ทั้งสนามสอบเงียบสนิท
ไม่มีใครขยับ
ไม่มีใครพูด
สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาค่อยๆ เดินออกมาจากกำแพงที่พัง
ทุกย่างก้าวทำให้พื้นสั่น
ร่างสูงเกือบสิบเมตร
ผิวสีเทาดำ
มีเกราะคล้ายกระดูกห่อหุ้มทั่วร่าง
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตัวแข็งคือ—
มันไม่มีตา
มีเพียงรอยแยกยาวบนใบหน้า
แล้วข้างใน—
เต็มไปด้วยดวงตาสีแดงนับไม่ถ้วน
—
ระบบสนามสอบส่งเสียงเตือนถี่
[คำเตือน]
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตนอกพื้นที่ทดสอบ]
[ระดับอันตราย: สูงมาก]
[โปรดยุติการสอบและอพยพ]
แต่ไม่มีประตูเปิด
ไม่มีทางออก
สนามถูกปิดตาย
เสียงผู้เข้าสอบเริ่มดังขึ้น
“นี่มันอะไรกัน!?”
“นี่ไม่ใช่ส่วนของการสอบ!”
“สมาคมทำอะไรอยู่!?”
บนหอควบคุม
เ้าหน้าที่เริ่มแตกตื่น
“เปิดประตูไม่ได้!”
“ระบบถูกแทรกแซง!”
ลีน่ามองจอด้วยสีหน้าตึงเครียด
ก่อนหยุด
เพราะมุมหนึ่งของจอ—
มีสัญญาณผิดปกติ
ภาพชายสวมหน้ากากสีขาว
ผู้สังเกตการณ์
ยืนอยู่บนยอดหอ
เธอเบิกตา
“…ไม่จริง”
—
กลางสนาม
สัตว์ร้ายหยุดเดิน
รอยแยกบนใบหน้าค่อยๆ เปิด
เสียงดังขึ้น
ไม่ใช่คำราม
แต่เป็—
เสียงคน
“คิ…รัน…”
ทั้งสนามแข็งค้าง
คิรันนิ่งทันที
สัตว์ร้ายขยับช้าๆ
ก่อนพูดอีกครั้ง
“เจอ…แล้ว…”
ดวงตาของคิรันเปลี่ยน
เขาจำแรงกดดันนี้ได้
คล้ายกับ—
ชั้นใต้ดิน
ผู้ถูกทอดทิ้ง
แต่รุนแรงกว่า
ระบบเด้งขึ้นทันที
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตผิดประเภท]
[ชื่อ: ผู้ล้มเหลวหมายเลข 0]
[สถานะ: ปิดผนึก]
[คำเตือน]
[ห้ามต่อสู้]
คิรันขมวดคิ้ว
“ห้าม?”
ระบบไม่เคยเตือนแบบนี้
ทันใดนั้น—
สัตว์ร้ายหันไปมองผู้เข้าสอบกลุ่มหนึ่ง
แล้ว—
พุ่ง
ตูม!!
พื้นแตกเป็ทางยาว
ผู้คนกรีดร้อง
ฮันเตอร์หลายคนปลิวกระเด็น
เืกระเซ็น
มีคนตายทันที
ทั้งสนามแตกตื่น
คิรันมองนิ่ง
ก่อนถอนหายใจ
“…ถ้าปล่อยไว้”
“สอบจบแน่”
เขาก้าวออกไป
ชายคนหนึ่งคว้าแขนไว้
“บ้าเหรอ! มันฆ่าคนระดับ B ได้!”
คิรันดึงแขนออก
พูดเรียบๆ
“ก็ไม่ได้บอกว่าจะสู้ตรงๆ”
เขาเดินออกไป
ทุกคนมองตาม
แรงค์ F
กำลังเดินเข้าหาสัตว์ประหลาด
—
สัตว์ร้ายหยุด
มันหันมาทางคิรัน
เงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเสียงแหบต่ำดังขึ้น
“กลิ่น…”
“เหมือน…”
“พวกเรา…”
ทันใดนั้น—
เงาดำใต้แขนของคิรันขยับเอง
เสียงกระซิบดังขึ้นในหัว
“…กินมัน…”
คิรันหยุด
สีหน้าเย็นลง
เงาดำเริ่มไหลออกจากแขน
ระบบเด้งขึ้น
[แกนกลืนกินตอบสนอง]
[ตรวจพบแกนต้นกำเนิด]
[้าดูดซับหรือไม่]
คิรันนิ่ง
ชั่วขณะหนึ่ง
เขารู้สึกได้
ถ้าตอบตกลง
เขาอาจชนะ
แต่—
บางอย่างจะเปลี่ยนไป
ถาวร
สัตว์ร้ายก้าวเข้ามา
ช้าๆ
ก่อนยื่นมือขนาดมหึมา
แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้คิรันแข็งค้าง
“นาย…”
“ก็เป็…”
“ตัวทดลอง…”
โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง
ดวงตาของคิรันสั่นเป็ครั้งแรก
—
บนยอดหอ
ผู้สังเกตการณ์ยิ้มอยู่ใต้หน้ากาก
“…ในที่สุด”
“นายก็จะเริ่มจำได้แล้ว”
ตอนต่อไป: ตอนที่ 15 — ความทรงจำที่ถูกลบ
1K
