การต้อนรับด้วยความตึงเครียดจากโบรการ์ดไม่ได้ทำให้เดรสมอนด์แสดงอาการหวั่นไหวใดๆ แม้สายตาของชาวบ้านและคนงานรอบๆ จะเริ่มจับจ้องมาเพื่อดูลาดเลาด้วยความไม่เป็มิตร เขารู้ดีว่าชื่อเสียงของตนเองย่ำแย่เพียงใด ก่อนที่เขาจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เดรสมอนด์เคยเป็เด็กขี้อายและขี้ขลาดที่อาศัยอยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพี่สาวคนกลางอย่างใกล้ชิด ความเปราะบางในอดีตทำให้เขาไม่มีความน่าเชื่อถือในสายตาของคนทำงานหนักที่นี่แม้แต่น้อย
ทว่าในเวลานี้ ท่ามกลางอุณหภูมิที่สูงลิ่วเบื้องหน้าโรงหลอมขนาดั์ เดรสมอนด์กลับทำเพียงแค่ปรายตามองผ่านร่างใหญ่โตของโบรการ์ดที่กำลังอึ้งงันกับคำทักทาย ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเดินสวนเข้าไปสำรวจด้านใน **โรงตีเหล็กหลัก** อย่างหน้าตาเฉย ปล่อยให้หัวหน้าหมู่บ้านร่างั์ยืนเคว้งอยู่ตรงหน้าประตู
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กหนุ่มคือมวลความร้อนระอุที่พวยพุ่งออกมาจากเตาหลอมนับสิบ กลิ่นไหม้ของถ่านหินและไอกำมะถันอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงค้อนเหล็กกระทบทั่งดัง *เคร้ง! เคร้ง!* หนักแน่นและชัดเจนขึ้นจนััได้ถึงแรงสั่นะเืที่ส่งผ่านมาตามพื้นหิน ภายในห้องโถงกว้างที่ดูสลัวมัวด้วยควันไฟ เขาเห็นชายฉกรรจ์หลายคนที่มีหยาดเหงื่อโทรมกายกำลังจดจ่ออยู่กับการตีขึ้นรูปเหล็กที่ยังแดงโชน พวกเขาฟาดค้อนลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยสมาธิที่แกร่งกล้าโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
เดรสมอนด์กวาดสายตามองไปทั่วโรงตีเหล็กอย่างพินิจ จนกระทั่งเขาพบกับพื้นที่หนึ่งทางด้านในที่ใช้จัดเก็บผลผลิตที่ทำเสร็จสมบูรณ์แล้ว บนแท่นวางเ่าั้ถูกเติมเต็มไปด้วย **เคียว** ที่คมวาว **จอบ** และ **เสียม** ที่หนาหนักและดูทนทานอย่างยิ่ง รวมถึง **เลื่อย** เหล็กกล้าที่เรียงรายกันอยู่อย่างเป็ระเบียบ อุปกรณ์เหล่านี้ไม่ต่างจากกระดูกสันหลังที่คอยค้ำจุนการทำงานในอาณาเขตเครทไว้อย่างเงียบเชียบ
"นายน้อย! เข้าไปทำไมตรงนั้น ห้ามแตะต้องเครื่องมือพวกนั้นนะ!"
