ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

    ในตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่พวกเด็กๆ ที่ผลัดกันมาจับดูชิงช้ารักนกเท่านั้น พวกบรรดาท่านแม่ทั้งหลายของพวกเด็กๆ ต่างก็พากันตาโตมองอย่างเป็นประกายไม่แตกต่างกันเลย

     “เหนี่ยวเหนี่ยวลูกชิงช้ารังนกที่เจ้าว่านี้ดูดีมากจริงๆเลยนะ”ท่านแม่

    “เจ้าค่ะท่านแม่ สามารถให้พวกน้องตัวน้อยๆนอนหลับได้ด้วยนะเจ้าคะ แบบนี้เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

    นางเดินไปที่ชิงช้ารังนกอีกครั้ง ที่หนาแน่นไปด้วยเหล่าบรรดาเด็กๆในหมู่บ้านและเหลนๆของนางที่กำลังคงตื่นเต้นกับมันอยู่ 

    “อ้า….ข้าขอทางหน่อยสิเหลนๆ”เหนี่ยวเหนี่ยว จึงต้องออกปากเพราะเข้าไม่ถึงตัวชิงช้ารังนกตัวแรกเสียที

    “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”เด็กๆในหมู่บ้าน

    “ฮึ่บ…ฮึ่บ….”

    “ไอ้หยา….ทำไมขึ้นไม่ได้สักทีนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่กำลังเกาะอยู่ตรงนี่นั่นเพื่อจะเหวี่ยวตัวนางเองขึ้นชิงช้ารังนกอย่างเต็มที่ 

    “อึดอัดพุงจัง…โอ๊ย….”เหนี่ยวเหนี่ยว บังคงบ่นอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ก็ขาลอยพื้น เตะไปเตะมาอยู่

    “..........!!!”พวกเหลนๆที่มองดูท่าขึ้นชิงช้ารังนกของท่านย่าเหนี่ยวเหนี่ยว ที่ดูแล้วนางพยายามเป็นอย่างมากจริงๆ อุปสรรค์มีทั้งพุง และขาสั้นๆของนาง!!

    “ฮิ….ฮิ….”เหล่าบรรดาพวกท่านแม่ก็อดใจไม่ไหวที่จะขำออกมากันเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่ดูน่ารัก น่าเอ็นดูมากขนาดนี้

    “มาๆ เหนี่ยวเหนี่ยวให้แม่ช่วยเจ้าเองนะ”ท่านแม่ อดไม่ไหวจึงเดินเข้าไปและช้อนตัวนางขึ้นชิงช้ารังนก

    “โอ้…ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “เห็นไหมเจ้าคะ ไม่ว่าจะนั่งหรือนอนก็แสนสบายๆเลย แค่หาผ้านุ่มนิ่มกับหมอนนุ่มนิ่มอันใดก็ได้มารองก่อนเพื่อความสบายตัว ไม่แข็งจากพวกเถาวัลย์พวกนี้เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่นอนหงายผึ่ง พุงโตๆที่ล้ำขึ้นแหลมอย่างชัดเจน!!

    นางนอนเล่นอยู่บนชิงช้ารักนก และมีเหลนสาวน้อยคอยแกว่งให้เพื่อลองดู แต่จู่ๆก็……

    “คร่อก….ฟี้……”

     “............!!!”พวกเหลนๆชาย 

    “โอ้…ดูสบายจริงๆจ้ะน้องเล็ก”พี่สะใภ้ใหญ่ อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อน้องเล็กของสามีนาง

     “ใช่เจ้าค่ะ ดูสบายมากเลย”พี่สะใภ้รอง

     จากที่แค่จะลองนั่ง ลองนอน เพื่อสาธิตให้ทุกๆคนได้ดูกันว่าจะเอาเจ้าตัวเล็กๆนั่งแบบไหนได้บ้าง พร้อมกับให้พวกเหลนๆคอยแกว่งชิงช้ารังนกนี้เพื่อลองใช้งาน นางก็ดันหลับไปเสียนี่!!

    “เฮ้อ….เจ้าตัวแสบเอ๊ยเพียงแค่นี้ก็หลับง่ายหลับดายเสียจริงๆเลย”ท่านแม่ ก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา

    “ท่านย่าเล็ก เจ้าคะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

    “หงั่ม…หงั่ม….”

