ตอนที่ 2 สลับร่าง
@ั
เหตุการณ์ก่อนหน้า
ผมมางานแต่งโดยถูกเชิญให้มาในขณะที่กำลังนั่งดื่มกับเพื่อนร่วมโต๊ะอยู่นั้น อยู่ๆผมก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาจึงเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งห้องน้ำกับหอประชุมตรงที่จัดงานมันดันอยู่ไกลกัน อยู่ๆเม็ดฝนก็เกิดปรอยลงมาผมรีบก้มหน้าเดินเพื่อจะได้ถึงห้องน้ำเร็วๆแต่อยู่ๆในระหว่างนั้น...
“ปัก!ว๊าย!! ตุบ!” ผมกำลังจะล้ม สัญชาตญาณทำให้ผมเลือกที่จะคว้าเอาเธอลงมาด้วยจากนั้นริมฝีปากของเราก็ประกบกันแรงกระแทกทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายของผม
“อี๋!!ลุกออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”แต่!ผมเกิดได้ยินเสียงตัวเองทั้งๆที่ยังไม่ได้พูดผมจึงค่อยๆตั้งสติ...เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมผมถึงเห็นตัวเองยืนอยู่ตรงหน้าผมเริ่มก้มหน้าสำรวจตัวเอง...จับเข้ามับ! ที่หน้าอกทั้งสองข้างมีนม...แถมยังสวมกระโปรง รองเท้าส้นสูง
ดื่มไปไม่มากเท่าไหร่เมาแล้วเหรอวะเนี่ย แต่ผมคิดว่าผมยังไม่ได้เมานะผมเริ่มตั้งสติคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้ง...
ปัจจุบัน
“เกิดอะไรขึ้นกับฉัน”น้ำมนต์ในร่างของั เอ่ยถามตัวเองที่กำลังยืนมองหน้ากันอยู่ท่ามกลางเม็ดฝนที่กำลังปรอยลงมา
“นั่นสิผมก็อยากรู้เหมือนกัน ทำไมร่างของผมถึงไปอยู่ที่คุณได้”ผมลองพูดดูบ้าง...เสียงเล็กๆของผู้หญิง นี่มันไม่ใช่ผม...หรือว่าใช่วะ!เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ตอนนี้ผมสับสนไปหมดซึ่งคนที่อยู่ตรงหน้าก็คงรู้สึกไม่ได้แตกต่างไปจากผมสีหน้าตอนนี้ของเธองุนงงปนใกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้แตกต่างไปจากผมเลยสักนิด
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันฝันหรือเปล่า แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ” ฝันได้ยังไง น้ำฝนที่หยดลงมาโดนผิวมันคือของจริงฉันคิดว่าฉันมาอยู่ในร่างสูงนี้ส่วนเ้าของร่างที่แท้จริงก็คงไปอยู่ในร่างของฉัน...เราสลับร่างกัน!
“หลบฝนก่อนไปคุยกันตรงโน้นดีกว่า” ผมเอื้อมมือไปจับแขนของตัวเองพาเดินมาหลบฝนตรงชายหลังคาของอาคารเรียน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเราคงต้องคุยกันยาวเธอเป็ใคร บ้านอยู่ไหน ผมรู้สึกเหมือนยังไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลย
“ร่างของฉันทำไมถึงไปอยู่กับคุณได้แล้วร่างของคุณทำไมถึงมาอยู่ที่ฉัน” พากันมาหยุดยืนหลบฝนสำเร็จเธอก็ยิงคำถามใส่ผมทันที
“ผมจะไปรู้ได้ยังไง”ตอนนี้ผมทำตัวไม่ถูก เหมือนกำลังยืนคุยอยู่กับตัวเองอย่างไรอย่างนั้น ผมก้มมองดูตัวเองอีกครั้งกระโปรงแค่หัวเข่าสวมรองเท้าส้นสูง ผมรีบสะบัดรองเท้าออกจากเท้าทันทีปวดเท้าชะมัดใส่เข้าไปได้ยังไง!
“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ”ก็ถอดรองเท้าไงถามได้...
“เหมือนยืนเขย่งอยู่ตลอดเวลาเลยผมเมื่อย” ซึ่งฉันก็ไม่ได้อยากจะว่าอะไรเขา สิ่งที่เขากำลังกระทำอยู่มันยิ่งตอกย้ำความจริงว่าสิ่งที่ฉันกับผู้ชายคนนี้เผชิญอยู่มันคือเื่จริง!
“คุณฉันกลัว...” ผมมองตัวเองที่กำลังทำท่าเหมือนจะร้องไห้...อย่านะ ห้ามร้องเด็ดขาดเฮียัผู้ยิ่งใหญ่จะมายืนร้องไห้ต่อหน้าผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้!
