ค้นหัวใจนายตัวร้าย

“แบตมาหมดอะไรตอนนี้เนี่ย”

            “คุยยังไม่รู้เรื่องเลย” ไนร่าพึมพำกับตัวเองและจ้องไปที่หน้าจอมือถือสีดำที่มืดสนิท

            “ยืมมือถือพี่ก่อนมั้ยไนร่ามีธุระสำคัญหรือเปล่า?” คิมหันมาถามไนร่า

            “ไม่เป็นไรค่ะพี่คิม”

            “แล้วนี่พี่คิมจะไปเล่นฟุตบอลหรอคะ?”ไนร่ามองดูคิมที่อยู่ในชุดกีฬาสีดำ

            “ใช่ครับออกกำลังกายเรียกเหงื่อหน่อย”

            “คนเยอะมั้ยคะพี่คิม กัสไม่เคยไปดูเลย”กัสพูดแทรกขึ้นมา

            “เยอะนะครับ ยิ่งค่ำๆยิ่งมีคนมาเยอะ”

            “หนุ่มเยอะแน่ๆ เลย เนอะหวาน”กัสพูดและหันไปสะกิดหวาน ประโยคนี้ทำให้คิมหลุดขำออกมา

            “วันหลังก็ลองไปดูนะเผื่ออาจจะชอบดูหนุ่มๆ เอ๊ย! ชอบฟุตบอลก็ได้” คิมหัสไปหยอกล้อกัส ทำให้ทุกคนในรถต่างก็หัวเราะออกมา

            “แหมพี่คิมก็กัสก็ต้องไปดูหนุ่มๆ เอ๊ย! ไปอยู่ฟุตบอลอยู่แล้วค่ะ”กัสยังพูดหยอกล้อมคิมกลับ เหมือนคนที่สนิทกันมานาน

            “ผู้ชายเล่นฟุตบอลคงจะเท่น่าดู”กัสพูดแล้วทำท่าทีเพ้อฝัน

            “พอแล้วยัยกัสอายพี่คิมมั้งเราไม่ได้อยู่กันสามคนนะ” หวานแอบดุกัส

            “ไม่เป็นไรหรอกครับน้องหวานกัสก็พูดสนุกดี ” คิมใช้สายตาลอดผ่านกระจกมองไปข้างหลังแล้วยิ้ม

            “จอดป้ายรถเมล์ข้างหน้านะคะพี่คิมเดี๋ยวพวกเราเดินเข้าไปเองก็ได้ค่ะ” กัสบอกคิม

            “ให้พี่ไปส่งที่หน้าร้านเลยก็ได้นะ”

            “แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะ”ไนร่าก็ยังคงพูดประโยคเดิม

            “ไนร่าหยุดเกรงใจพี่ได้แล้วพี่เป็นพี่ชายไนร่านะ ไปส่งน้องสาวแค่นี้สบายมากๆ”

            ไนร่าได้แต่ยิ้มให้กับบุคคลที่อยู่ข้างๆไม่ว่าจะยังไงเขาก็ยังคงดีกับเธอไม่เปลี่ยน

            “ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่คิม” หวานพูดเมื่อกำลังจะลงจากรถ

            “ครับ กินให้อร่อยนะครับ”

            “ขอบคุณอีกรอบนะคะพี่คิม”ไนร่ายิ้มให้คิมอีกรอบ

            “ไนร่ายังติดเลี้ยงขนมพี่อยู่นะถ้าพี่ไม่ติดมีนัดพี่อยู่แล้วนะเนี่ย”

            “งั้นวันหลังไนร่าจะเลี้ยงคืนนะคะ”

            “ถ้าจะให้ดีเพื่อนพี่คนไหนหล่อๆ ชวนมาด้วยนะคะ” กัสที่ยังไม่จบทำให้คิมหัวเราะอีกรอบ

            “ครับ น้องกัส”

            คิมค่อยๆเคลื่อนรถออกไป ทั้งสามจึงเดินเข้ามาในซอยเล็กๆ ที่มีร้านคาเฟ่เปิดใหม่ถัดจากหน้าถนนใหญ่ประมาณสามร้อยเมตรเท่านั้น