    “ท่านย่าเล็ก เจ้าคะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

    เหลนสาวเรียกเท่าไหร่ก็ยังไม่ตื่นสักทีสำหรับท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวในตอนนี้ เพราะอากาศกำลังเย็นสบายจริงๆสำหรับนาง

     “โอ้…แย่จังเลยท่านย่าเล็กของพวกเจ้าดันนอนหลับตอนช่วงยามโหย่ว(ยามโหย่ว (酉：yǒu)คือ 17.00 - 18.59 น.)แบบนี้คงจะหลับยาวเลย สงสัยจะพลาดงานเลี้ยงอาหารมื้อเย็นจากในหมู่บ้านเป็นแน่น่าเสียดายจริงๆเลย

     เมื่อสักครู่นี้เจ้าขาวผ่อง กับเจ้าเด้งดึ๋ง ก็พึ่งจะเอาซากหมูป่า กวางป่า มาเสียด้วยสิถ้านำมาย่างใส่สมุนไพรคงจะหอมน่ากินน่าดูเลย แต่ไม่เป็นไรนะลูกถ้าง่วงจริงๆก็หลับพักผ่อนเสียค่อยตื่นมากินตอนดึกๆก็ได้”ท่านแม่ พอถึงช่วงที่พูดว่าสัตว์อสูรในพันธะของนางพึ่งจะหาซากสัตว์ป่ามาเพิ่มเติมให้นางก็ลืมตาโตๆขึ้นมาทันทีทันใด

    “ควั่บ…..”เหนี่ยวเหนี่ยว ลืมตาโพรงและดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินเสียงท่านแม่บอกว่าจะมีงานเลี้ยงเย็นนี้ในหมู่บ้าน นั่นหมายถึงจะต้องมีของกินอร่อยๆเยอะแยะอีกเป็นแน่แท้

     “ข้าเปล่าหลับนะท่านแม่ แค่พักสายตาเฉยๆเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว รีบปฎิเสธอย่างรวดเร็วว่านางมิได้นอนหลับแต่อย่างใดเลย

     “ห๊าววววว…..อุ๊บ…..”เหนี่ยวเหนี่ยวรีบเอามือปิดปากอาการหาวนอนของนางเองอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน

    “ฮ่า…ฮ่า….”พวกบรรดาท่านแม่ ที่เห็นท่าทางของเหนี่ยวเหนี่ยวในตอนนี้ก็พากันหัวเราะเสียงดังกันไปเลย มันช่างตรงกันข้ามกับคำพูดของนางจริงๆ แต่ก็นี่แหละที่เป็นสีสันของทุกๆคนที่ได้รับความสุขไปด้วย

    “เรียกธรรมดาย่อมไม่ใช่น้องเล็กของพวกเราล่ะนะ จริงๆเลย ซนก็แสนซน แสบก็แสบ ไม่รู้จะพูดว่าคำไหนเลยเพราะมีทุกอย่างในตัวนางจริงๆ แถมนำหน้าเสียด้วยสิ”พี่สะใภ้ใหญ่

    “ใช่เลยพี่สะใภ้”พี่สะใภ้รอง

    มีท่านแม่อยู่ด้วยย่อมรู้วิธีที่จะจัดการกับท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวผู้นี้ ท่านแม่รู้จุดอ่อนทุกอย่างจริงๆจัดการได้ดีมากๆด้วย

     “ท่านแม่ แล้วจะจัดอาหารเย็นตอนไหนเล่าเจ้าคะ ตรงนี้ไม่ต้องมาช่วยเหนี่ยวเหนี่ยวกับเหลนๆก็ได้ พวกข้าสามาถทำชิงช้ากันเองได้นะเจ้าคะ ท่านแม่ พี่ะสใภ้ กับหลานสะใภ้ และคนอื่นๆปลีกตัวไปเตรียมอาหารเถอะเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่พูดรัวยาวไปเลยแบบไม่หยุด

     “โอ้..ตกลงไม่ให้แม่กับคนอื่นๆช่วยทำชิงช้า ให้พวกเจ้าได้เล่นกันเร็วๆแล้วใช่ไหมฮะลูกรัก??”ท่านแม่

     “ไม่ต้อง ไม่ต้องเลยเจ้าค่ะท่านแม่ เรื่องเล่นชิงช้ารอได้เจ้าค่ะ เหนี่ยวเหนี่ยวยึดคติประจำใจว่า เรื่องกินคือเรื่องหลักที่สำคัญต่อข้ามากๆ เรื่องพักผ่อนนอนหลับคือเรื่องรองลงมาอย่างจริงจัง ส่วนเรื่องเล่นมีท้องอิ่มก็จะมีแรงเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

    “ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่ พากันหัวเราะกันหนักอีกครั้งกับคำสอนที่ยึดติดของนางที่ฟังดูแล้วมันช่าง….เฮ้อ…..

