“ผมสงสัยมากมีอะไรกันครับ” สถาปัตย์ถามพร้อมมองหน้าผู้เป็น้า
“อิ่มแล้วก็ไปทำงาน ตาปัตย์ คุณอิงเธอด้วยพีระดา”ธนาลุกยืนพร้อมกับหันไปหอมแก้วลูกสาวก่อนจะเดินออกไปข้างนอกโดยไม่สนใจสายตาคนที่โต๊ะอาหารเลย
“เราก็ควรไป เ้าของฟาร์มไปก่อนแล้ว”สถาปัตย์รีบบอกสองสาวที่ยังคงทำหน้างงกับอาการเ้าของฟาร์ม
“ค่ะคุณปัตย์” สองสาวตอบพร้อมๆ กัน
“เหลือป้าอุ่นกับคุณธัญสองคนเรามาทานข้าวต้มกันต่อค่ะ” หญิงสูงวัยนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เด็กน้อยพร้อมกับพยายามป้อนข้าวต้มอย่างใจเย็น
“เจอกันตอนเย็นค่ะป้าอุ่นน้องธัญ” พีระดาพูดพร้อมกับยิ้มก่อนจะเดินตามหลังสถาปัตย์กับอิงอร
สำนักงานที่ตั้งอยู่ห่างจากบ้านลอฟท์ไม่ไกลกันมากนักทำให้อิงอรกับสถาปัตย์มักจะปั่นจักรายานไปทำงานเกือบทุกวัน ส่วนธนาส่วนมากขับรถยนต์ส่วนตัวเพราะบางทีชายหนุ่มต้องออกไปทำธุระข้างนอกบ่อยๆเลยสะดวกกว่าที่จะขับรถไปทำงาน
“วันนี้คุณดาซ้อนจักรยานผมไปนะเพราะคุณอิงอาจปั่นไม่ไหว” สถาปัตย์เอ่ยปากเชิญหญิงสาวเมื่อมีจักรยานแค่สองคัน
“เดินไปได้ค่ะไม่ไกลนี่ค่ะเดินไม่ถึงสิบนาทีเอง”พีระดารีบตอบอย่างเกรงใจหากต้องซ้อนไปด้วย
“เมื่อยนะคะซ้อนไปกับคุณปัตย์เถอะค่ะ” อิงอรเสริมขึ้นมาบ้าง
“เดินอู้งานเหรอคุณพีระดา”ธนาไขกระจกรถยนต์พร้ะโกนมาทางคนทั้งสาม
“คุณคะ ฉันเกรงใจคุณปัตย์”หญิงสาวรีบแย้งทันที
“เื่มาก มานั่งไปกับผมเดี๋ยวนี้จะได้ไม่เสียเวลาทำงาน” น้ำเสียงออกคำสั่งของชายหนุ่มทำเอาคนทั้งสามสะดุ้งทันที
“ไปกับน้าธนานะคุณดา”สถาปัตย์พยักหน้าให้หญิงสาวเดินไปขึ้นรถที่เ้าของรถเหมือนกำลังหงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุ
“ค่ะคุณปัตย์”
“อ้าววว นวยนาดอยู่ได้มันจะสายนะคุณพีระดา”ธนายังคงะโเสียงดังจนคนฟังรีบเดินจ้ำอ้าวอย่างรวดเร็ว
“ปึง!”เสียงปิดประตูรถดังจนเ้าของรถหันมาดุ
“อ้าว! ปิดเบาๆ รถผมแพงครับคุณ”
“งั้นฉันเดินไปเองค่ะ”
“อย่าเยอะ!!จะอู้งานหรือไงนั่งไปกับผมนี่ล่ะ!!”
“ค่ะ!!” น้ำเสียงคนโดนดุช่างฟังดูประชดประชันเหลือเกิน
“ปกติไม่เคยให้ใครนั่งไปด้วยนะยกเว้นปัตย์ ส่วนอิงอรเขาไม่เคยนั่งรถคันนี้เลย” ธนารีบบอกคนที่นั่งตัวแข็งทื่อ
“เหรอคะ ฉันไม่ได้อยากนั่งคุณสั่งเองค่ะ”
“พีระดา อย่ายอกย้อน ไม่ชอบ!”ธนาหันมาตวาดทันที
“ฉันไม่ได้อยากนั่ง คุณสั่งค่ะความจำเสื่อมเหรอคะ”
“ยัยพีระดา ผมจ่ายเงินเดือนให้คุณนะอย่าลืม!”
“ค่ะ”หญิงสาวตอบพร้อมเบนหน้าหนีไปอีกด้าน
“วันนี้ไปช่วยจัดตู้เอกสารที่ห้องผมนะอิงไปทำงานกับปัตย์ครึ่งวัน”
“ ค่ะ” หญิงสาวตอบสั้นๆโดยไม่หันมามองหน้าคนออกคำสั่ง
“เวลาคุยกับผมรบกวนหันลูกกะตามามองผมด้วย”
“คุณ!” พีระดาหันมาพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง
“ไม่แปลกที่บอกไม่เคยมีแฟนเวลาหน้าบูดดูไม่ได้เลย ได้เงินครบเมื่อไหร่ไปเกาหลีนะ”
“ทำไมคะ” หญิงสาวย้อนถามทันที
“ไปทำหน้าใหม่ หรือตัดหัวทิ้งน่าจะสวยขึ้น”
“คุณนี่มันหัวฉัน!!มันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
“ผมอยากให้พนักงานที่นี่หน้าตาดูดีทุกคนโดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ชิดผม”ชายหนุ่มพูดจบก็หันหน้ามาจ้องคนข้างๆอีกครั้งพร้อมหัวเราะอย่างชอบใจ
“มองทำไมคะคุณ??”
“ถ้าผมเลือกคงไม่รับคุณมาทำงานแน่นอนไม่ผ่าน!”
“คุณธนา!”
“ความจำเสื่อมเหรอเรียกชื่อเหมือนกลัวลืม”
“คุณธนา!”
“ว่าไงคุณพีระดา…..”น้ำเสียงล้อเลียนช่างทำให้อีกคนหงุดหงิดเพิ่มขึ้น
“ถึงแล้ว คุณพีระดา ลงไปทำงานได้” หญิงสาวก้าวลงจากรถอย่างหงุดหงิดแต่คนขับยังคงนั่งหัวเราะคนเดียว
4K
