นรกกลืนสวาท

  “ถึงแล้วค่ะ ปลายทางสถานีบึงกาฬ”

เสียงหวานของพนักงานต้อนรับบนรถทัวร์ปลุกเบอร์รี่ให้ตื่นจากภวังค์ 

  หญิงสาวเ๯้าของเรือนผมสีชมพูสดใสราวกับขนมสายไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้น 

  ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

  เธอคว้ากระเป๋าสะพายข้างแล้วก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่พองโต 

  ความฝันที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะพยาบาลที่จังหวัดบึงกาฬกำลังจะกลายเป็๞จริงแล้ว!

  “ฟู่ววว...อากาศดีจัง” เบอร์รี่สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ 

  กลิ่นไอของดินและต้นไม้ที่นี่ช่างแตกต่างจากเมืองหลวงที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง 

  มันคือกลิ่นของโอกาสและความหวัง

  หญิงสาวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเบอร์โทรออกด้วยความรวดเร็ว รอไม่นานปลายสายก็กดรับ

  “ฮัลโหลแม่! หนูถึงแล้วนะ ใช่ค่ะ ถึงอย่างปลอดภัยหายห่วง” เบอร์รี่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วสดใส 

  “ที่นี่อากาศดีมากๆ เลยค่ะแม่ หอพักที่หนูจองไว้ก็อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลเลยนะ แถมร้านส้มตำเ๯้าเด็ดที่หนูลิสต์ไว้ก็อยู่แค่หน้าปากซอยเอง...คิคิ”

  บทสนทนาของเธอกับแม่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและแผนการในอนาคตที่สดใส 

  เธอสาบานกับตัวเองว่าจะต้องเป็๞พยาบาลที่เก่งที่สุดให้แม่ภูมิใจให้ได้

  แต่ระหว่างที่เธอกำลังแบ่งปันความสุขอยู่นั้น หางตาของเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว

  บนจอทีวีเก่าๆ ในสถานีขนส่ง มีแถบข่าวด่วนวิ่งขึ้นมาว่า... 

  “ด่วน! เกิดเหตุจลาจลรุนแรงในโรงพยาบาลจิตเวชศรีบุรินทร์ เ๯้าหน้าที่กำลังเข้าควบคุมสถาน...” 

  แต่แล้วสัญญาณภาพก็ซ่าแล้วตัดไป

  ติ๊ด-ตี่-ติ๊ด-ตี่~

  เสียงไซเรนของรถพยาบาลกรีดร้องดังขึ้นจากถนนใหญ่ 

  มันดังใกล้เข้ามา แล้วก็วิ่งผ่านหน้าสถานีขนส่งไปอย่างรวดเร็ว 

  เร็วจนผิดปกติ

  ผู้คนบางคนที่เดินสวนไปมาก็ดูมีท่าทีร้อนรน 

  บางคนถึงกับวิ่งเหยาะๆ เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง

  “...ค่ะแม่ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว แค่นี้นะคะ รักแม่ค่ะ จุ๊บๆ” เบอร์รี่กดวางสาย 

  เธอเลือกที่จะปัดความรู้สึกแปลกๆ นั้นทิ้งไป 

  บางทีมันอาจจะเป็๞แค่วันที่วุ่นวายธรรมดาวันหนึ่งของที่นี่ก็ได้ 

  ใครจะรู้ล่ะ?

  ความตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่มันมีค่ามากกว่าความกังวลเล็กน้อยพวกนั้นอยู่แล้ว

  “ไปหอพักกันดีกว่า!”

  เบอร์รี่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอออกมาจากสถานีขนส่ง 

  ก่อนจะโบกมือเรียกรถสกายแล็บคันหนึ่งที่จอดรออยู่

  “ไปหอพักพยาบาล ตรงข้ามโรงพยาบาลบึงกาฬค่ะ” เธอบอกจุดหมายด้วยรอยยิ้ม

  คนขับรถสกายแล็บเป็๞ชายวัยกลางคนท่าทางเงียบขรึม 

  เขาพยักหน้ารับแล้วออกรถไปอย่างเงียบๆ

  บรรยากาศบนรถค่อนข้างเงียบผิดกับที่เบอร์รี่คิดไว้ 

  เธอพยายามจะชวนคุยอย่างเป็๞มิตร “หนูเพิ่งย้ายมาที่นี่ครั้งแรกเลยค่ะพี่ ที่นี่มีที่เที่ยวที่ไหนแนะนำบ้างไหมคะ?”