     “เจ้าตัวตะกละน้อย..”ท่านแม่ ส่ายหัวอย่างสุดเอือมจริงๆกับเจ้าตัวแสบของบ้าน พูดยอมรับออกมาแบบไม่เกรงกลัวอะไรเลยจริงๆ 

     “นะเจ้าคะ ท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เตรียมไล่พวกท่านแม่ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ และบรรดาท่านแม่ของเด็กๆในหมู่บ้านให้ไปเตรียมทำอาหารมื้อเย็นที่จะกินร่วมกันระหว่างคนในหมู้บ้านอีกครั้งเพื่อกระชับความสัมพันธุ์ระหว่างมิตรภาพ

     “ได้จ้ะได้ ตกลงเลย”ท่านแม่

    “เย้….”เหนี่ยวเหนี่ยว ผลิกหันหลังกลับและค่อยๆไถลขาสั้นๆของนางออกมาโน้มตัวงอลงเพื่อลงจากชิงช้ารังนกอย่างช้าๆ แต่ก็เกือบจะถลาล้มหงายหลังตึงเช่นกัน เพราะไถลจนเกือบสุดตัวแล้วก็ยังไม่ถึงพื้นดินเสียมี ดีนะที่ท่านแม่ยังคอยยืนประคองระมัดระวังไว้ด้านหลังอยู่ 

     “ตุ้บ…..”ยืนสู่บนพื้นดินอย่างสวยงามในที่สุด

     “เอาล่ะเด็กๆ ทำชิงช้ากันอยู่ที่นี่นะเดี๋ยวพวกท่านแม่ ท่านย่าทวด ท่านย่า ท่านยายทวด ท่านยาย ของพวกเจ้าจะไปเตรียมอาหารกันก่อน”ท่านแม่บอกกล่าวเด็กๆในหมู่บ้านและพวกเหลนๆ 

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     กลุ่มบรรดาท่านแม่หลากหลายรุ่นหลายวัย ก็พากันเดินออกจากกลุ่มพวกเด็กๆไปกันเพื่อเตรียมข้าวของ มาทำอาหารมื้อเย็นในบริเวณตรงที่เด็กๆเลือกจะทำสวนดอกไม้ชิงช้าสวยๆแห่งนี้ เหมาะแก่การจัดตั้งโต๊ะจริงๆ 

     “เอาล่ะ เหลนๆสู้ๆนะข้าจะเป็นกำลังใจให้พวกเจ้าเอง เร่งมือกันหน่อยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...........!!!”พวกเหลนชาย 

     “ก็ไหนว่าท่านย่าเล็กบอกท่านย่าทวดว่าจะอยู่ทำชิงช้าเองด้วยอย่างไรเล่า ไหงท่านย่าเล็กถึงบอกให้แต่พวกข้าทำกันล่ะ และนางก็….”เหลนชายสามจีจี

    “นั่นน่ะสิ”เหลนชายสี่เหล่าสู่

    “หรือว่าพวกเจ้ากล้าเข้าไปถามท่านย่าเล็กหรือไม่กันเล่าฮะ??”เหลนชายรองจูจู

    “ฮึ….พวกข้าไม่กล้าหรอก!!”พวกเหลนชายคนอื่นๆ

   “เฮ้อ………”พวกเหลนชายก็ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายกันต่อไป 

    ส่วนท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวน่ะเหรอ ตอนนี้ก็นั่งฝันถึงอาหารมื้อเย็นในรูปแบบต่างๆมากมายที่นางอยากจะกิน และพยายามนึกอีกว่าจะทำอะไรกินได้ที่มากจากเนื้อสัตว์อสูร ที่สัตว์อสูรในพันธะสัญญทั้งสองตนของนางได้มันมา นางจะได้รีบบอกท่านแม่ให้จัดการทำอาหารจานโปรดของนางเพิ่มทันที

     “เจ้าขาวผ่อง กับเจ้าเด้งดึ๋งนี่ไม่เสียแรงที่เป็นสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของข้าจริงๆเลย ช่างรู้จักข้ายิ่งนักว่าตอนนี้ต้องการเนื้อสัตว์อื่นๆมาทำรายการอาหารจานสุดแซ่บไว้ได้กินบ้าง

