ตอนที่ 7
เมื่อไปถึงนอกกำแพงฝั่งตะวันออกพวกเขาก็ได้เห็นกองคาราวานขนาดใหญ่มีเกวียนเป็ร้อยๆเล่มผู้คนอีกเป็พัน คาราวานใหญ่ขนาดนี้ถ้าเป็อาณาจักรอื่นจะให้หยุดแค่ที่เขตชายแดนแต่ที่ราชอาณาจักรแสงสว่างยอมให้มาถึงกำแพงเมืองหลวงก็เพราะว่า้าประกาศศักดาล้วนๆ เช่น
"ข้ายอมให้เอ็งมาถึงกำแพงบ้านข้าแต่เอ็งก็ไม่สามารถทำอะไรข้าได้"
พอไปถึงสาวๆก็พากันเดินเลือกซื้อของโดยมีสาวใช้เดินตาม
ส่วนไป๋กุนหลางกำลังยืนยันสิ่งที่เขียนในนิยายกับสิ่งที่เห็นนั้นตรงกันไหมคำตอบคือตรง ตรงเป๊ะๆในนิยายเขียนว่าดินแดนทุ่งหญ้าทะเลทรายเป็ศูนย์รวมของผู้หญิงผู้ชายสามเชื้อชาติคือ อาหรับ เปอร์เซีย และยุโรปซึ่งไม่รู้ว่ามาอยู่รวมกันได้ยังไงแต่นั้นไม่สำคัญที่สำคัญคือ
'อ๊า..ดูนั้นสิ..ดูนั้น..ดูทรวดทรง ใหญ่เล็กใหญ่นั้นและชุดที่รัดรูปนั้น..อ๊า์นี่มันอาหารตาชั้นดีชัดๆ' ไป๋กุนหลางคิด
"เช็ดน้ำลายด้วยข้าไม่อยากถูกหาว่าเดินกับคนบ้า" ตี๋ลี่ิเตือนไป๋กุนหลางที่ตอนนี้น้ำลายยืดเหมือนหมาบ้าและจมูกบานเหมือนม้าพร้อมมองมาด้วยสายตารังเกียจ
"พี่ชาย..คนลามก" ไป๋เหมยเซี่ยนตำหนิ
"....." ไป๋หยุนหรงส่ายหน้าอย่างระอา
"คิคิ.." สี่สาวใช้พยายามกลั่นหัวเราะ
"แหะๆ" ไป๋กุนหลางลูบหัวตัวเองอย่างอายๆ
เสร็จเื่พวกเขาก็เดินชมของต่อแต่ตอนนี้ไป๋กุนหลางที่ขนาบข้างด้วยตี๋ลี่ิและไป๋เหมยเซี่ยนที่คอยหยิกเอวเขาเพื่อกันอาการบ้ากำเริบ
"นายท่านขอรับ" ในระหว่างที่กำลังเดินอยู่เสียงเ้าระบบก็ดังขึ้นในหัวของไป๋กุนหลาง
`มีอะไรเหรอเ้าระบบ´ ไป๋กุนหลางถามในใจ
"ช่องทางฝั่งซ้ายของท่านข้าเหมือนจะเห็นของดีหน้าเกวียนสีแดง" ระบบบอก
"งั้นเหรอ" ไป๋กุนหลางว่าแล้วชักชวนทุกไปที่นั้น
เมื่อไปถึงก็เห็นก้อนหินที่มีสีหลากหลายและลวดลายอักขระมันคือของมีอาคมที่เ้าอาคมทำขึ้น
"สมบูรณ์แบบมากขอรับนายท่านแม้จะเป็แค่ของระดับต่ำ" เ้าระบบชื่นชม
เมื่อเห็นหินอาคมไป๋กุนหลางนึกถึงเื่หนึ่งขึ้นจึงถามเ้าระบบในใจ `เอ็งสามารถสร้างอักขระอาคมมิติขนาดเล็กได้ไหม´
ที่เขาถามอย่างนี้เพราะอักขระมิติในโลกนี้เล็กที่สุดก็ต้องวาดใส่พื้นที่ขนาดเกวียนถ้าเขาสามารถสร้างอักขระมิติขนาดเล็กกว่านี้ขึ้นมาได้เขาก็จะมีชื่อเสียงไปทั่วโลก
"ข้าต้องวิเคราะห์อักขระมิติดูก่อนขอรับ" เ้าระบบตอบ
"เชิญเลือกชมได้เลยค่ะ"
ระหว่างที่ดูสินค้าอยู่ก็ได้มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมาเมื่อไป๋กุนหลางเงยหน้าขึ้นไปดูก็ตะลึงกับไฟหน้าขนาด 600 ซีซีของเธอแต่พอสายตาเขาเหลือบไปเห็นแขนเสื้อที่ปักลายเปลวสีทองโดยไม่ต้องให้ใครหยิกไป๋กุนหลางหันหน้าหนีอย่างแรงจนกระดูกคอลั่นดัง "ก็อก"
จากที่เขาอ่านมาการปักลายเปลวไฟบนเสื้อผ้าของคนในทุ่งหญ้าทะเลทรายคือสิ่งต้องห้ามถ้าฝ่าฝืนจะต้องโทษปะาผู้ที่สามารถทำได้มีเพียงสาวกนิกายเท่านั้น
