ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ท่านแม่ ท่านลุงจ้าวไม่ได้มาด้วยหรือ?”

        ขณะชีเหนียงกำลังจะบอกกับเขาว่า จ้าวจือชิงต้องอยู่ดูแลจิ่งเฉินที่เมืองหลวง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จ้าวจือชิงก็เดินมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

        เขาตบบ่าของลั่วจิ่งซีอย่างคุ้นเคยกัน “อืม แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย นี่สิถึงสมกับลักษณะของบุรุษ แข็งแกร่งกว่าเจ้าหน้าขาวอย่างพี่ชายเจ้ามากนัก”

        ลั่วจิ่งซีที่ถูกชมย่อมดีใจอยู่แล้ว แต่การเหยียบย่ำพี่ชาย ทำให้เขาไม่ชอบใจนัก

        “ท่านลุงจ้าว ชัดเจนว่าท่านไม่ได้คิดกับท่านพี่เช่นนั้น เหตุใดยังต้องกดเขาให้ต่ำเช่นนี้เล่า หากเขาได้ยินเข้า ท่านคงถูกตั้งแง่อีก” ลั่วจิ่งซีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่ชายกับลุงจ้าวกันแน่ สองคนนี้มักจะมีความเห็นไม่ตรงกัน เวลาอยู่ว่างก็มักจะประชดประชันอีกฝ่ายอยู่ร่ำไป

        จ้าวจือชิงตบแขนของเขาหนึ่งที “เจ้าจะเข้าใจอะไร บอกมา เจ้าหาข้าทำไม?”

        ลั่วจิ่งซีถูกตีก็ไม่ได้โกรธเคือง จากนั้นลากจ้าวจือชิงไปอีกทาง

        “มีอะไรถึงพูดต่อหน้าแม่เจ้าไม่ได้ เจ้าไม่กลัวแม่เจ้าโกรธและไม่ทำอาหารให้เจ้ากินหรือ?”

        “ท่านแม่ไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย…”

        ชีเหนียงฟังทั้งสองพึมพำถึงตนเองอยู่ไกลๆ พลันได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา เหมือนกับว่าหลังจากที่จ้าวจือชิงมาอยู่บ้านสกุลลั่ว เด็กในบ้านก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาก เพียงแต่เพราะเหตุใด เวลาที่มองเงาพวกเขาสองคนเดินจากไป นางถึงขั้นรู้สึกมีบางอย่างที่น่าประหลาดชอบกล

        ยังไม่ทันได้รอนางวิเคราะห์ว่าประหลาดตรงไหน เสียงของโจวย่าอวิ๋นก็ขัดความคิดของนาง

        “เจ้านาย ครั้งนี้พวกข้ามาได้สองวัน แต่การหาคนงานหญิงเหมือนจะยากอยู่บ้าง ข้าสืบรู้มาว่า คงเพราะที่นี่เคยปรากฏเรื่องกลุ่มโจร จนส่งผลให้คนที่นี่ค่อนข้างอ่อนไหว โดยเฉพาะการที่มีชายหนุ่มในบ้านพักตากอากาศ แต่ละครอบครัวต่างก็หวาดกลัวลูกสาวของตนมาทำงานที่นี่จะไม่ปลอดภัย” เขาบอกเล่าสถานการณ์การรับสมัครงาน แล้วกล่าวโทษตนเอง “เพราะข้าพิจารณาได้ไม่ทั่วถึง ตอนนั้นซิ่วเจินบอกว่าจะมาช่วยเหลือข้า ข้าก็ไม่อนุญาต”

        มิน่า พอมาถึงกลับเห็นผู้สมัครเพียงไม่กี่คน ที่แท้ก็เกิดปัญหานี่เอง

        “คนที่สอนงานโรงชานมกับสถานความงามล้วนคือสตรี พวกนางน่าจะมาถึงเมื่อใด?”

        “พวกนางต้องขนอุปกรณ์กับวัตถุดิบมาบางส่วน อย่างเร็วที่สุดก็สามวันให้หลังขอรับ”

        ชีเหนียงพนักหน้า นางพินิจอยู่ชั่วครู่

        “สามวันให้หลัง จัดการต้อนรับคณะผู้ฝึกสอนที่ประตูเมืองอันให้ยิ่งใหญ่ ทางที่ดีที่สุดคือให้รู้กันทั่วทั้งเมืองอัน” ในเมื่อคนเหล่านี้ไม่เชื่อ เช่นนั้นก็ต้องนำความจริงไปแผ่ตรงหน้าพวกเขา

        “ใช่แล้ว จำไว้ว่าให้พวกนางแต่งกายให้สวยงามและดูดีสักหน่อย อย่าได้ขายหน้าสกุลลั่วของเรา”

        ชีเหนียงกล่าวเช่นนี้ ดวงตาของโจวย่าอวิ๋นก็เป็นประกายขึ้นมา “ถึงเวลา ข้าจะค่อยส่งคนไปติดป้ายประกาศรับสมัครงานที่หน้าประตูเมืองใหม่อีกครั้ง แล้วระบุเบี้ยหวัดกับสวัสดิการให้ดียิ่งกว่าเดิม!”

