ตอนที่ 7
นางร้ายเื่ใด ก็อาภัพในรักทั้งนั้น (2/2)
“ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ ผมหลี่เวินโหรว”
“ฉันหยกนภาค่ะ ภาษาจีนของฉันไม่ค่อยแข็งแรงยังไงก็รบกวนด้วยนะคะ”
“เสี่ยวอวี้”
“คะ ?”
“ชื่อภาษาไทยของคุณผมออกเสียงไม่ค่อยถนัดขออนุญาตเรียกเป็ชื่อจีนแล้วกันนะครับ”
“ได้สิคะ แต่ถ้าเรียกแล้วฉันไม่หันรบกวนสะกิดเลยนะคะชื่อไม่ค่อยคุ้น”
“ฮ่า ๆ ”
“เวินโหรวฉันได้รับเลือกให้เล่นซีรีส์ ‘ชะตาพ่าย นางร้ายข้ามภพ’ ของประเทศคุณด้วยล่ะ”
“ดีใจด้วยครับเสี่ยวอวี้แบบนี้ผมต้องเลี้ยงฉลองให้แล้วล่ะสิ”
“ไม่ถามหน่อยหรอคะว่าฉันได้รับบทอะไร”
“บทไหนเสี่ยวอวี้คนเก่งก็ทำได้ดีอยู่แล้วครับ”
“โดยเฉพาะบทนางร้ายใช่มั้ยคะ”
“นางร้ายอินเตอร์ เหมาะกับคุณออกนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ คุณพระเอกเทพบุตร”
“เวินโหรวใจร้าย !ไม่เห็นบอกกันเลยว่าคุณเป็พระเอกเื่นี้”
“อยากให้คุณแปลกใจไงครับ”
“แบบนี้คงต้องฝากตัวอีกรอบแล้วนะคะ”
“คราวนี้ผมเรียกเสี่ยวอวี้คงไม่ต้องสะกิดแล้วใช่ไหมครับ”
“แน่สิ ! ก็นี่เป็ชื่อจีนของฉันแล้วนี่ ประเทศคุณใครๆ ก็เรียกฉันแบบนี้ทั้งนั้น”
“ต้องขอบคุณผมนะ”
“ค่า ขอบคุณค่าคุณพระเอกเทพบุตร!”
“หิมะตกแบบนี้ ให้ผมไปส่งเถอะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ อีกเดี๋ยวผู้จัดการก็มารับแล้ว”
“อย่าดื้อสิอวี้เอ๋อร์”
“เอ๋ ? คุณเรียกฉันว่าอะไรนะคะ”
“หึหึ”
“นี่ ! อย่ามายีหัวกันตามใจแบบนี้สิคะ ผมเสียทรง เดี๋ยวหมดสวยเลยนะ”
“ห่วงสวยหรือกลัวใจเต้นกันแน่หืม ?”
“คิดไปเอง !”
“บทสัมภาษณ์ผู้ชายในฝันของนางร้ายอินเตอร์...”
“เวินโหรว ! ห้ามพูดถึงน้าาาาาา”
“กลับกับผมสิครับ แล้วจะไม่พูดถึงอีก”
“จะมัดมือชกชัด ๆ หรอคะ”
“แต่คิด ๆ ดูแล้ว..”
“คะ ?”
“คิด ๆ ดูแล้วสเปคคุณนี่มันผมชัด ๆ เลยนะอวี้เอ๋อร์”
“บ้า !”
“โทรมาดึก ๆ มีอะไรคะ”
“จะโทรมาเล่านิทานครับ”
“ฉันไม่ใช่เด็กนะเวินโหรว”
“เห็นว่าวันนี้แสดงฉากนั้นไม่ได้เลยโทรมาเผื่อจะผ่อนคลายบ้างไงครับ”
“ไหนล่ะคะ นิทานของคุณพระเอก”
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลูกเต่าหลงกับแม่เต่าลูกเต่าตัวน้อยเดินไปเรื่อย ๆ เจอกับกระต่ายป่ามันจึงถามหาแม่เต่ากระต่ายป่าบอกว่าถ้า
อยากรู้ต้องให้จุ๊บก่อน ลูกเต่าให้กระต่ายป่าจุ๊บหนึ่งครั้งแล้วก็เดินทางตามหาแม่เต่าตามที่กระต่ายป่าบอก..”
“...”