ไฟสำหรับพวกเขาคือตัวแทนแห่งเทพเ้า "เทพเพลิงเมฆา" ประมุขของนิกายโชติ่
ผู้ที่เข้าใจและรังสรรค์กฎเพลิง์เปลวเพลิงที่คนทั้งโลกยกย่องว่าร้อนที่สุดในโลก
ผู้ที่ทำให้เผ่าขนาดเล็กกลายเป็เผ่าที่ปกครองดินแดนทุ่งหญ้าทะเลทราย
ผู้ที่เคยปะฉะดะกับเทพนักสู้ผู้นำสมาพันธ์เทพนักสู้โดยที่ไม่มีใครรู้ผลแพ้ชนะ
หญิงสาว 600 ซีซีคนนี้ปักลายไฟสีทองแปลว่าเธอเป็ศิษย์ที่ได้รับการสั่งสอนโดยตรงจากเทพเพลิงเมฆา
'มิน่าจึงสามารถทำหินอาคมได้สมบูรณ์แบบอย่างนี้' เมื่อนึกได้อย่างนี้ไป๋กุนหลางจำต้องละสายตาจาก 600 ซีซีข้างหน้าไปอย่างแสนเสียดาย
"ปินปิน,ชูหลิงและพวกเ้าทั้งสองคนมาเลือกสินค้าไปซักสองสามอย่างสิ"ไป๋กุนหลางพูดขึ้น
"เพคะ" เหล่าสาวใช้มองเขาอย่างสงสัย
"มาเถอะเดี๋ยวข้าซื้อให้ถือว่าเป็ของขวัญที่ออกมาเดินเที่ยวด้วยกัน"ไป๋กุนหลางโน้มน้าวเหล่าสาวใช้ให้ไปเลือกสิ่งของโดยไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างประหลาดใจของทุกคน...ก็นะเกิดเป็ชายใจต้องสปอร์ตแม้เมื่อก่อนกระเป๋าแห่งสปอร์ตไม่ไหวแต่ตอนนี้เกิดเป็องค์ชายรวยล้นฟ้าก็ขอสปอร์ตซักหน่อยจะได้ไม่เสียชาติเกิด ไป๋กุนหลางคิด
เมื่อสาวๆเลือกซื้อของเสร็จและเห็นว่าเที่ยงแล้วก็เลยชวนกันไปกินข้าวที่ร้านอาหารข้างกำแพงเมือง
ไปถึงพวกเขาก็ขึ้นชั้นสองเลือกโต๊ะริมระเบียงหันหน้าไปในเมืองมองไปก็จะเห็นตึกรามบ้านช่องมีคนเดินถนนมีเด็กวิ่งเล่นถือว่าเป็ทัศนียภาพที่สวยงามอย่างหนึ่ง
ไป๋กุนหลางมือขวาคลี่พัดที่วาดลวดลายภูผาสายน้ำโบกไปมาท่าทางภูมิฐาน
มือซ้ายถือจอกสุรายกขึ้นดื่มที่มีปินปินคอยรินและคีบกับแกล้มป้อนให้ชื่นชมทัศนียภาพเบื้องหน้าด้วยอารมณ์สุนทรี
"โอ๊ะโอ..ข้านึกว่าใครที่แท้ก็น้องห้านี้เอง" อยู่ๆก็ได้มีเสียงทักขึ้น
'เฮ้อ..อารมณ์สุนทรีตูหายหมด... แน่ะมาบังทัศนียภาพตูอีก' ไป๋กุนหลางคิดอย่างเหนื่อยหน่าย
ผู้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าไป๋กุนหลางไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็องค์ชายรองนั้นเองที่มาพร้อมกับเพื่อนอีกสามคน
"กล้าออกจากวังแล้วรึ..อย่าลืมสิพวกที่ทำร้ายเ้ายังไม่ถูกจับนะระวังพวกมันวกกลับมาทำร้ายเ้าอีกนะ ข้าเป็ห่วง" องค์ชายรองพูดจาข่มขู่
"แต่ถ้าเ้าคุกเข่าแล้วเลียรองเท้าข้าข้าและพวกเพื่อนๆก็จะช่วยคุ้มครองเ้าให้..ฮ่าฮ่า" เมื่อพูดจบองค์ชายรองและเพื่อนๆก็ช่วยกันหัวเราะ
"ลี่ิเ้าบอกว่าร้านนี่เป็ร้านอาหารชั้นหนึ่งไม่ใช่เหรอเหตุใดเขาจึงปล่อยให้สุนัขมันมาเห่าถึงบนนี้" พอไป๋กุนหลางกล่าวจบคนบนชั้นสองทั้งหมดก็หัวเราะออกมาส่วนพวกองค์ชายรองหน้าแดงเป็ตับหมูด้วยความอับอาย