     แต่ก็อดใจไม่ไหวกับรายการอาหารจากโลกยุคนี้ ที่ยังคงมีอีกหลากหลายเมนูที่ข้ายังไม่เคยลิ้มลองมาก่อน อ้า..เอื๊อก….อยากให้ถึงมื้อเย็นนี้เร็วๆจังเลยง่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     นางที่ตอนนี้ในหัวสมองน้อยๆของนางทิ้งเรื่องชิงช้าไปหมดแล้ว มีแต่ภาพของกินลอยวนไปวนมาอยู่หลายสิบอย่างภายในหัว คิดไป พูดไป บ่นไป ก็น้ำลายสอไปตลอด

     “นี่ๆเหลนๆ พวกเจ้าทำชิงช้าไปด้วยก็อย่าลืมคิดรายการอาหารที่พวกเจ้าอยากลองกินกันด้วยนะ จะได้ไปบอกพวกท่านแม่ของพวกเจ้าได้ทำเพิ่มอย่างไรล่ะ ท่านแม่ข้าบอกว่ามีหมูป่า กับกวางป่าตัวใหญ่ๆไว้ทำอาหารมื้อเย็นนี้ให้พวกเราได้กินกัน”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “หมูป่า กวางป่า..!!”พวกเด็กๆในหมู่บ้านต่างพากันตื่นเต้นกันหมด ดวงตาเป็นประกายแวววับกันทุกๆคนเมื่อได้ยินว่ามีเนื้อสัตว์อื่นๆให้กินกันอีกแล้ว เพราะช่วงเวลานี้พวกเขามีเนื้อสัตว์อย่างหนึ่งที่ทางตระกูลหวัง ตระกูลอี้ ตระกูลฉือพามาแจกกันเมื่อไม่กี่วันนี้ก็คือเนื้อปลานั่นเอง 

     “คิดเอาไว้เยอะๆเลยนะ ไม่ต้องกลัวว่าจะกินเนื้อสัตว์พวกนั้นหมด ถึงจะหมดก็ค่อยออกไปล่าหาเอาใหม่ได้นะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ออกล่าสัตว์..!!”เด็กๆในหมู่บ้าน

     พวกเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆในหมู่บ้าน ต่างก็ยิ่งตื่นเต้นหนักเข้าไปให้ที่ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวใช้คำพูดว่าออกไปล่าสัตว์ป่า สัตว์อสูรได้อีกด้วย

     “อ่าฮะ….เอาไว้พวกเจ้าซึมซับพลังธาตุสีทองๆที่ลอยกระจัดกระจายทั่วหมู่บ้านของพวกเราให้ได้เต็มที่ก่อน เพื่อที่จะทำให้พลังธาตุของพวกเจ้าเสถียรมั่นคง และเข้มข้นขึ้นถึงเวลานั้นข้าจะพาพวกเจ้าไปเปิดประสบการณ์วิธีการล่าสัตว์ป่า สัตว์อสูรในป่าด้านในเอง”เหนี่ยวเหนี่ยว ก็คุยโม้คุยโวเต็มที่ไปเลย

    “ขอบคุณเจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวตระกูลหวัง”เด็กๆในหมู่บ้าน

     พวกเหลนๆของเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เพราะตลอดเวลาหลายวันมานี้ ที่ได้คอยติดตามดูแลท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเขากันมา นางก็พาพบเจอะเจอทำอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด แต่ละสิ่งแต่ละอย่างที่ท่านย่าเล็กใช้พลังธาตุควบคู่ไปด้วย พวกเขาก็มองดูไม่กระพริบตากันเลย แถมบางครั้งก็ได้ลองทำควบคู่กับท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวไปด้วยเลย

     แต่ถ้าบางสิ่งบางอย่างที่มันยากจนเกินไปนัก ที่จะต้องใช้พลังธาตุที่หนักหน่วงจนเกินไป พวกเหลนๆก็ทำได้แต่มองดูเท่านั้นเอง แต่ว่าพวกเขาทุกๆคนก็พอใจเช่นกันที่ได้ดูของวิเศษแบบนี้จากท่านย่าเล็กของพวกเขา