        พูดจบทั้งสองก็สบตากัน เมื่อมองเห็นรอยยิ้มในดวงตาของอีกฝ่าย ก็รู้ว่าเรื่องนี้สำเร็จได้ครึ่งทางแล้ว

        …..

        ดั่งที่คาด สามวันให้หลัง ด้านนอกประตูเมืองอันมีป้ายประกาศ ทำให้ดูครึกครื้นไม่ธรรมดา

        “นี่บ้านใดแต่งงานหรือว่ามีเรื่องมงคลอะไรกัน ถึงได้ดูเอิกเกริกเช่นนี้?”

        “ล้วนไม่ใช่! เหมือนจะเป็นการต้อนรับคณะผู้ฝึกสอนหญิงของบ้านพักตากอากาศอันหยางอะไรสักอย่าง!”

        “ฝึกสอนอะไร เราเองก็ไม่เข้าใจ!”

        มีคนที่สนใจอยากสอบถาม แต่คนในบ้านพักตากอากาศล้วนไม่ได้สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย จนปัญญา เมื่อความสงสัยใคร่รู้ไม่ได้รับการเติมเต็ม พวกเขาจึงได้แต่รอดูความคึกคักนี้ต่อไป

        คณะฝึกสอนโรงชานมกับสถานความงามเห็นความคึกคักที่ประตูเมือง ย่อมรู้ว่านี่คือเรื่องที่ผู้ดูแลจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า พวกนางก็ไม่ได้หวั่นเกรง จากนั้นนั่งบนรถม้าอย่างสง่างาม ก่อนถึงประตูเมือง ทั้งสองจึงเดินเรียงกันออกมา

        ฉับพลันก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง

        “นี่คือสตรีโฉมงามจากที่ใด ดูจากการแต่งกายก็ไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป!”

        เมื่อได้ยินเสียงอุทานของผู้คน หม่าต้าฮัวกับหวังชุนเฉ่าเดินมาจากด้านหลัง พวกนางเองก็เป็นผู้ติดตามมาด้วยครั้งนี้ หวังชุนเฉ่ารับผิดชอบเป็นผู้ช่วยให้ผู้ฝึกสอนทั้งสอง หม่าต้าฮัวรับผิดชอบสอนคนเย็บตุ๊กตา นับตั้งแต่ชีเหนียงจากไป หม่าต้าฮัวก็มีการพัฒนาเช่นกัน การออกแบบตุ๊กตามากมายล้วนมีนางรับผิดชอบหมด หลังจากชีเหนียงรับรู้ จึงให้พี่หลิวช่วยตกรางวัลให้นาง สำหรับคนที่มีความคิดและกล้าจะทำให้เป็นจริง สกุลลั่วของพวกนางนั้นยินดีต้อนรับอย่างมาก

        คงเพราะเหตุผลเช่นนี้ สิ่งที่หม่าต้าฮัวได้รับก็คือการเดินทางมาฝึกสอนที่เมืองอัน

        “ล้อกันเล่นแล้ว สตรีเหล่านี้ล้วนเป็นหญิงสาวจากครอบครัวธรรมดา การที่ได้แต่งกายหรูหราและนั่งรถม้า ล้วนพึ่งพาบุญบารีมีจากสกุลลั่ว ครั้งนี้ คณะฝึกสอนมาที่บ้านพักตากอากาศอันหยาง ก็เพื่อสอนวิชาศิลปอาชีพโดยไม่คิดเงิน ครอบครัวใดมีลูกสาวสามารถส่งมาทดสอบสมัครที่บ้านพักตากอากาศได้”

        แม้หวังชุนเฉ่าจะหน้าตาธรรมดาทั่วไป แต่งกายก็ค่อนข้างธรรมดา แต่กิริยาวาจาดุสุขุม ดูก็รู้ว่าต่างจากสาวชาวบ้านที่หัวอ่อน

        “ที่เจ้าพูดมาคือเรื่องจริงหรือ นี่หนึ่งเดือนจะได้รับเงินเท่าใดหรือ?”