“..ลูกเต่าเดินมาเรื่อย ๆ จนเจอกับเสือมันถามหาแม่เต่าตามเคย เสือบอกว่าถ้าอยากรู้ต้องให้จุ๊บก่อนลูกเต่าก็ยอมและเดินหาแม่เต่าตามทางที่เสือบอก จากนั้นมันก็เจอเข้ากับสิงโต..”
“...”
“คุณอยากรู้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกเต่า”
“อยากรู้ค่ะ ๆ ”
“ถ้าอยากรู้ต้องให้จุ๊บก่อน”
“แบบนี้เรียกจีบหรือเปล่าคะ”
“คิดว่าใช่นะครับ”
“โตขนาดนี้แล้วยังมาเล่านิทานจีบเป็เด็ก ๆ ”
“ถ้ามันทำให้จีบติดก็ยอมนะครับ”
“เลิกกองแล้วไปหาอะไรกินกันนะอวี้เอ๋อร์”
“ไม่กลัวเป็ข่าวหรอคะ”
“งอนผมหรอคนดี”
“ก็คุณต้องเป็ข่าวกับนางเอกเพื่อสร้างกระแสให้ซีรีส์แล้วถ้ามีรูปฉันกับคุณหลุดไปคงเสียแผนโพรโมตสิคะ”
“นั่นมันนางเอกในซีรีส์ แต่คุณคือนางเอกในใจผมนะครับ”
“ฉันไม่ได้แสนดีเหมือนนางเอกพวกนั้นนะคะ บอกไว้ก่อน”
“คุณจะร้ายแค่ไหนก็ได้ เดี๋ยวผมจะเป็คนดีของคุณเอง”
จุ๊บ
“หลังจากจบซีรีส์ไปแล้วความสัมพันธ์ของคุณเสี่ยวอวี้นางร้ายอินเตอร์กับคุณหลี่เวินโหรวพระเอกเทพบุตรของเมืองจีนดูเหมือนจะใกล้ชิดกันเป็พิเศษ แบบนี้เรียกได้ว่ากำลังคบหากันแบบไหนคะ”
“เอ่อ...”
“จริงหรือเปล่าคะว่าทั้งสองกำลังปลูกต้นรักข้ามประเทศกันอยู่”
“คือว่า...”
“เรากำลังคบกันครับ”
แชะ ! แชะ! แชะ !
“ความสัมพันธ์เริ่มต้นอย่างไรคะ”
“ความจริงเราเคยร่วมงานกันมาบ้างมาสนิทกันตอนถ่ายซีรีส์ด้วยกัน”
“แล้วที่คุณหลี่เวินโหรวมีข่าวกุ๊กกิ๊กกับนางเอกของเื่ล่ะคะ”
“นั่นเป็ข่าวลือมากกว่าครับ แต่ก็เล่นเอาอวี้เอ๋อร์ของผมงอนไปหลายวัน”
“แบบนี้คบกันมานานแล้วหรือยังคะคุณเสี่ยวอวี้”
“ก็..”
“หึหึ”
“ก็ก่อนจะถ่ายตอนจบของเื่ค่ะ ตอนนี้ก็ปีกว่าแล้ว”
“ที่ผ่านมาอวี้เอ๋อร์ไม่ยอมให้ผมบอกใคร ต้องขอโทษพี่ ๆนักข่าวด้วยนะครับ”
“ทั้งคู่เหมาะสมกันมากเลยค่ะ ขอถ่ายรูปคู่หน่อยนะคะ”
“ยินดีครับ”
“มันก็แค่ข่าวโพรโมต อย่างอนผมเลยนะคนดี”
“เื่ที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้เวินโหรว”
“ที่รัก คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยนอกใจคุณสามปีที่เราคบกันผมมีคุณคนเดียว”
“แต่สามปีที่ผ่านมาข่าวคุณกับนางเอกหน้าใหม่พวกนั้น ทำให้ฉันกลายเป็นางร้ายนอกจอเพราะเอาแต่ตามหึงตามหวงคุณไม่เลิก”
“คุณทำเพราะรัก ทำไมผมจะไม่เข้าใจล่ะ”
“แล้วทำไมคุณไม่เข้าใจฉันบ้าง !เลิกยอมเป็ข่าวกับพวกนางเอกเพื่อโพรโมตงานสักที !”
“เข้าใจแล้วครับคนดีของผม”
“ไม่ต้องมากอด !”
