“ลิลลี่ หิวหรือยัง?” พี่จุนยองเอ่ยถาม
“นิดนึงค่ะพี่จุน ว่าแต่พี่จุนหิวแล้วเหรออ”ฉันเอ่ยตอบพร้อมถามพี่จุนยองกลับ
“พี่ยังหรอก กลัวว่าเราจะหิวซะก่อนน่ะ”
“ในตู้เย็นมีเครื่องดื่มกับขนมเล็กน้อยนะครับเมื่อวานผมเพิ่งไปซื้อมาเตรียมไว้ให้” พี่เมเนเจอร์เอ่ยบอก
“หู้ยยย มีขนมด้วย ขอบคุณค่าาพี่เมเน~ เดี๋ยวหนูจะกินให้หมดเลยย” ฉันเอ่ยขอบคุณพี่เมเนเจอร์อีกครั้งพร้อมผละออกจากกระเป๋าและเดินไปดูที่ตู้เย็นว่ามีเครื่องดื่มอะไรบ้าง
ฉันเปิดตู้เย็นดูพบว่ามีทั้งน้ำเปล่าขนม วุ้นผลไม้ เครื่องดื่มน้ำผลไม้ทั้งชนิดถุงและชนิดกระป๋องอยู่เต็มตู้เย็น
“พี่ๆ เอาน้ำอะไรกันมั้ยคะมีเครื่องดื่มเยอะแยะเลยย” ฉันเอ่ยถามพี่จุนยองและพี่เมเนเจอร์พร้อมกับหยิบเครื่องดื่มชนิดกระป๋องออกมาชูให้พี่ทั้งสองคนเลือก
“พี่ไม่เอาครับ / ไม่เป็ไรครับ”พี่จุนยองและพี่เมเนเจอร์เอ่ยตอบฉันพร้อมกัน
“โอเคค่าา” ฉันเอ่ยตอบพร้อมเลือกหยิบน้ำองุ่นกระป๋องยี่ห้อยอดฮิตของเกาหลีขึ้นมาแกะดื่มหลังจากดื่มเสร็จฉันก็หามองหาถังขยะ
“ถังขยะอยู่ตรงไหนคะพี่เมเน?”ฉันเอ่ยถาม
“อยู่ตรงนี้ครับ” พี่เมเนเจอร์ตอบกลับพร้อมชี้นิ้วไปทางถังขยะแล้วก็ลุกขึ้นมายืนใกล้ฉันพร้อมอธิบายขั้นตอนการทิ้งขยะการแยกขยะ ประเภทของถุงขยะที่ต้องใช้ พี่เมเนเจอร์ซื้อพวกถุงขยะมาให้ฉันแล้วและบอกพิกัดที่เก็บของทั้งหมดให้แก่ฉัน
เมื่อฉันเรียนรู้การทิ้งขยะและวิถีชีวิตที่ต้องรู้จากพี่เมเนเจอร์เสร็จเรียบร้อยแล้วสายตาก็หันมองไปยังพี่จุนยองที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โซฟา
“พี่จุนทำงานไปก่อนนะคะเดี๋ยวหนูไปเก็บของในห้องก่อน” ฉันเอ่ยบอกพี่จุนยองก่อนที่จะเดินเข้าไปยังห้องนอนปล่อยให้สองหนุ่มนั่งทำงานของตนเองไป
“ครับ มีอะไรให้ช่วยเรียกพี่นะ”พี่จุนยองเอ่ยตอบ
“โอเคค่าา~” ฉันเอ่ยพร้อมเปิดประตูเข้าไปยังห้องนอน
ฉันดันประตูเข้าไปภายในห้องนอนยังคงคุมโทนไปด้วนสีแนวเอิร์ธ โทน มีเตียงเดี่ยวอยู่ภายในห้อง ข้าวของเครื่องใช้ค่อนข้างครบครันเหมือนด้านนอกพร้อมอยู่อาศัยได้เลยทันที ข้างเตียงนอนมีโต๊ะวางของเล็กๆ ซึ่งมีโคมไฟวางตั้งอยู่ข้างๆ มีดอกลิลลี่ปักอยู่ในแจกันใส ฉันมองที่ดอกลิลลี่และยิ้มให้แก่มัน ส่วนปลายเตียงมีตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้งจากนั้นก็เป็ในส่วนของห้องน้ำ
ฉันลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาภายในห้องแล้วจัดการเก็บของทุกอย่างจัดวางให้เข้าที่เข้าทาง
.