เสียงคำรามอย่างไม่พอใจของโบรการ์ดที่เพิ่งได้สติดังไล่หลังมา เดรสมอนด์ไม่ได้สนใจตอบโต้ เขาเพียงใช้สายตากวาดบันทึกข้อมูลผลผลิตจนพอใจ แล้วจึงหมุนตัวเดินสวนกลับออกมาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ร่างของเด็กหนุ่มค่อยๆ ก้าวพ้นจากไอความร้อนระอุของโรงตีเหล็กกลับออกสู่ถนนสายหลักที่ปูด้วยเศษหินสีขาวสะอาดตาอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายที่ตกกระทบลงบนพื้นหินทำให้มันดูคล้ายกับทางเดินที่ถูกประดับด้วยผลึกแก้วระยิบระยับพราวตา
สายตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความสงสัยใคร่รู้ ในสายตาของชาวบ้านและโบรการ์ด นี่คือการ 'สอดรู้สอดเห็น' ของนายน้อยผู้ไร้ประโยชน์ แต่สำหรับเดรสมอนด์... นี่คือการทำความเข้าใจพื้นฐานของอาณาเขตที่เขากำลังจะแบกรับ
ระหว่างทางเขาเห็น 'ตุ๊กตาดิน' ตัวจิ๋วที่สูงไม่พ้นเข่า กำลังแบกตะกร้าใส่ถ่านหินขนาดเล็กเดินเตาะแตะตามหลังหญิงสาวที่กำลังซักผ้าอยู่ริมบ่อน้ำ และเมื่อเขาเหลือบมองไปที่ขอบหน้าต่างหิน ก็เห็น 'เต่าหินจิ๋ว' สองสามตัวนอนนิ่งสนิทราวกับก้อนหินประดับบ้าน พวกมันขยับหัวเล็กน้อยยามที่เขาเดินผ่าน ดูแล้วช่างเป็ระบบนิเวศที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์และกลไกทางอุตสาหกรรมอย่างลงตัว
'หินสีขาวพวกนี้... ที่แท้มันมาจากสไลม์หินสินะ' เขาหยุดมองก้อนเมือกสีเทาที่ดูคล้ายลูกบอลหินซึ่งกำลังเด้งดึ๋งไปมาข้างทาง มันกำลังดูดกินเศษดินขรุขระก่อนจะคายก้อนหินสีขาวเรียบเนียนออกมา ระบบพื้นฐานของหมู่บ้านศิลาขาวถูกจัดการไว้อย่างเป็ระบบจนน่าทึ่ง แม้จะเป็แหล่งอุตสาหกรรมหนักแต่กลับไม่มีฝุ่นละอองสะสมขวางทางเดินเลยแม้แต่น้อย
'ที่นี่เหมือนหลุดออกมาจากหน้าคู่มือเกมเป๊ะๆ ... แต่กลิ่นเหงื่อ ไอร้อน และเสียงค้อนเหล็กพวกนี้ มันย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่โลกเสมือนจริงอีกต่อไป' เดรสมอนด์พึมพำในใจอย่างพึงพอใจกับข้อมูลที่ได้รับ
"นี่ท่านได้ยินข้าไหม! ที่นี่ไม่ใช่ลานวิ่งเล่นในปราสาทนะ! กลับไปนอนตีพุงอยู่ในห้องของท่านซะเถอะ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน!" โบรการ์ดเดินอาดๆ ตามมาพลางด่าทอไม่หยุด ใบหน้าสีแดงก่ำนั้นดูจะเข้มข้นขึ้นด้วยความรำคาญใจ
เดรสมอนด์หยุดฝีเท้าลงหน้าโรงงานแปรรูปเหล็กขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าปากทางเข้าเหมืองหลัก บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากถนนหินสีขาวสะอาดตาเริ่มถูกปกคลุมด้วยละอองไอแร่สีเงินจางๆ ที่ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ เสียงค้อนจากโรงตีเหล็กที่เขาเพิ่งเดินผ่านมาถูกกลบด้วยเสียงขุดเจาะเจียรหินที่ทึบและหนักแน่นกว่าเดิมหลายเท่า เย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของงานหนักอย่างแท้จริง
เขาลดสายตาลงมองสำรวจรอยแยกเล็กๆ บนกำแพงหินของโรงงานอย่างพินิจ ก่อนจะหันกลับมามองโบรการ์ดด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน... งานที่นี่เดินได้ดีกว่าที่ผมคิดนะ ระบบการคัดแยกแร่โดยใช้คนงานเหมืองที่ร่างกายกำยำขนาดนี้ อาณาเขตเครทน่าจะมีรายได้มหาศาลจากผลผลิตพวกนี้เลยไม่ใช่หรือ?"
โบรการ์ดชะงักไปครู่หนึ่ง ั์ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสับสน 'เ้าเด็กนี่... มันรู้เื่ผลิตผลพวกนี้ได้ยังไง? แล้วไอ้ท่าทางไม่สะทกสะท้านต่อชื่อเสียงเน่าๆ ของตัวเองนั่นมันอะไรกัน!'