“คิดถึงใจจะขาด ขอกอดแฟนหน่อย”
"ไปกอดนางเอกหน้าหวานของคุณไป”
“ผมรักนางร้ายของผมคนเดียว”
“นี่เธอตั้งใจตบฉันจริง ๆ เหรอ !”
“ก็ฉันผิดคิว”
“โกหก !”
เพี้ยะ !
“อันนี้สิ ของจริง”
“เสี่ยวอวี้ !!”
“เวินโหรวปล่อยฉัน ! ฉันจะตบผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้”
“ไร้ยางอายก็ดีกว่าไร้น้ำยาผู้ชายเขาเบื่อแล้วยังดูไม่ออกอีกหรอ”
“หนังหน้านางเอก แต่นิสัยโสเภณีชัด ๆ !”
“กรี๊ดดดดด แกว่าใคร !”
“ใครล่ะเล่นเป็นางเอกเื่นี้ หึ”
“แก !!”
เพี้ยะ !
“เวินโหรว !/ ที่รัก”
“ได้เอาคืนแล้ว ผมหวังว่าเหมยลี่คงพอใจผมกับแฟนขอตัวก่อน”
“เวินโหรว คุณเลือกยัยนั่นหรือคะ !”
“ผมเลือกเสี่ยวอวี้มาั้แ่แรกแล้ว”
“ที่รักคะ ฉันขอโทษ”
“มานี่มา”
“ฉันทำผิดขนาดนี้คุณยังอยากจะกอดฉันอยู่หรอ”
“ผมจะทำโทษคุณต่างหาก”
“จะทำอะ..อุ้บ..อื้อออ..”
“..อืมมม..อย่าดื้อบ่อย ๆ สิครับ”
“ก็แม่นางเอกนั่นมันมายั่วคุณ”
“เหมยลี่แค่เล่นตามบท”
“แต่ผู้กำกับไม่ได้สั่งให้จูบจริงนี่นา”
“แต่ผู้กำกับก็ไม่ได้สั่งให้คุณตบจริงนะที่รัก”
“ก็..อืมมม....แฮ่ก..พอก่อ..อื้อออออ”
“อากาศที่นั่นเป็อย่างไรบ้างคะ”
“กำลังหนาวเลย เมืองไทยล่ะครับ”
“ร้อนเหมือนเดิมค่ะคุณยายบ่นใหญ่เลยว่าน่าจะชวนคุณมาพักผ่อนด้วย”
“ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะที่รัก”
“คิดถึงคุณจัง”
“ผมต้องไปเข้าฉากแล้ว”
“กินข้าวให้ตรงเวลานะคะ”
“ครับที่รัก”
“อย่าถึงขั้นต้องให้ฉันบินจากอเมริกาไปจัดการแม่นั่นที่จีนนะคะที่รัก”
“คุณอย่าคิดมากสิ มันแค่ข่าวลือ”
“แต่รูปนั้นมันเป็ของจริง !”
“คุณก็เคยร่วมงานกับเสี่ยวฮวาแล้วคุณก็รู้ว่าเธอเป็คนดีแค่ไหน ข่าวพวกนั้นไม่จริงทั้งนั้น”
“เธอเป็คนดีแต่แฟนฉันเองก็เป็คนดีแถมมีดีกรีพระเอกเทพบุตร ใครมันจะไม่สนใจล่ะคะ”
“ซ่งเหลียนฮวาไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น”
“ฟังเหมือนคุณปกป้องเธอจังนะคะ”
“ผมปกป้องคุณต่างหากเด็กดื้อ ห้าปีมานี้หึงผมจนคนหาว่าคุณร้ายข้ามทวีปแล้วนะ”
“ก็ฉันรักของฉันนี่นา คุณเถอะ มีแฟนแล้วแต่ก็มีข่าวทุกปี”
“แต่ผมก็รักแค่คุณทุกปีนะนางร้ายเด็กดื้อ”
“ฉันไม่ชอบเวลาที่ต้องห่างคุณเลย”
“ก็ใครใช้ให้แฟนผมเป็นางร้ายอินเตอร์ล่ะครับ”
“หรือฉันจะเลิกรับงานของฮอลลีวูด จะได้ทำงานอยู่ใกล้ ๆคุณดีนะ”
“ถ้าอยู่ใกล้ ๆ จะดึงให้แก้มยุ้ยเลย คิดอะไรไม่เข้าท่า”
“ก็คิดถึงนี่นา หวงด้วย”
“อย่าคิดมากสิคนดีของผม”