.
.
หลายชั่วโมงผ่านไป…
ก๊อก ๆ
“ลิลลี่ เก็บของเสร็จหรือยัง?” เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงพี่จุนยอง
“ค่าาพี่จุน ใกล้เสร็จแล้วค่าา”ฉันะโตอบพี่จุนยองออกไป
“โอเคครับ เก็บของเสร็จแล้วออกมานะพี่จะพาไปข้างนอก” พี่จุนยองเอ่ย
“ค่าาพี่จุน” ฉันเอ่ยตอบและรีบเก็บเหล่าสิ่งของที่เหลือเล็กน้อยวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง และเปิดประตูออกมาหาพี่จุนยอง
“พี่ว่าจะพาไปกินข้าวและเดินซื้อของเพิ่มเติมนะเผื่อเราอยากได้อะไร” พี่จุนยองเอ่ย
“โอเคเลยค่าา หนูขอลิสท์ของแป๊บนึงนะๆ”ฉันเอ่ยตอบ และหย่อนตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้บริเวณเคาน์เตอร์สำหรับทานอาหาร มือทั้งสองข้างกำลังพิมพ์ลิสท์สิ่งที่ต้องการเพิ่มเติมไปยังโน้ตของโทรศัพท์
“ครับ” พี่จุนยองเอ่ยตอบพร้อมหยิบไอแพดขึ้นมาต่อ
.
.
5 นาทีผ่านไป …
“พร้อมแล้วค่าาพี่จุนนนไปกันนน ~~~” ฉันส่งเสียงบอกพี่จุนยอง พร้อมลุกออกจากเก้าอี้มือคว้าโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ไปด้วย
“โอเคครับ ไปกัน” พี่จุนยองเอ่ยพร้อมลุกขึ้นจากที่โซฟา
เมื่อเดินไปจนถึงหน้าประตูพี่จุนยองก็ยื่นคีย์การ์ดมาให้ฉันพร้อมเอ่ยว่า “เก็บไว้ให้ดีนะ”
“หนูจะเก็บไว้อย่างดีค่ะ”ฉันเอ่ยตอบพร้อมส่งยิ้มให้พี่จุนยอง และคว้าคีย์การ์ดมาเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์
“แล้วก็เอานิ้วมาให้พี่หน่อย”พี่จุนยองเอ่ยต่อ ส่วนฉันไม่ได้ส่งเสียงตอบกลับแต่ทำหน้างุนงงใส่พี่จุนยองแทน“พี่จะทำสแกนลายนิ้วมือให้ๆ ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้นะ”
“นี่ค่ะ” ฉันเอ่ยพร้อมยื่นทั้งมือไปให้พี่จุนยอง
เมื่อฉันทำการสแกนลายนิ้วมือเรียบร้อยแล้วพี่จุนยองก็เอ่ยว่า“พี่จะใส่รหัส 6 หลักให้ด้วยนะ เอารหัสอะไรดี?”