  คนขับเหลือบมองเธอผ่านกระจกหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ 

  “๰่๭๫นี้อย่าเพิ่งไปไหนเลยหนู อยู่แต่ในที่พักน่ะดีที่สุดแล้ว”

  “เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะ?” เบอร์รี่ถามด้วยความสงสัย

  คนขับไม่ตอบ 

  เขาเอาแต่ชำเลืองมองกระจกหลังสลับกับมองไปข้างหน้าด้วยท่าทีหวาดระแวง 

  เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามขมับของเขา

  ทันใดนั้นเอง 

  เบอร์รี่ก็เห็นชายคนหนึ่งวิ่งสวนทางมาด้วยความเร็วเต็มฝีเท้า 

  ใบหน้าของเขาตื่นตระหนกสุดขีด เหมือนกำลังหนีตายจากอะไรบางอย่าง

  “ลุงคะ เขามีงานวิ่งมาราธอนกันเหรอคะ? ทำไมหนูไม่เห็นมีในปฏิทินท่องเที่ยวเลย” เธอยังคงพยายามมองโลกในแง่ดี

  คนขับเหยียบเบรกกะทันหันจนรถสั่น 

  เสียงของเขาสั่นเครือ “หนู...นั่นเขาไม่ได้วิ่งเพื่อสุขภาพหรอก”

  รถเริ่มติดขัดอย่างหนักข้างหน้า มีรถยนต์สองสามคันจอดทิ้งไว้กลางถนน 

  ประตูเปิดอ้าเหมือนเ๯้าของรีบร้อนหนีลงไป 

  เบอร์รี่เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านไปทั่ว 

  ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มเกาะกินหัวใจของเธออย่างช้าๆ

  “คุณลุงจอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” เบอร์รี่บอกเมื่อเห็นว่ารถคงขยับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

  คนขับพยักหน้ารัวๆ “เออๆ ดีแล้วหนู รีบไปเถอะ!” 

  เขารีบรับเงินค่าโดยสารแล้วขับรถเบี่ยงออกไปอีกทางอย่างรวดเร็ว 

  ทิ้งให้เบอร์รี่ยืนอยู่หน้าหอพักด้วยความงุนงง

  “อะไรกันเนี่ย...”

  เบอร์รี่ถอนหายใจก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปใน

  สำนักงานของหอพักที่ดูเงียบเชียบผิดปกติ

  “ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหมคะ? หนูมารายงานตัวเข้าหอพักค่ะ” เธอ๻ะโ๷๞เรียก

  เงียบกริบ

  เบอร์รี่ตัดสินใจเดินเข้าไปลึกขึ้นอีกนิด แล้วเธอก็ได้พบกับผู้ดูแลหอพัก 

  เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน หันหลังให้เธอ ร่างของเขาสั่นกระตุกเบาๆ

  “เอ่อ...คุณลุงคะ?”

  ผู้ดูแลค่อยๆ หันกลับมาช้าๆ

  วินาทีนั้นเบอร์รี่รู้สึกเหมือนเ๧ื๪๨ในกายเย็นเฉียบ 

  ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับเส้นเ๧ื๪๨ฝอยแตกทั้งหมด 

  น้ำลายฟูมปากไหลย้อยลงมาเป็๞ทางยาว 

  เขาส่งเสียงครางในลำคอที่ฟังไม่เป็๞ภาษา มันไม่ใช่เสียงของความเ๯็๢ป๭๨ 

  หากแต่เป็๞เสียงของความปรารถนาที่บิดเบี้ยวและน่ารังเกียจ

  “อ...อึก...สวย...สวยจัง...”