        หวังชุนเฉ่ายิ้มแย้ม “แต่ละจุดย่อมไม่เหมือนกัน แน่นอนว่าคนงานหญิงก็มีแบ่งระดับ ระดับยิ่งสูงก็ยิ่งได้รับเบี้ยหวัดสูง อย่างเช่นผู้ฝึกสอนของเรา จะได้รับเบี้ยหวัดอยู่ที่เดือนละห้าสิบตำลึงต่อเดือน นี่ยังไม่นับเงินรางวัล ปันผลและค่าเทศกาลต่างๆ กับค่าเสื้อผ้าแต่งกาย…”เหมือนจะมากเกินไป หวังชุนเฉ่าเองก็ไม่อยากคิดเยอะ “เยอะแยะเกินไป รอลูกสาวบ้านพวกเจ้าได้รับการคัดเลือก พวกเจ้าคงจะรู้เอง”

        พูดจบก็ขอทางกับพวกเขา คนทั้งขบวนก็พากันจากไป

        ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดและไม่ได้ถามมาก จู่ๆ ก็มีคนตะโกน “บ้านพักตากอากาศอันหยางติดป้ายรับสมัครงานแล้ว!”

        ฝูงชนกรูกันเข้าไปดู

        “นี่คือเรื่องจริงหรือ แม้จะไม่ได้รับการคัดเลือกก็จะจ่ายค่าแรงให้วันละสามอีแปะเป็นค่าเสียเวลา?”

        แน่นอนว่าย่อมมีคนที่หลักแหลมคิดวางแผนในใจ ตนเองมีลูกสาวหลายคน หากไปกันหมด หนึ่งวันก็สามารถได้เงินสิบกว่าอีแปะ เงินที่ได้มาเปล่าๆ ใครเล่าจะรังเกียจ

        ชั่วขณะนั้น บ้านพักตากอากาศจึงมีคนแวะเวียนไปมากมายทุกวัน สตรีที่มาสมัครงานมีตั้งแต่อายุเจ็ดแปดหนาวจนถึงห้าสิบปี กระทั่งมีสตรีที่เพิ่งให้กำเนิดทารกหญิงไม่นานก็มาด้วย เพื่อเงินสามอีแปะนั่น

        “ส่วนมากพวกนางไม่รู้จักตัวหนังสือ เดาว่าคงได้ยินว่ามีเงินแจก แต่ไม่ได้ยินเรื่องเงื่อนไขอื่น” สถานการณ์เช่นนี้ ชีเหนียงเคยพบเจอมา คนเหล่านี้ก็แค่คนที่คล้อยตามความเห็นผู้อื่นก็เท่านั้น นางให้สิงเหล่าซื่อส่งคนไปประจำหน้าประตูบ้านพักตากอากาศและประกาศเงื่อนไขการรับสมัคร ผู้ที่ไม่เข้าเงื่อนไข แม้จะอยู่ต่อก็ไม่มีการแจกค่าแรง มีเพียงคนที่อยู่ในเงื่อนไขเท่านั้นจึงจะได้

        ครั้งนี้ ชีเหนียงเลือกคนที่มีอายุระหว่างสิบสามปีจนถึงสามสิบปี ที่นางคัดเลือกเช่นนี้ ข้อหนึ่ง เพราะสตรีที่อ่อนเยาว์ยังมีความไร้เดียงสาและร่าเริง จินตนาการมากมาย สามารถทำให้กลุ่ม ‘คนเก่าคนแก่’ ในบ้านพักตากอากาศเลือดสูบฉีด ข้อสอง สตรีที่ออกเรือนแล้วจะมีความสุขุม ย่อมทุ่มเททำงานอย่างจริงจังเพื่อเลี้ยงดูลูกและครอบครัว

        อันที่จริง เหตุผลสำคัญที่สุดที่นางรับสมัครคนงานหญิง คงเพราะตั้งแต่ตัวนางได้กลายเป็นลั่วชีเหนียง ถึงได้รับรู้และสัมผัสกับความลำบากของสตรี รู้ว่าสตรีคนหนึ่งที่หาเงินได้มีความสำคัญต่อสถานะความเป็นอยู่ในบ้านสามีมากแค่ไหน ด้วยเหตุนี้นางจึงตั้งใจอยากให้สตรีเหล่านี้ใช้ชีวิตได้อย่างมั่นใจ หากแต่ไม่ใช่ต้องทนแบกรับทุกสิ่งเพื่อลูก

        แน่นอนว่านี่คือเหตผลส่วนตัวของนางที่ไม่เคยกล่าวกับผู้ใดมาก่อน แต่ผลลัพธ์จากการกระทำนี้ก็คุ้มค่า เหมือนอย่างหม่าต้าฮัว แม้จะเป็นหญิงม่าย แต่กลับไม่ต้องเคร่งเครียดเพราะเรื่องเงิน ตรงกันข้ามคือ มีเงินส่งเสียลูกชายเข้าเรียนได้ แล้วยังเลี้ยงดูมารดาที่อายุเยอะ สำหรับสตรีธรรมดาคนหนึ่ง นี่เพียงพอแล้ว

        -----