            “สวัสดีค่ะ” เสียงพนักงานผู้หญิงในร้านกล่าวทักทายเมื่อมีคนเปิดประตูเจ้ามาในร้าน

            “รับอะไรดีคะ?” เสียงพนักงานคนเดิมที่ยืนยิ้มอยู่หน้าเคาน์เตอร์

            “ชาเย็น ชาเขียวแล้วก็โกโก้ปั่นค่ะ” ไนร่าบอกพี่พนักงาน

            “ชาเย็น ชาเขียว แล้วก็โกโก้ หวานปกติทุกแก้วนะคะ”เสียงพี่พนักงานทวนออเดอร์อีกรอบ

            “ใช่ค่ะพี่” ไนร่าหันไปส่งยิ้มหวานให้กับพี่พนักงานอีกรอบ ก่อนจะเดินตามหลังกัสและหวานมานั่งโต๊ะอยู่ริมหน้าต่างที่สามารถมองเห็นบริเวณนอกร้านได้

            ภายในร้านถูกออกแบบให้เป็นสไตล์มินิมอลโทนสีขาว ผนังถูกตกแต่งด้วยภาพวาด ซึ่งดูแล้วก็น่าจะเป็นภาพวาดที่ถูกออกแบบและถูกรังสรรค์โดยพี่เจ้าของร้านทั้งสองคน

            “ร้านนี้น่ารักเนอะ”ไนร่ามองไปที่บริเวณรอบๆ ร้าน

            “ใช่พี่ผู้ชายกับผู้หญิงสองคนเค้าทำกันเองเลยนะ”

            “รู้ดีจังเลยนะกัส”หวานแอบแซว

            “ก็เคยมาแล้วครั้งนึงอร่อยก็เลยอยากชวนเพื่อนมาลอง” กัสยิ้มแหยะๆ เพราะเขินที่โดนจับได้ว่าแอบมาลองก่อนเพื่อน

            ระหว่างที่รอน้ำ กลุ่มสาวๆก็ยังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานไม่นานพี่ผู้ชายก็เดินถือน้ำเข้ามาเสิร์ฟ

            “ทานให้อร่อยนะครับวันนี้ทางร้านเพิ่งลองทำเมนูใหม่ ฝากให้น้องๆลองชิมด้วยนะครับ”พี่ผู้ชายพูดเสร็จแล้วจึงยื่นจานคุกกี้ไว้บนโต๊ะ

            “จะทานให้อร่อยนะคะของคุณมากๆ ค่ะ” หวานหันไปขอบคุณพี่เจ้าของร้านสองสาวจึงยิ้มให้อีกรอบเพื่อเป็นการขอบคุณ

            “เดี๋ยวมานะไปเข้าห้องน้ำก่อน”ไนร่าบอกเพื่อนแล้วเดินตามป้ายห้องน้ำที่อยู่หลังร้าน

            เมื่อทำธุระเสร็จไนร่าเดินออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือด้านหน้าแล้วเธอก็ถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องอยู่ข้างๆ ประตูทางเข้า

            เด็กสาวที่เธอเห็นหน้าเมื่อตอนที่อยู่โรงพยาบาลและคงจะเป็นแฟนเก่าของสกาย บัดนี้ เธอคนนั้นได้อยู่ตรงหน้าไนร่าแล้ว

            “เจอกันอีกแล้วนะคะ”จ๋ากล่าวทักทายไนร่า แต่เธอเองก็สัมผัสได้ว่าบุคคลที่อยู่ตรงหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอเท่าไหร่

            “ค่ะ” ไนร่าตอบกลับและยิ้มตามมารยาท

            “ชื่อจ๋านะคะเป็นแฟนเก่าของสกาย แต่ก็อาจจะกลับมาเป็นแฟนใหม่อีกครั้งก็ได้”

            “ไนร่าค่ะเป็นรุ่นน้องของพี่สกาย”

            “อ๋อนึกว่าเป็นแฟนของสกาย”

            “เปล่าค่ะถ้าไม่มีอะไรขอตัวนะคะ” ไนร่าหมุนตัวเพื่อที่จะเดินเลี่ยงกลับเข้าร้าน ทำให้จ๋าได้แต่มองตาม

            “ทายสิเมื่อกี้เจอใครมา” เมื่อไนร่ามาถึงโต๊ะจึงได้รีบเล่าให้เพื่อนฟัง

            “อะไรจะบังเอิญขนาดนี้”กัสทำท่าทีตกใจ และพยายามชะเง้อมอง

            “นั่นสิ”

            “ชั้นว่านางต้องสงสัยแน่ๆไม่งั้นไม่มาประกาศขนาดนี้หรอก” กัสยังคงพูดต่อ

            “ช่างเค้าเถอะป่ะเรากลับบ้านกัน” ไนร่าชวนเพื่อน

            ทั้งสามเดินออกมาจากร้านก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้านไนร่ารีบเดินขึ้นห้องหยิบสายชาร์จที่อยู่ในลิ้นชักเพื่อชาร์จมือถือ