“คบกันมาก็เก้าปีแล้วทั้งคู่มีแผนจะแต่งงานกันบ้างไหมคะ”
“เื่นี้ยังไม่เคยคุยกันเลยค่ะ”
“นางร้ายของผมเธอบ้างานน่ะครับ”
“คุณเสี่ยวอวี้งานยุ่งแบบนี้พอจะทราบข่าวคู่จิ้นของคุณหลี่เวินโหรวกับคุณซ่งเหลียนฮวาบ้างมั้ยคะ”
“ได้ยินมาบ้างค่ะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะตัวฉันเองก็สนิทกับเหลียนฮวาเจี่ยเจียระดับหนึ่ง”
“เป็คู่จิ้นกันมาหลายปีจนแฟน ๆ พูดเล่นกันแล้วนะคะว่าพระเอกเทพบุตรจะเปลี่ยนใจมาหานางฟ้าของเมืองจีนคนนี้”
“พวกเราก็คุยเื่นี้กันขำ ๆ อยู่เหมือนกันครับ ฮ่า ๆ”
“ถ้าไม่ใช่เพราะไว้ใจเวินโหรวและเหลียนฮวาเจี่ยเจียที่รู้จักกันมาหลายปีป่านนี้ฉันคงไม่เป็อันทำงานค่ะฮ่า ๆ ”
“กลับมาจีนคราวนี้จะมีผลงานอะไรให้ชาวจีนได้ชมบ้างมั้ยคะ”
“่นี้รับแค่งานที่จีนกับไทยค่ะ ผลงานมีมาเรื่อย ๆ แน่นอนค่ะ”
“แบบนี้กระแสคู่จิ้นคงต้องดับเพราะคู่จริงกลับมาแล้วสินะคะ”
“ใช่ค่ะ นางร้ายคนนี้มาทวงพระเอกของฉันแล้วค่ะ!”
“ทำไมต้องออกไปหากันดึกดื่น”
“เสี่ยวฮวามีปัญหากับผู้กำกับผู้จัดการไม่อยู่ผมเลยไปดูแลเธอ”
โตป่านนี้แล้วดูแลตัวเองไม่เป็หรอคะ”
“ที่รัก คุณพูดไม่น่ารักเลยนะ”
“ที่รัก คุณรู้ตัวมั้ยว่าคุณตำหนิฉันเพราะคู่จิ้นคนนี้ของคุณหลายครั้งแล้ว”
“...”
"เก้าปีที่ผ่านมาต่อให้ฉันทำตัวร้ายแค่ไหนคุณก็ไม่เคยตำหนิฉันสักคำ”
“..."
“สองเดือนที่ฉันกลับมาอยู่ใกล้คุณมันไม่ได้ทำให้คุณลดการไปมาหาสู่คู่จิ้นของคุณเลยนะคะ”
“...”
“หวังว่าครั้งนี้คุณจะรู้ตัวว่าควรทำอย่างไรกับเื่นี้”
“...”
“อย่าให้ฉันต้องร้ายกับคนที่ฉันเรียกว่าพี่สาว”
“คุณยายของฉันท่านอยากให้เราแต่งงานกันสักที”
“คนดี ผมยังไม่พร้อม”
“แต่คุณยายท่านป่วยหนัก ท่านยังเป็ห่วงฉันมันเป็สิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำให้ท่านได้”
“ผม..”
“คุณลองคิดดูแล้วกันค่ะที่รัก”
“ผมเสียใจด้วยเื่คุณยายของคุณ”
“ค่ะ ฉันก็ทำใจไว้บ้างแล้ว”
“แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไป”
“ฉันคงจะไม่กลับมาเมืองไทยแล้ว ที่นี่ฉันไม่มีใครเเล้ว ฉันว่าจะไปอยู่กับคุณค่ะที่รัก แต่งงานกับคุณ ปลูกบ้านของเราเลี้ยงลูกของเรา ดีไหมคะ”
“เด็กน้อยของผม วันนี้เหนื่อยมากเเล้วคุณพักผ่อนก่อนเถอะ”
“ไม่เจอกันนานเลย เม่ยเม่ย”
“เหลียนฮวาเจี่ยเจีย ! นั่น..ท้องของเจี่ยเจีย ?”
“เจ็ดเดือนแล้วจ้ะ”
“ยินดีด้วยนะคะ ว่าแต่ พ่อของเด็ก..”
“...”
“เวินโหรว ใครทำกับเจี่ยเจียแบบนี้ฉันจะไปลากคอมันมารับผิดชอบ !"
