "อำนาจสูงสุด"
เย่เฉินเงยหน้ามอง... ภาพปรากฏแก่สายตาทำให้เืในกายพลันเย็นเยียบ
อสูรคลั่งรอยโลหิตมิได้บินจากไปอย่างแท้จริง... มันบินขึ้นไปเพื่อ "ร่ายรำพิธีกรรมสุดท้าย"!
ร่างั์ทมิฬทิ้งดิ่งลงมาอีกครั้ง ครานี้... ร่างถูกอาบไล้ด้วยแสงน่าเกรงขาม!
เกล็ดสีดำ ถูกแทนที่ด้วย ประกายสีทอง–เื เรืองรอง ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอย่างน่าเหลือเชื่อ แสงนั้นคือ "พลังแห่งราชันย์" อันถูกผนึกไว้ในเผ่าพันธุ์มานับพันปี
อสูรร่างทอง-เืทิ้งตัวลงสู่พื้นดินอย่างสง่างาม กรงเล็บใหญ่โตกว่าเดิมฝังลงในเนื้อหินมั่นคง มันไม่โจมตี แต่จ้องมองเย่เฉินด้วยสายตาสงบนิ่ง
"ผู้ถือครอง..." เสียงคำรามก้องในจิตสำนึก "ข้าจะมอบบททดสอบสุดท้ายให้เ้า... เ้าต้องพิชิตข้า... เพื่อเป็ 'ราชันย์' อย่างแท้จริง!"
เย่เฉินรู้แล้วว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยง... นี่คือพิธีกรรมสุดท้ายที่เขาต้องชนะ
เขาพยุงร่างาเ็ให้ลุกขึ้นยืนตรง แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เย่เฉินรู้ดีว่าเขาถอยไม่ได้อีกแล้ว หากพ่ายแพ้หรือปล่อยให้อสูรตัวนี้อาละวาดต่อไป หมู่บ้านสกุลหลิวอยู่ไม่ไกลย่อมกลายเป็ทะเลเื
ทางรอดเดียวคือต้อง "ชนะและสั่งการ" มันให้ได้!
"เข้ามา!"
เย่เฉินคำรามลั่น ปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมา "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" ถูกโคจรจนถึงขีดจำกัดสูงสุด เส้นชีพจรเทพอสูรในร่างกายปูดโปน ส่องแสงสีทองดำทะลุิั ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านรอบกายจนมวลอากาศสั่นไหวพร่าเลือน
อสูรคลั่งรอยโลหิตในร่างราชันย์คำรามตอบรับ!
ตูม!
ทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าหากันพร้อมกัน! ร่างเล็กจ้อยเย่เฉินปะทะร่างมหึมาอสูรั์กลางอากาศเหนือปากเหว!
เปรี้ยงงงงง!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวูเาสองลูกชนกัน เย่เฉินใช้หมัดขวาอัดแน่นพลังบทลับ ปะทะเข้ากับกรงเล็บขนาดมหึมาเรืองแสงสีทอง–เื
คราวนี้... เขาไม่ถอย!
"ย๊ากกก!"
เย่เฉินกัดฟันแน่นจนเืซึมไรฟัน เขาใช้ "ความมั่นคง" ของกายาเทพอสูร ต้านทานแรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมา เท้าจมลึกลงไปในพื้นหินจนถึงหัวเข่า แต่ร่างกายท่อนบนยังคงตั้งตรงไม่ยอมงอ
ครืน... ครืน...
พื้นดินรอบตัวเริ่มแตกร้าวและยุบตัวลงเป็หลุมกว้างจากการรับน้ำหนักปะทะ อสูรั์กดน้ำหนักลงมาเรื่อยๆ ดวงตาสีเืจ้องมองด้วยความกดดัน แต่กลับพบว่ามนุษย์ตัวจ้อยผู้นี้เปรียบเสมือนเสาหลักค้ำยันฟ้าดิน
ความมันส์ในการต่อสู้เริ่มปรากฏขึ้นในแววตาอสูร... มันไม่ได้เจอคู่ต่อสู้ที่ต้านทานพละกำลังได้ตรงๆ แบบนี้มานานนับร้อยปีแล้ว!
การปะทะดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างแลกหมัดและกรงเล็บใส่กันไม่ลดละ
ฉัวะ!
ในที่สุด กรงเล็บแหลมคมของอสูรราชันย์ก็สามารถฝ่าการป้องกันเข้ามาได้ ปลายเล็บกรีดผ่านหัวไหล่เย่เฉินจนเกิดแผลลึก เืสีแดงสดพุ่งกระฉูด
"อั่ก!"