“เอาวันเกิดหนูก็ได้ๆค่ะ จะได้ไม่ลืม” ฉันเอ่ยเสนอความคิดเห็นออกไป
“โอเคครับ 1109XX นะ” พี่จุนยองเอ่ยถาม
“เคค่าา ~ ขอบคุณนะคะพี่จุน”ฉันเอ่ยพร้อมก้มหัวขอบคุณพี่จุนยอง
“แค่นี้เอง” พี่จุนยองเอ่ยพร้อมลูบศีรษะของฉัน
แล้วเราทั้งสามคนก็เดินออกจากห้องไปยังลานจอดรถ
“อยากไปที่ไหนหรือเปล่า?” พี่จุนยองเอ่ยถามฉัน
“อยากไปเดินเล่นแถวๆนี้แหละพี่จุน แต่ว่าพี่จุนจะพาไปที่ไหนเหรอคะ? ไปที่นั่นก่อนได้นะๆ” ฉันเอ่ย
“พี่ว่าจะพาเราไปกินหมูสามชั้นย่างร้านเด็ดแถวที่พักพี่น่ะ”
“หู้ยย~ น่าสนใจค่าา หนูไป~” ฉันเอ่ยตอบพร้อมนึกถึงของอร่อยที่พี่จุนยองพูดถึงแค่ได้ยินชื่อก็หิวแล้วอะ
“โอเคเลย แล้วเดี๋ยวกินเสร็จพี่จะพาไปเดินซื้อของนะ”พี่จุนยองเอ่ย
“ได้เลยค่าา” ฉันเอ่ยตอบพร้อมพยักหน้าหงึกๆ
.
.
30 นาทีต่อมา …
@ร้านอาหาร
“เอาหมูสามชั้น หมูสามชั้นและสันคอหมักเครื่องเทศเนื้อ ไส้อ่อน อย่างละสองนะครับ เอาไข่ตุ๋นหนึ่งครับแล้วก็น้ำแข็งสาม น้ำอัดลมสามครับ”พี่จุนยองสั่งอาหารกับพนักงานของร้านอาหาร แล้วหันมาถามฉันกับพี่เมเนเจอร์ว่า“อยากได้อะไรกันเพิ่มอีกมั้ย? สั่งได้เต็มที่เลยนะ”
“ไม่ค่ะ / ไม่ครับ”เสียงของฉันกับพี่เมเนเจอร์ตอบกลับพี่จุนยองอย่างทันควัน
“โอเคครับ เอาเท่านี้ก่อนครับ”พี่จุนยองหันไปบอกกล่าวแก่พนักงานของร้านอาหารอีกครั้ง
“รับออเดอร์เรียบร้อยค่ะรออาหารสักครู่นะคะ” พนักงานของ ร้านอาหารตอบกลับพร้อมก้มหัวเล็กน้อยให้แก่พวกเราทั้งสามคนพวกเราทั้งสามคนก็ก้มหัวเล็กน้อยตอบกลับพนักงานคนนั้น
ไม่นานเท่าไหร่ก็มีพนักงานเข้ามาเริ่มตั้งเตาพร้อมทั้งเสิร์ฟเครื่องเคียง ซอสต่างๆ มากมาย วางจาน ตะเกียบ วางแก้วน้ำแข็งและเครื่องดื่มให้โต๊ะของฉันจากนั้นสักพักหนึ่งก็นำวัตถุดิบที่พี่จุนยองสั่งมาเสิร์ฟ
ฉันมองปริมาณวัตถุดิบต่างๆที่นำมาเสิร์ฟแล้วเอ่ยถามพี่จุนยองว่า “มัน … ไม่เยอะไปเหรอพี่จุน” พร้อมมองตาพี่จุนยองปริบๆ
“เอาน่าา หมดอยู่แล้วๆ”พี่จุนยองเอ่ยตอบ ฉันฟังพี่จุนยองแล้วก็ทำได้เพียงยิ้มตอบ
จากนั้นพนักงานก็มาคอยดูแลย่างอาหารให้แก่พวกเราขณะที่พนักงานของร้านอาหารกำลังลงวัตถุดิบต่างๆ ฉันก็นำโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปเพื่อที่จะไว้ลงสตอรี่ไอจีเมื่ออาหารเริ่มสุกเป็ที่เรียบร้อยแล้วพวกเราก็เริ่มกินและพูดคุยกัน