"หึ! รายได้เยอะแล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่าน?" โบรการ์ดเดินเข้ามาประชิดตัวเดรสมอนด์ เงาร่างใหญ่โตทอดทับร่างผอมบางของเด็กหนุ่มไว้อย่างกดดัน "หรือท่านจะมาตรวจดูเพื่อหาทางฮุบเอาเงินไปปรนเปรอความสบายของตัวเองเหมือนพี่ชายท่านล่ะ? ข้าบอกไว้ก่อนนะนายน้อยขี้แพ้... คนที่นี่ทำงานด้วยหยาดเหงื่อจริงๆ ไม่ใช่มาเดินส่ายก้นไปมาหาเื่กันแบบนี้!"
การปะทะอารมณ์เริ่มรุนแรงขึ้นเมื่อทั้งคู่มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าเหมืองหลัก โบรการ์ดเริ่มหมดความอดทนเมื่อเห็นเดรสมอนด์ยังคงนิ่งเงียบและสำรวจรอบๆ ราวกับเขากลายเป็ธาตุอากาศ "ถ้าท่านอยากจะทำตัวให้มีประโยชน์นัก... งั้นไปพิสูจน์ให้พวกเราเห็นสิว่าท่านไม่ได้มีดีแค่ชื่อตระกูล!"
โบรการ์ดชี้มือไปยังเนินหินทางทิศใต้ที่อยู่ติดกับซอกหินลึกลับ "ที่นั่นมี 'เต่าหินจอมเกเร' ตัวหนึ่งอาละวาดอยู่! ปกติพวกมันจะสงบเสงี่ยม แต่ไอ้ตัวนี้มันนิสัยไม่ดี ชอบออกมาวิ่งไล่ชนเด็กๆ จนขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้ว ถ้าท่านแน่จริง... ก็ไปจัดการมันซะ! อย่ามามัวเดินทำท่าทางสอดรู้สอดเห็นให้คนงานเขาเสียสมาธิ!"
'มอนสเตอร์ที่มีนิสัยเฉพาะตัวสินะ... น่าสนใจดี' เดรสมอนด์คิดในใจขณะมองตามมือที่ชี้ไป
[ติ๊ง!]
หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นตรงหน้าเดรสมอนด์ทันที
--------------------------------------------------
[ภารกิจ: บททดสอบของผู้นำหมู่บ้าน]
ประเภท: ภารกิจทั่วไป
ระดับ: E
รายละเอียด: สยบ 'เต่าหินจอมเกเร' (Level 5) ที่คอยรังควานเด็กๆ ในหมู่บ้าน
รางวัล:
- คะแนนประสบการณ์ (EXP) +50
- ความน่าเชื่อถือในหมู่บ้านศิลาขาว +5%
- อาวุธเล่มแรก (มีเงื่อนไข)
--------------------------------------------------
เดรสมอนด์ขยับรอยยิ้มบางๆ ที่โบรการ์ดมองไม่เห็น เขารับดาบยาวเล่มหนึ่งที่ไม่มีคมซึ่งโบรการ์ดโยนมาให้อย่างลวกๆ ไว้ในมือ น้ำหนักของมันคุ้นมืออย่างน่าประหลาด
' [ดาบยาวไร้คม] - พลังโจมตี +3 (ความเสียหายแบบกระแทก) '
ตัวเลขและข้อมูลตามแบบฉบับเกมเมอร์ปรากฏขึ้นในใจของเขา แม้มันจะเป็เพียงอาวุธระดับเริ่มต้นที่ฆ่าใครไม่ได้ แต่มันก็เพียงพอสำหรับการสั่งสอนมอนสเตอร์นิสัยเสียตัวหนึ่ง
"ตกลงครับ... ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้"
เดรสมอนด์หันหลังก้าวเดินมุ่งหน้าไปทางที่โบรการ์ดชี้ ทิ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านร่างั์ยืนอ้าปากค้างด้วยความสับสนยิ่งกว่าเก่า เพราะน้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวอยู่เลย... มันมีเพียงความตื่นเต้นของนักล่าที่เจอเควสแรกเท่านั้น!
56K