ความเ็ปแล่นพล่าน แต่ในวินาทีนั้นเอง... "สัญชาตญาณคลั่ง" ของสายเือสูรก็ถูกปลุกขึ้นด้วยกลิ่นคาวเืตนเอง!
ั์ตาเย่เฉินเปลี่ยนเป็สีแดงฉานชั่วขณะ แต่ก่อนที่สติจะหลุดลอยไป... "จิตอสูรเทวะ" ซึ่งเขาฝึกฝนมาจากห้องิญญากระดูกพันปีก็ทำงานทันที!
เย่เฉินดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว และใช้จังหวะจิตใจกำลังตื่นตัวถึงขีดสุดนี้ "เพ่งมอง" ทะลุเข้าไปในร่างอสูรตรงหน้า!
เขาไม่ได้มองเห็นเพียงแค่กายเนื้อสัตว์ร้าย แต่เขามองเห็น "เส้นชีพจริญญา" ซ่อนอยู่ภายในร่างมหึมานั้น
และสิ่งที่เขาเห็น... ทำให้ต้องตะลึงงัน
ภายในร่างอสูรคลั่งรอยโลหิต มี "ตราประทับ" สีทองโบราณฝังอยู่ที่หัวใจ! ตราประทับนั้นมีลวดลายเดียวกันกับคัมภีร์เทพอสูรเทวะทุกประการ!
พร้อมกันนั้น ภาพความทรงจำบางอย่างไหลบ่าเข้ามาในหัว... ภาพอสูรตัวนี้ในอดีตกาล กำลังหมอบกราบอยู่แทบเท้าบุรุษผู้หนึ่ง... ผู้ถือครองคัมภีร์
"อสูรเฝ้าผนึกระดับรอง..." เสียงในจิตสำนึกดังก้องบอกความจริง "มันมิใช่ศัตรู... แต่มันคือขุนพลผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกสาปให้เฝ้ารอผู้สืบทอด... การโจมตีของมันมิใช่เพื่อทำลายล้าง แต่เพื่อปลุกพลังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น!"
เย่เฉินเข้าใจทุกอย่างในพริบตา... ความดุร้ายที่มันแสดงออกมา คือบททดสอบสุดท้ายอันคัมภีร์สร้างขึ้น
‘เ้าไม่ได้้าฆ่าข้า... แต่เ้า้าให้ข้าเหนือกว่าเ้า!’
เย่เฉินแสยะยิ้ม... ความลังเลที่จะทำร้ายสัตว์อสูรหายไปจนหมดสิ้น เพราะเขารู้แล้วว่าวิธีเดียวที่จะตอบแทนความภักดีของมันได้... คือการล้มมันให้ได้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี!
อสูรคลั่งรอยโลหิตััได้ถึงความเปลี่ยนแปลง มันคำรามลั่นพร้อมะเิพลังเฮือกสุดท้าย ร่างกายเรืองแสงสีทอง–เืพุ่งทะยานเข้าใส่ดุจดาวหางมรณะ!
เย่เฉินไม่ขยับหนี เขาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อผนึกพลังทั้งสองสายเข้าด้วยกัน
"ลมหายใจอสูรเทวะ... เสริมกายา!"
"จิตอสูรเทวะ... สยบิญญา!"
เมื่อลืมตาขึ้น ั์ตาสีดำสนิทพลันเปลี่ยนเป็ สีทองอำพัน! บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันมิใช่จิตสังหาร แต่เป็ "แรงกดดันแห่งอำนาจ"
เขาเกร็งพลังทั้งหมดไปที่จุดกึ่งกลางฝ่ามือขวา สร้าง "ตราประทับพลังงาน" มองไม่เห็นขึ้นมา
วูบ!
ในจังหวะอสูรั์พุ่งเข้ามาถึงตัว... เย่เฉินกระแทกฝ่ามือสวนออกไป! เป้าหมายคือ "ตำแหน่งหัวใจ" ที่มีตราประทับโบราณซ่อนอยู่!
"จงสยบ!"
เย่เฉินคำรามก้องด้วยภาษาโบราณ
ตึงงงงง!
ฝ่ามือปะทะเข้ากลางอกอสูรั์! ไม่มีเืสาดกระเซ็น... แต่กลับเกิด คลื่นกระแทกทางิญญา ะเิออกเป็วงกว้าง!