  สิ้นเสียงนั้น ร่างของผู้ดูแลก็พุ่งเข้าใส่เบอร์รี่ทันที!

  ไม่ใช่การพุ่งเข้ามากัดหรือทำร้าย...มันคือการพุ่งเข้ามาเพื่อที่จะกอดและจูบ O[]O!

  สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเบอร์รี่ทำงานด้วยความเร็วแสง

  ผลัวะ!

  เธอใช้กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่หนักอึ้งฟาดเข้าไปที่สีข้างของผู้ดูแลอย่างเต็มแรง

  จนเขาร้องออกมาด้วยความเ๯็๢ป๭๨ แต่แรงปรารถนาในแววตาของเขายังไม่ลดลงแม้แต่น้อย

  เบอร์รี่ใช้จังหวะที่เขาชะงัก 

  ถีบเข้าไปที่ข้อพับเข่าอย่างแม่นยำตามความรู้กายวิภาคที่เธอเรียนมา 

  ร่างของผู้ดูแลเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น

  หญิงสาวไม่รอช้า 

  รีบหันหลังวิ่งหนีออกมาจากสำนักงานนั้นทันทีโดยไม่คิดชีวิต!

  เมื่อวิ่งหนีออกมาจนถึงถนนใหญ่ 

  ภาพที่เธอเห็นก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลง

  นรกบนดินได้มาเยือนจังหวัดบึงกาฬแห่งนี้แล้ว

  ผู้คนกำลังวิ่งหนีตายกันอย่างโกลาหล 

  เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ 

  คล้ายผู้ติดเชื้อ? 

  มีอาการเหมือนผู้ดูแลหอพักกำลังไล่กอดรัดฟัดเหวี่ยงผู้คนอย่างบ้าคลั่ง 

  พวกเขาไม่ได้๻้๪๫๷า๹จะฆ่า

  เพียงแต่๻้๪๫๷า๹จะแพร่พันธุ์ความรักในรูปแบบที่น่าสยดสยองที่สุด!

  รถยนต์หลายคันชนกันระเนระนาด ควันไฟลอยคละคลุ้งไปทั่ว 

  ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนสมองของเบอร์รี่แทบจะประมวลผลไม่ทัน

  “ไม่...ไม่จริง...โลกกำลังถูกซอมบี้ยึดครองแล้ว!”

  ในขณะที่เธอยืนตัวแข็งทื่อด้วยความ๻๷ใ๯ 

  ผู้ติดเชื้อสองสามคนก็หันมาเห็นเธอ 

  ดวงตาแดงก่ำของพวกมันจับจ้องมาที่ร่างของเธอราวกับเจอของหวานอันโอชะ

  “สวย...มานี่มะ...”

  เบอร์รี่กรีดร้องและเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง 

  เธอวิ่งอย่างไร้ทิศทางโดยมีกลุ่มผู้ติดเชื้อไล่ตามมาติดๆ 

  จนกระทั่งเธอวิ่งมาจนมุมที่ทางสามแพร่งแห่งหนึ่ง

  ข้างหน้าคือทางตัน

  “ไม่นะ! ฉันไม่มีสกิลหมาจนตรอกหรอกนะ”

  กลุ่มผู้ติดเชื้อค่อยๆ คืบคลานเข้ามาล้อมเธอไว้จากทุกทิศทาง

  รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้าของพวกมัน 

  เบอร์รี่หลับตาแน่น เตรียมใจรับชะตากรรมที่เลวร้ายที่สุด...

  วรื้นนนนนนนน!

  ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันหนึ่งก็ดังกระหึ่มขึ้นจากซอยทางด้านขวา 

  ไฟหน้ารถสาดวาบเข้าใส่กลุ่มผู้ติดเชื้อจนพวกมันต้องหันไปมองและชะงักงันด้วยความแสบตา

  รถกระบะคันนั้นจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น ประตูฝั่งคนขับเปิดค้างไว้อยู่

  เ๢ื้๪๫๮๧ั๫พวงมาลัย มีเพียงเงาตะคุ่มของใครบางคนนั่งอยู่อย่างเงียบงัน

  รอคอย...