“เสี่ยวอวี้จ้ะ คือ..พ่อของเด็ก...”
“ผมเอง”
“เวินโหรว ?”
“เจี่ยเจียขอโทษนะเสี่ยวอวี้ เจี่ยเจียไม่ดีเองที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้เวินโหรว”
“เดี๋ยวก่อน...”
“่ที่คุณยุ่งอยู่กับงานที่อเมริกา ผมกับเสี่ยวฮวาพลาดมีอะไรกันเราพยายามแล้วที่จะไม่พลาดอีก แต่เสี่ยวฮวาเป็คนดี ผมจะทำร้ายเธอ
โดยไม่รับผิดชอบไม่ได้”
“สามปี ?”
“ใช่ครับ”
“สามปีที่พวกคุณลอบมีความสัมพันธ์กัน !”
“เจี่ยเจียขอโทษ เม่ยเม่ย เจี่ยเจียไม่ได้ตั้งใจเจี่ยเจียผิดเอง”
“หุบปาก !”
“ที่รัก..”
“บอกให้หุปปากไง !”
“...”
“...”
“สามปีของข่าวลือ? สามปีของเื่คู่จิ้นบ้าบออะไรนั่น!”
“ผมขอโทษ เสี่ยวฮวาเป็คนดีเธอรู้สึกผิดกับเื่นี้มาก ผมทิ้งเธอไม่ได้..”
“นั่งนี่มันเป็คนดี !คุณทิ้งมันไม่ได้ ! แล้วฉันมันเลวมากหรือไง !”
“...”
“...ฉันมันเลวร้ายจนคุณต้องเเอบนอกใจฉันถึงสามปีเลยหรือไง! ”
“อวี้เอ๋อร์..”
“ถ้ามันดีมาก มันจะกล้ายุ่งกับแฟนคนอื่นหรือไง ?คุณใช้สมองส่วนไหนคิดหลี่เวินโหรว !”
“เม่ยเม่ย..”
“อย่า มา บัง อาจ นับ ญาติ กับ ฉัน !”
“อวี้เอ๋อร์..”
“อย่าเอ่ยชื่อฉัน !”
“สงสารเด็กเถอะนะ เด็กคนนี้้าพ่อ”
“แล้วพวกคุณไม่สงสารฉันหรือ !”
“เจี่ย..ฉันจะไปจากชีวิตพวกเธอเองขอแค่ดูแลเด็กคนนี้ด้วย เด็กคนนี้ไม่ได้ผิดอะไร..”
“แล้วฉันผิดมากหรือไง ! ถ้าเเม่มันไม่ใจง่าย ถ้าพ่อมันไม่หักห้ามใจ...เด็กก็คงไม่ต้องเกิดมาเจออะไรเเบบนี้หรอก! "
“มาหาฉันได้มั้ย มาจบเื่นี้ด้วยกัน”
(อวี้เอ๋อร์)
“ถ้าคุณมา หลี่เวินโหรว ฉันจะให้อภัยคุณทุกอย่าง”
(ผม..)
“ที่รัก...หรือคุณไม่้าฉันแล้ว ? ”
(ไม่ใช่นะที่รัก ผมรักคุณ ผมรักคุณเสมอ)
“มาหาฉันตอนนี้ !”
(ผมไปไม่ได้ เสี่ยวฮวากำลังจะคลอดเธอคลอดก่อนกำหนดสองเดือน มันอันตรายมาก)
“แล้วฉันที่กำลังเืไหลหมดตัว ไม่อันตรายหรือ”
(คุณหมายความว่ายังไงอวี้เอ๋อร์?)
“คุณห่วงผู้หญิงคนนั้น คุณห่วงลูกของคุณแต่คุณไม่ห่วงผู้หญิงคนนี้ที่คุณหักหลังเลยหรือเวินโหรว..”
(เสร็จตรงนี้แล้วผมจะรีบไปคุณอย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ นะอวี้เอ๋อร์)
"เวินโหรว ผู้หญิงคนนั้นมีหมอ มีคุณเเล้วฉันคนนี้มีใคร ? "
(ผมขอโทษ)
“...”
( อวี้เอ๋อร์...)
“หลี่เวินโหรว ถ้าวันนี้คุณไม่มาเจอฉัน...ไม่ว่าชาติภพไหนก็อย่าได้เจอกันอีก !"
--- จบตอน---
E-Book>> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
1K