“ใจเย็นๆนะคุณผมว่าเราน่าจะสลับร่างกัน”
“มันจะเป็ไปได้ยังไงมันเหลือเชื่อมากนะคุณ” สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ฉันเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามันไม่ใช่เื่จริงแต่ถ้าเื่นี้เป็เื่จริงฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง แล้วอาชีพคุณครูของฉันล่ะ
“คุณเป็ใครบ้านอยู่ที่ไหน ผมเป็เ้าของฟาร์มบ้านอยู่หลังหมู่บ้านนี่เอง”
“ฉันเป็คุณครูสอนอยู่ที่โรงเรียนนี้เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ พักอยู่ที่บ้านพักครูตรงโน้น”ฉันชี้นิ้วไปทางบ้านที่ฉันพักอาศัยอยู่ได้สองอาทิตย์แล้วโอ๊ย…ทำไมเสียงตัวเองทุเรศจัง! ทั้งใหญ่ ทั้งแหบ ยกมือขึ้นจับลำคอ งื้อ...มีลูกกระเดือกด้วย
“ครูชื่ออะไร”
“ฉันชื่อน้ำมนต์ค่ะ”
“ผมชื่อันะเราต้องหาที่คุยกัน คุยกันที่บ้านครูมั้ย ใกล้ดี”
“ไม่ได้!ถ้าเกิดใครเห็นเข้าคงดูไม่ดี” ฉันจำผู้ชายคนนี้ได้คนที่พี่หลิวบอกว่าเขาเ้าชู้มาก
“ถ้างั้นไปบ้านผมคุณคงไม่คิดจะทิ้งร่างกายของคุณให้ผมดูแลหรอกนะเพราะผมเองก็จะไม่ยอมให้คุณเอาร่างกายของผมไปใกล้สายตาเด็ดขาดเกิดคุณไปทำเื่ไม่ดีเข้า เสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางขึ้นมาผมจะทำยังไง”
เขาพูดมีเหตุผลฉันไม่ควรจะออกห่างจากร่างกายของตัวเอง...เขามันไม่น่าไว้ใจ!
“ที่พูดมาทั้งหมดนี่ฉันหรือเปล่าที่ต้องเป็ฝ่ายกลัว”
“จะไปไม่ไปดูสภาพผมกับคุณตอนนี้สิ เราควรทำความรู้จักตัวตนของอีกฝ่ายเอาไว้...จริงมั้ย”ก็จริง...
“ก็ได้ค่ะแต่ขอมือถือในกระเป๋าเสื้อด้วย” รองเท้าที่ถอดออกเมื่อสักครู่ถูกหยิบเอาขึ้นมาสวมไว้อีกครั้ง น้ำมนต์ส่งข้อความไปหาครูหลิวบอกว่าขอกลับก่อน
“ตามมา”ผมเดินนำหน้าเธอไป
“นี่คุณเดินให้มันดีๆหน่อย ฉันไม่ได้เดินขาถ่างแบบนี้นะ”เป็เพราะรองเท้าส้นสูงทำให้ผมเดินไม่ถนัด จะถอดออกแล้วเดินเท้าเปล่าก็ไม่น่าจะได้
“ทีคุณเดินหนีบแถมยังบิดซ้ายบิดขวาผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลย”
“ฉันเดินปกติ!”
“ผมก็เดินปกติ...ขึ้นรถ!”เขาสั่งเสียงเข้มแต่นั่นมันเสียงของฉันนะ ใครได้ยินเข้า อับอายตายเลย
“เฮีย...จะกลับแล้วเหรอครับ”ทำไมจะต้องมาเจอคนรู้จักตอนนี้ด้วยนะ แต่มันไม่ได้ทักผม...
“ค่ะเอ๊ย! ครับ” ที่จริงต้องตอบว่าเออ...เพราะไอ้เด่นมันเป็ลูกน้องในฟาร์มของผมเองไม่จำเป็ต้องพูดดีกับมัน ตอบแล้วก็ตอบไป
“ขึ้นรถ!”ผมสั่งอีกครั้ง
“ทำไมวันนี้นายพูดกับผมเพราะจังครับสงสัยจะเมาแล้วใช่มั้ย”กูลืมเมาั้แ่สลับร่างกับยัยเตี้ยนี่แล้ว…ผมมองหน้าไอ้เด่นลูกน้องคนสนิทของผมแล้วคิดในใจพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“ปั้ง!”ฉันไม่รอช้า รีบขึ้นรถแล้วปิดประตูรถทันทีก่อนที่ผู้ชายคนที่เดินเข้ามาทักจะถามในสิ่งที่ฉันตอบไม่ได้
“เฮีย...ทำไมให้ผู้หญิงขับรถให้นั่งล่ะครับ”เสียงของไอ้เด่นยังคงไม่เลิกถาม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจรีบขับรถออกไปเลยระหว่างทางคนข้างๆนั่งเงียบเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจพอรถเลี้ยวเข้าถนนหน้าบ้านเธอก็เริ่มพูด
“ฉันจะเชื่อใจคุณได้มั้ยเนี่ย”
“คุณกลัวอะไรลงเรือลำเดียวกันขนาดนี้แล้ว”
“...........”
“โน่นบ้านผมเข้าไปคุยกันข้างใน”
“ทำไมต้องคุยกันข้างในคุยกันตรงนี้ก็ได้” ฉันเป็ผู้หญิงนะ แต่ตอนนี้ไม่น่าจะใช่ และที่สุดของที่สุดก็คือตอนนี้ฉันปวดฉี่มาก...
“ยุงตัวเท่าแมลงวันกว่าจะคุยกันรู้เื่ทั้งครูทั้งผมได้เป็ไข้เืออกตายก่อนแน่ๆ...ตามมา!”ฉันไม่ไว้ใจเขาเลยสักนิด พี่หลิวบอกว่าให้ฉันอยู่ห่างๆผู้ชายคนนี้เอาไว้แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันไม่มีทางเลือกจริงๆ
--------------------
เื่นี้ให้อ่านฟรีก่อนติดเหรียญ 2-3 วันค่ะ ใครมาก่อนได้ก่อน รีบๆอ่านนะคะ ไรท์อัพครั้งเดียวจบเลยไม่ต้องรอ
89K