            เสียงข้อความเข้ามารัวๆเมื่อเครื่องเปิด ไนร่าที่กำลังจะกดดูสายเรียกเข้าจากสกายก็โชว์ขึ้นมาจากหน้าจอมือถือ

            “ฮัลโหลค่ะโทรมาเยอะแยะเลย” ไนร่าบ่นให้สกาย

            “แบตไนร่าหมดค่ะเพิ่งถึงบ้าน”

            “แล้วไปไหนมา?”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย เพราะพยายามเก็บอารมณ์ของตัวเอง

            “ไปคาเฟ่มาค่ะ”

            “ไปกับคิมสองคนเนี่ยนะ”คิมเริ่มถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย

            “เปล่าค่ะกัสกับหวานก็ไป”

            “ทำไมพี่เห็นแค่ไนร่าขึ้นรถไปคนเดียว”

            ไนร่าถอนหายใจก่อนจะส่งรูปที่ถ่ายรวมกันสามคนให้สกายดู

            “อ้อ! พี่เห็นแค่ไนร่าขึ้นรถไปคนเดียว”

            “สองคนนั้นขึ้นไปก่อนค่ะไนร่าขึ้นทีหลัง”

            “พี่คิมขับรถผ่านมาพอดีก็เลยอาสาไปส่ง แล้วพี่เขาก็ไปเล่นฟุตบอลต่อค่ะ”

            “แล้วเดี๋ยวนี้แอบเป็นสายลับตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?ทำไมไนร่าไม่รู้” ไนร่าตอบถามของสกายเสร็จก็จัดการรัวคำถามต่อ

            “พี่เดินออกมาจากโรงเรียนพอดีก็เลยเห็นนึกว่า..” เขาหัวเราะแก้เขิน

            “นึกว่าแอบตามไปร้านกับแฟนเก่า”เมื่อพูดถึงแฟนเก่าขึ้นมาอยู่ดีๆ ไนร่าของเราก็น้อยใจขึ้นมา

            “เดี๋ยวนะพี่ไปเล่นบอลกับไอ้ก้องต่อ ไม่ได้ไปไหนเลย”

            “ทำไมอยู่ดีๆ ถึงพูดขึ้นมาล่ะ”

            “เจอกันมาหรอ?”

            “ใช่ค่ะเค้าเดินเข้ามาทักไนร่าก่อน”

            “เค้าบอกว่าเป็นแฟนเก่าพี่ก็แต่ไม่แน่ อาจจะเป็นแฟนปัจจุบันด้วยก็ได้”

            “ไม่ใช่แล้วตั้งแต่วันที่เจอที่โรงพยาบาล พี่ไม่ได้ติดต่อหรือเจอกันเลยนะ”

            “ไนร่าก็ไม่รู้ค่ะไม่ได้อยู่กับพี่ตลอดเวลา”

            “เชื่อใจพี่นะครับคนดี”เขาอ้อนเธออีกครั้ง

            “แค่นี้ก่อนนะคะไนร่าไม่ว่าง” เธอกดวางสายเขาทันทีเพราะความโกรธ

            ไนร่ากระโดดทิ้งตัวลงที่เตียงนุ่มๆของเธอทั้งชุดนักเรียน ในหัวของเธอตอนนี้เริ่มกลับมาทำงานหนักอีกแล้ว

            “พี่สกายเค้าก็ชัดเจนนะมีอะไรบอกหมด ไม่เห็นต้องห่วงเลยไนร่า” ไนร่าฝ่ายสีขาว

            “ในเมื่อต้องการเปิดศึกเธอก็ต้องประกาศตัวกลับนะไนร่า จะได้รู้ใครเป็นใคร!” ไนร่าฝ่ายสีดำ

            “มาแปลกจังไนร่าสีดำ”ไนร่าสีขาวที่เริ่มสงสัย

            “ก็เปล่าซะหน่อย แต่เกมนี้ไนร่าของชั้นต้องชนะ”ไนร่าสีดำพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ฮึกเหิม ซึ่งก็เป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ เพราะปกติเธอไม่ค่อยถูกชะตากับสกายเท่าไหร่แต่งานนี้กลับสั่งให้ในร่าลุยอีกครั้ง

            ไนร่านอนพลิกตัวไปมาจะว่าไปแล้วเธอก็ยังไม่ได้เป็นแฟนเขาเลยนะ ทำไมถึงไปต้องโกรธเขาขนาดนั้น เธอเอาหัวฟุบลงที่หมดก่อนที่จะส่ายหัวไปมาเพราะความไม่ทันคิดระวังของตัวเอง

            “ทำอะไรไปเนี่ยไนร่า!”