“อาหารเป็ยังไงบ้างชอบมั้ยครับ? “ พี่จุนยองเอ่ย
“อร่อยเริ่ดสมความเป็ร้านเด็ดเลยค่ะพี่จุน”ฉันเอ่ยตอบพร้อมยกนิ้วโป้งเพื่อเน้นย้ำความยอดเยี่ยมของอาหารร้านนี้ “ว่าแต่… พี่จุนมาร้านนี้บ่อยเหรอคะ?” ฉันเอ่ยถามต่อ
“ก็บ่อยนะๆ ปกติพวกพี่มาแฮงค์เอาท์กันน่ะ”พี่จุนยองเอ่ยตอบ
“อื้ออ ว่าแต่ … พรุ่งนี้หนูต้องไปทำงานอะไรเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามพร้อมสบตาทั้งพี่จุนยองและพี่เมเนเจอร์
“จะเริ่มงานเลยเหรอ?” พี่จุนยองเอ่ยถาม
“ทำเลยสิๆ ลิลลี่พร้อมเริ่มงานนะคะคุณเ้านายย”ฉันเอ่ยตอบพร้อมทำเสียงกวนๆ
“เรานี่นะ! ขยันจริงๆเลย … งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปทำงานกับพี่แล้วกัน รอเมเนข้างล่างตึกตอนเช้านะ” พี่จุนยองเอ่ย
“รับทราบค่าา ~” ฉันเอ่ยพร้อมส่งยิ้ม
จากนั้นพวกเราทั้งสามคนก็กินอาหารพร้อมพูดคุยกันต่อเื่ที่พี่จุนยองกับพี่เมเนเจอร์คุยกันส่วนมากมักจะคุยเื่งานกัน ไม่ก็เล่าเื่ราวหรือเหตุการณ์ต่างๆที่น่าสนใจแลกเปลี่ยนกัน
เมื่อกินอาหารกันเสร็จเป็ที่เรียบร้อยแล้วฉันก็ชวนพี่ๆ ไปเดินเล่นกันต่อ อากาศที่นี่ค่อนข้างดีมากๆ คงเป็เพราะ่นี้เดือนตุลาคมด้วยแหละมั้งอากาศเย็นสบายน่าเดินสุดๆ ได้ใช้เวลาเดินเล่นซื้อของแบบกินลมชมวิวแถวย่านที่พักของพี่จุนยองก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย
“พี่จุนพี่เมเน ไปถ่ายรูปกันค่ะๆ” ฉันเอ่ยชวนพี่จุนยองกับพี่เมเนเจอร์หลังจากที่เดินเล่นมาสักพักใหญ่แล้วเจอโซนร้านตู้ถ่ายรูปพร้อมดึงปลายเสื้อพี่จุนยองไปมา พี่จุนยองกับพี่เมเนเจอร์ไม่ได้ส่งเสียงตอบกลับแต่ยิ้มและพยักหน้าตอบรับคำชวนของฉันแทน
จากนั้นพวกเราก็เข้าไปในร้านตู้ถ่ายรูปภายในร้านมีห้องตู้ถ่ายรูปประมาณ 4 ห้อง มีโซนกระจกบานใหญ่พร้อมทั้งอุปกรณ์ทำผมต่างๆที่หนีบผม และหวีให้ได้แต่งหน้าแต่งตัวก่อนเข้าไปถ่าย แถมยังมีโซน อุปกรณ์พร็อพน่ารักและตลกมากมายให้เลือกใส่โดยฉันเลือกหมวกปลาหมึกกวนๆ สีแดงมาใส่ พร้อมหยิบแว่นตากวนๆ ส่งให้พี่จุนยองและพี่เมเนเจอร์ให้ใส่พร็อพด้วยกัน
การถ่ายรูปเล่นในตู้ถ่ายรูปของพวกเราผ่านไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน พวกเราถ่ายเล่นกันหลายครั้งพอสมควร และหลังจากถ่ายเสร็จฉันก็แบ่งให้พี่ๆเลือกรูปที่ตัวเองต้องการแบ่งกันเก็บไว้ …
[ลิลลี่END]
3K