"ไป๋กุนหลางเ้าด่าใคร!!!" จากอับอายกลายเป็โทสะองค์ชายรองตวาดลั่นจนเสียงหัวเราะทั้งหมดหยุดลง ส่วนไป๋กุนหลางก็ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้จนองค์ชายรองแทบอยากจะะโเข้าไปฉีกเขาเป็ชิ้นๆ
"เสด็จพี่รองอย่ามาหาเื่กันนะ ต่างคนต่างอยู่สิเ้าคะ"ไป๋เหมยเซี่ยนเห็นท่าไม่ดีจึงออกมาคลี่คลายสถานการณ์
"ไป๋กุนหลางเ้ามันหน้าตัวเมียดีแต่เกาะชายกระโปรงผู้หญิง" เมื่อเห็นไป๋เหมยเซี่ยนออกมาปกป้องพี่ชายตัวเององค์ชายรองจึงต่อว่าดูถูกไป๋กุนหลาง
"เพราะข้าเป็ลูกผู้ชายจึงชอบเกาะชายกระโปรงผู้หญิงแต่พวกเ้าที่ชอบเกาะชายกางเกงกันสงสัยจะชอบขุดทองขุดได้กี่กิโลกรัมแล้วละ" ไป๋กุนหลางว่า
"เ้า!!!" เมื่อได้ยินคำพูดนี่องค์ชายรองผู้ชั่วร้ายอย่างเปิดเผยก็ไม่สามารถควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองได้จึงได้ใช้พลังจิตปั้นเป็ก้อนกลมๆแล้วสั่งให้พุ่งเข้าใส่ไป๋กุนหลาง
ถ้าเป็ไป๋กุนหลางเมื่อก่อนโดนการโจมตีครั้งนี่คงจะทำให้กระดูกซี่โครงหักแต่ตอนนี่ต่างกับตอนนั้นหนนี้ไป๋กุนหลางสามารถมองเห็นกลุ่มก้อนพลังจิตขององค์ชายรองได้อย่างชัดเจน
มือซ้ายของไป๋กุนหลางวางจอกสุราแล้วยกขึ้นโบก,โบกเหมือนปัดแมลงวันปัดพลังจิตขององค์ชายรองสลายหายไป
มือขวาหุบพัดใช้ต่างกระบี่ทิ่มแทงเข้าไปด้วยสำนึก เที่ยวชมบรรพต ที่หนักแน่นมั่นคง
ด้านองค์ชายรองเพราะกำลังตกตะลึงที่พลังจิตของตัวเองถูกสลายไปอย่างง่ายดายจึงถูกพัดทิ่มแทงเข้าอย่างถนัดถนี่
"ปึก!!"
"เอ้ย!!!" ไป๋กุนหลาง
"อ๊ะ!!!" ไป๋เหมยเซี่ยน
"อ้า!!!" ตี๋ลี่ิ
"โอ้!!!" ไป๋หยุนหรง
"อ๊าย!!!" สี่สาวใช้
"เฮ้ย!!!" ผองเพื่อนขององค์ชายรองและคนบนชั้นสอง
"ว๊ายตายแล้ว! , เฮ้ยอะไรวะ! ,โอ้ตาเถร!" เสียงของผู้คนบนถนน
ที่เกิดเสียงร้องใไปทั่วอย่างนี้เป็เพราะว่าเมื่อองค์ชายรองถูกไป๋กุนหลางที่น่าจะใช้กำลังแรงไปนิดนึงจิ้มร่างของพระองค์จึงได้ลอยข้ามระเบียงแล้วตกลงบนพื้นถนนดัง "ผลัก!!" จนแน่นิ่งไป
"พี่ชายรองจะตายไหม" ไป๋เหมยเซี่ยนถามขึ้นหลังจากที่แปดชีวิตมายืนเกาะราวระเบียงมองดูผองเพื่อนองค์ชายรองที่ช่วยกันหามพระองค์ไปหาหมอ
"ไม่ตายหรอกจิ้มแค่ทีเดียวเอง" ไป๋กุนหลางตอบ
"แต่ตกลงไปจากชั้นสองนะ" ตี๋ลี่ิท้วง
"อือ.." ไป๋หยุนหรงผู้เงียบขรึมเห็นด้วย
"ไม่มีทาง..คนชั่วนั้นตายยากขงจื้อเขาว่าไว้" ไป๋กุนหลางยืนยัน
"........" เจ็ดชีวิต
ในใจไป๋กุนหลางตอนนี้ 'ไอ้ผีเสื้อตูขอละเอ็งอย่าพึ่งกระพือปีกตอนนี่เลยนะ...สาธุ'
___________________________
ผีเสื้อใต้ชายคา 'เอ็งไม่ให้ข้ากระพือปีกแล้วจะให้ข้าทำยังไงต๊กโตจะมากินข้าแล้วโทษทีวะเพื่อนชีวิตข้าสำคัญที่สุด' ผีเสื้อจึงเริ่มกระพือปีกแต่ช้าไปต๊กโตได้แลบลิ้นออกมารัดพันมันและดึงเข้าปากความคิดสุดท้ายของผีเสื้อคือ'ข้าไม่น่าลังเลเลย'
398