วูบ...
แสงสีแดงเคยบ้าคลั่งบนร่างอสูรพลันดับวูบลง! แรงพุ่งทะยานมหาศาลหยุดชะงักกลางอากาศ
โครม!
อสูรคลั่งรอยโลหิตทรุดฮวบลงกับพื้นเบื้องหน้าเย่เฉิน! มันพยายามจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดเหมือนถูกดูดกลืนไปจนสิ้น
ทว่า... บนใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัว กลับปรากฏรอยยิ้ม... มันแยกเขี้ยวออกมา เป็การ "แสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ"
ในที่สุด... มันก็ได้พบกับผู้สามารถหยุดยั้งความบ้าคลั่งของมันได้... ผู้เป็นายเหนือหัวที่แท้จริง!
ท่ามกลางฝุ่นควันที่เริ่มจางลง อสูรคลั่งรอยโลหิตค่อยๆ พยุงร่างมหึมาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แสงสีทอง–เืบนเกล็ดค่อยๆ หรี่ลงจนกลับกลายเป็สีดำทมิฬสงบนิ่ง
มันไม่ได้ลุกขึ้นเพื่อโจมตี... แต่ลุกขึ้นเพื่อ "แสดงความเคารพ"
ครืด...
อสูรั์ก้มศีรษะขนาดใหญ่ลงต่ำ จนหน้าผากเย็นเฉียบแตะลงกับพื้นหินเบื้องหน้าเท้าเย่เฉิน เป็ท่าทางของการสยบยอมต่อ "นายเหนือหัว"
"ข้าน้อย... น้อมรับบัญชา..."
เสียงคลื่นจิตเคยดุดัน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความนอบน้อมและภักดี "ท่านได้ผ่านบททดสอบแห่งราชันย์แล้ว... นับแต่นี้ไป ข้าคือดาบและโล่ของท่าน... จนกว่าชีวิตจะหาไม่"
เย่เฉินมองดูอสูรตรงหน้าด้วยสายตาซับซ้อน เขาไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะหอมหวาน แต่รู้สึกถึง "ความรับผิดชอบ" อันยิ่งใหญ่ที่ตกลงมาบนบ่า
"จงลุกขึ้นเถิด" เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าไม่้าทาส... แต่ข้า้าพลังที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี้"
อสูรเงยหน้าขึ้น มันอ้าปากกว้าง...
วูบ!
ลูกแก้วสีแดงอำพันขนาดเท่ากำปั้น ลอยออกมาจากปาก ลูกแก้วนี้เปล่งแสงสว่างเจิดจ้าและแผ่ไอพลังงานเข้มข้น
"แก่นิญญาโลหิต..." อสูรกล่าวแนะนำ "นี่คือตบะบารมีครึ่งหนึ่งของข้าที่สั่งสมมานับพันปี... จงรับไปเถิดนายท่าน... มันจะช่วยทะลวงคอขวดและเปิดประตูสู่พลังที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคต"
เย่เฉินยื่นมือออกไปรับลูกแก้วนั้น ทันทีที่ัั พลังงานอุ่นร้อนก็ไหลซึมเข้าสู่เส้นชีพจร ผสานเข้ากับ "ลายอักขระเทพอสูร" อย่างสมบูรณ์แบบ
‘ด้วยสิ่งนี้... ข้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปอีกขั้น!’
เมื่อมอบของล้ำค่าเสร็จสิ้น อสูรั์ก็ผงกศีรษะคำนับเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะกางปีกและพุ่งทะยานกลับลงไปสู่ความมืดมิดของหุบเหวเบื้องล่าง เพื่อจำศีลและรอคอยวันที่นายเหนือหัวจะเรียกใช้มันอีกครั้ง
เย่เฉินยืนอยู่เพียงลำพังบนปากเหว ท่ามกลางแสงอรุณรุ่งแรกที่กำลังสาดส่องเข้ามาขับไล่ความมืดมิดของราตรี ในมือของเขากำ "แก่นิญญาโลหิต" แน่น...
เขามองไปทางทิศที่ตั้งของ หมู่บ้านสกุลหลิว แววตาเย็นเยียบและคมกริบดุจใบมีด
เย่เฉินก้าวเท้าเดินออกจากเขตหุบเหว มุ่งหน้ากลับสู่โลกภายนอกอย่างเต็มตัว...
การชำระแค้นและตำนานบทใหม่ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!
[จบตอนที่ 19]
1K
