แฮ่ก… แฮ่ก…
วีโอเลตหอบอย่างหนักเพราะตอนนี้เธอกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง เธอกำมีดไว้แน่น อัดกระแสไฟฟ้าแรงสูงใส่มีดในมือ แล้วพุ่งเป็ลำแสงสีม่วงออกไปเพื่อเผน็จศึก
วืด…
ศัตรูของเธอเอียงตัวหลบก่อนวินาทีที่อัสนีอำไพจะัั
“ประมาทไปหน่อยนะ…”
บึก!
เข่าพุ่งขึ้นกระแทกหน้าท้องของวีโอเลตอย่างแรงจนเธอลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้น
หมับ…
คอเสื้อวีโอเลตถูกถุงมือสีขาวยกขึ้นเหนือพื้น ขาทั้งสองข้างเธอลอยกลางอากาศ เธอพยายามกล้ำกลืนอาการาเ็ที่หน้าท้องเพื่อหาทางตอบโต้
วาบ…
มือที่ว่างอีกข้างของศัตรูกำแน่น พลังมนตราสีเทาสะสมจนเอ่อล้นออกมา เขากำลังพุ่งหมัดพิฆาตไปที่วีโอเลต
“พอแค่นั้นแหละ!”
แกเร็ตะโหยุดการซ้อมต่อสู้ก่อนที่วีโอเลตจะถูกหมัดปิดฉากของศัตรูผู้ไร้ปราณีคนนี้ ก่อนเธอจะถูกปล่อยให้ตัวลงพื้นโรงยิมฝึกซ้อมรบ
“นี่แค่การฝึก ไม่จำเป็ต้องทำให้าเ็ขนาดนั้นเลยนะ…” แกเร็ตรีบวิ่งมาดูอาการของสาวน้อย เธอาเ็ทั่วร่างกายและรอยฟกช้ำขึ้นตามตัวเต็มไปหมด
“มันจำเป็ต้องทำขนาดนี้เชียวหรอ…”
“เลเวียร์?”
ทั้ง ๆ ที่ตลอดการศึกษาในอคาเดมี่ เลเวียร์ดูแลวีโอเลตขนาดที่ว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม แม้จะเป็การสอบภาคปฏิบัติ เขาเองก็ไม่ได้ลงมือทำร้ายเธอแม้แต่ปลายเล็บ มิหนำซ้ำยังยอมเป็กระสอบทรายให้เธอซ้อมซะเองซะเป็ส่วนใหญ่ด้วย แต่มาวันนี้ ั้แ่เขาย้ายมาประจำการที่ค่ายหน่วยรบพิเศษต่อต้านริงเกอร์ ตลอดหลายวัน เขาทำร้ายเธอจนสะบักสะบอมในการฝึกต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งทุกครั้งต่อหน้าต่อตาคลอเดียและแกเร็ตที่คอยสังเกตการอยู่ไม่ห่าง
“จำเป็ครับ…” เลเวียร์ตอบด้วยเสียงเ็า “เพราะก่อนหน้าที่ผมออมมือให้เธอทำให้วีโอเลตไม่อาจพัฒนาจนต้องเสี่ยงอันตรายในสถานการณ์จริง… สู้ให้เธอเจ็บตอนนี้ ยังดีกว่าตายตอนหน้า…”
“แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเธอตายตอนนี้ล่ะ?” แกเร็ตดูอาการของวีโอเลต ท่าทางอวัยวะภายในของเธอจะเสียหายหนัก แต่วีโอเลตพยายามเก็บอาการไว้
“…”
“ถ้าเธอตายตอนนี้… อย่างน้อย เธอก็ไม่ต้องตายอย่างทรมานด้วยเงื้อมมือของริงเกอร์ครับ…” เลเวียร์ตอบ
“หึ… ดูท่าระดับของแกจะห่างชั้นกับวีโอเลตมากเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ…” เ้าหน้าที่สาวผมทอง คลอเดีย พูดกับเลเวียร์ทันทีที่เห็นสภาพของวีโอเลต “จากนี้ไป คนที่จะเป็คู่ซ้อมของแก คือ ฉันเอง”
“ตามฉันมา เราจะไปฝึกที่สนามข้างนอก”
คลอเดียสั่งหนุ่มผมเทา เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่พยักหน้าแล้วเดินตามเธอออกจากห้องซ้อมรบอย่างเงียบ ๆ โดยไม่แยแสน้องสาวตัวเองที่นอนกองอยู่ที่พื้น
“เธอลุกไหวไหม วีโอเลต?” แกเร็ตถาม
“ไหวค่ะ… คุณแกเร็ต” แม้ปากเธอจะตอบอย่างนั้น แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้น จู่ ๆ ขาก็สิ้นแรงยันร่างกายไว้ แล้วก็ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
“โถ่ ไม่ไหวก็บอกไม่ไหวสิ” แกเร็ตวิ่งโร่ไปพยุงเธอขึ้น “ตอนนี้ฉันกับคลอเดียได้เห็นทักษะการต่อสู้ของพวกเธอหมดแล้ว… เธอสู้หมอนั่นไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก ก็หมอนั่นเป็เนสริงเกอร์นี่นา ประสาทััและพลังเหนือกว่ามนุษย์อยู่แล้ว… จากนี้เธอจะมาฝึกกับฉันแทน ส่วนเลเวียร์จะรับการฝึกจากคลอเดีย… พวกเราสองคนจะทำให้พวกเธอเก่งขึ้นเอง”
“งั้นหรอคะ…” วีโอเลตตอบ
ผล๋อย…
“หืม? เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า?” แกเร็ตถามสาวน้อยที่จู่ ๆ ก็ร้องไห้ต่อหน้าเขา
“ฝึด… เปล่าค่ะ…” เธอเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ “แค่จู่ ๆ ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา”
“ทั้ง ๆ ที่ควรดีใจที่พี่เลเวียร์ยังมีชีวิตอยู่… แต่ว่า… รู้สึกเหมือน…”
“คน ๆ นี้เป็คนอื่น… ที่ไม่ใช่พี่ของวียังไงก็ไม่รู้…”
“งั้นหรอ…” แกเร็ตพยักหน้า “เขาเองก็คงยังทำใจกับเื่วันนั้นไม่ได้… ให้เวลาเขาหน่อยเถอะ”
“ค… ค่ะ”
แกเร็ตพยุงวีโอเลตไปยังห้องพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ในหัวของเขานึกเป็ห่วงอนาคตของพี่น้องสกายเรสเซอร์ที่ท่าทางจะเต็มไปด้วยขวากหนาม
ตายตอนนี้ ดีกว่าตายอย่างทรมานด้วยเงื้อมมือริงเกอร์ งั้นรึ… แกเร็ตคิดถึงประโยคที่เลเวียร์ทิ้งท้ายก่อนจะจากไปพร้อมกับคลอเดีย
เหมือนว่าเขายังไม่รู้ตัวนะ ว่าตอนนี้… ตัวเองไม่ใช่มนุษย์แล้ว…
1K
![พันธนาการมังกร [ท้องได้] เล่ม2 [ทดลองอ่าน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1619187968_67435614.webp)