     “อ้อ….หรือไม่ก็พวกเจ้าอยากจะกินคู่กับผัดผักป่าอะไรก็ไปเก็บไปหาเพิ่มเติมเอาก็ได้ ตอนข้าเดินสำรวจชายป่าก็มีผักป่าต่างๆขึ้นเต็มไปหมดเลย พวกเจ้าอาจจะชอบมากกว่าก็ได้นะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “ใช่ๆ ท่านย่าเล็กพวกข้าเห็นแล้วตอนที่เกิดเหตุการณ์วิเศษกำแพงคุ้มครองพลังธาตุนี้ขึ้นมา พวกเราทุกๆคนเดินไปมองใกล้ๆก็เห็นผักป่าที่มีพลังธาตุเริ่มต้นเยอะแยะเต็มไปหมด อย่างไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ”เด็กในหมู่บ้าน

     ใช้เวลากันพักใหญ่ชิงช้าที่ช่วยกันทำก็ทำเสร็จหมดแล้ว เหลือแต่ตกแต่งเถาวัลย์ดอกไม้หลากหลายสีสันเพิ่มเติมโดยรอบๆอีกเพียงเท่านั้นเอง 

     ส่วนทางด้านพวกท่านแม่ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ และฮูหยินบ้านอื่นก็เริ่มเข็นรถเข็นนำของมาเตรียมวางเอาไว้บริเวณใกล้ๆกันแล้วอีกด้วย 

     “ท่านแม่ พวกเราทำชิงช้าเสร็จกันแล้วล่ะเจ้าค่ะ เหลือตกแต่งอีกนิดหน่อยเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “โอ้….เก่งมากๆเลยจ้ะเด็กๆ”

     “สวยมากจริงๆเลยนะ”

     “เก่งทุกๆคนเลย”

     พวกเหล่าบรรดาท่านแม่ทั้งหลายต่างก็เอ่ยปากชื่นชมพวกเด็กๆที่มีความพยายามกันที่จะทำชิงช้าขึ้นมาเอง

     “เดี๋ยวพวกโต๊ะ เก้าอี้ พวกสามีเราจะนำมาให้เองนะพวกเราเตรียมแค่อุปกรณ์ทำครัวก็เพียงพอแล้วล่ะ”ท่านแม่

     “ได้ๆ ฮูหยินหวัง”คนในหมู่บ้าน

     “ทีนี้ไม่มีอะไรดึงดูด น้องเล็กให้สนใจแล้วนะเจ้าคะแบบนี้จะไม่มาปั่นป่วนพวกเราหรือท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

     “เฮ้อ….จะทำอย่างไรได้เล่าตอนแรกข้าก็คิดว่าพวกเด็กๆคงจะใช้เวลาทำชิงช้าอีกนานเลยเผลอๆอาจจะต้องรอพวกท่านพ่อของพวกเขามาช่วยอีกด้วย ตัวข้าเองก็ลืมไปว่าพวกเด็กๆมีเจ้าตัวแสบชี้นำในการใช้พลังธาตุช่วยทำมันจึงได้เสร็จเร็วอย่างไรล่ะ”ท่านแม่

     “แบบนี้พวกเราก็ต้องทำใจน่ะสิเจ้าค่ะ ที่น้องเล็กต้องมาวนเวียน น้ำลายไหลอยู่ใกล้ๆอีกแล้วเฮ้อ….”พี่สะใภ้รอง

     “ก็ต้องเป็นแบบนั้นล่ะ จะทำอย่างไรได้เล่าเจ้าตัวตะกละน้อยนี่นักเฝ้าอาหารของจริงเลย”ท่านแม่

     “เฮ้อ…….”ท่านแม่ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง

     ถึงแม้จะพูดบ่นไปกันแต่ก็ไม่มีใครทำสีหน้าหวาดวิตกหรือเบื่อหน่ายแต่อย่างใด สีหน้าพวกท่านยังคงเป็นเช่นเดิมคือมีรอยยิ้ม กับความขำที่พอนึกถึงเจ้าตัวป่วนทีไรก็มีความสุขทุกครั้งไป

************

     สวนดอกไม้ชิงช้า ชิงช้ารังนก ของเด็กๆในหมู่บ้านก็ทำสำเร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน พวกท่านแม่ก็เริ่มเตรียมพร้อมทำครัวนอกสถานที่เพื่อทำอาหารมื้อเย็นที่จะเป็นงานเลี้ยงระหว่างคนในหมู่บ้านอีกด้วย