ตอนที่ 8
หลังจากกินอาหารเย็นกันแล้ว สิ่งที่เธอคิดก็มาถึง ตอนแรกเพียงคิดว่าย่าน่าจะคิดเื่นี้ให้นานกว่านี้เสียอีก แต่ดูแล้ว หลานสาวคนโปรดคงมีน้ำหนักในใจมากอย่างแน่นอน เพราะตอนนี้ทุกคนถูกเรียกให้อยู่ก่อน เพราะมีเื่ที่จะคุยด้วย เธอที่รู้เื่อยู่แล้วจึงไม่ได้แปลกใจอะไร แต่กับคนอื่นอดที่จะแปลกใจไม่ได้ และยิ่งเห็นย่าที่มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไร ต่างก็คิดว่าคงจะเป็เื่ที่ไม่ดี แต่ก็ยอมอยู่แต่โดยดี เพราะ้าอยากรู้
"วันนี้แม่มีเื่ที่จะคุยกับทุกคน โดยเฉพาะบ้านรอง"
เธอเองไม่ใช่ไม่รู้สึกอึดอัด ที่จะพูดเื่นี้ออกไป แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้ว และเมื่อเทียบกันแล้วน่าจะเป็ผลดีเสียมากกว่า จึงได้ตัดสินใจที่จะทำ
"แม่มีอะไรกับครอบครัวของผมหรือเปล่าครับ พูดมาได้เลย ผมกำลังฟังอยู่"
เมื่อแม่พูดออกมาอย่างนั้น เขาเองก็คิดว่าพอจะเดาได้ไม่อยาก เพราะหลายครั้ง ที่พี่สะใภ้มักจะพูดกระทบให้เขาได้ยินประจำ แต่เขาต้องทำเป็ไม่ได้ยิน เพราะไม่อยากจะทำให้ครอบครัวเดือดร้อน แต่ครั้งนี้ แม่เขาคงจะตัดสินแล้วสินะ และดูจากสีหน้าของพี่สะใภ้ที่ยิ้มแย้ม คงจะพอรู้เื่มาบ้างแล้ว
"ซีซวน ลูกรู้ใช่ไหม ว่าครอบครัวลูกตอนนี้มีเื่ไม่ดีมากมาย และอีกเื่หนึ่งคือ แรงงานของบ้านลูกแค่คนเดียว แต่ว่าต้องเลี้ยงปากท้องถึง 4 ท้องด้วยกัน ซึ่งมันเหมือนเป็การเอาเปรียบครอบครัว ของพี่ใหญ่ของลูก ไหนจะลูกสาวของลูกอีก ทั้งมีเื่ที่ชาวบ้านพูดถึงในทางเสียหาย และที่สำคัญ คือ การเจ็บป่วย ที่แม่ต้องนำเงิน ของครอบครัวพี่ชายของลูกมาเป็ค่ารักษา" แม้จะไม่อยากพูดแต่ก็ต้องพูด
"แม่้าจะพูดอะไรหรือครับ เื่ค่ารักษา ผมยอมรับ แต่เื่เสียหาย ไม่เห็นจะเกี่ยวกับลูกสาวผมตรงไหน ในเมื่อแม่เป็คนยกเลิกการหมั้นเอง ส่วนเื่ทำงาน ผมว่าบ้านผมก็ไม่ได้อยู่เฉยกันเสียเมื่อไร อยู่บ้านก็ต้องทำงานบ้านทุกอย่าง ลูกชายผมก็ต้องทำงาน แล้วอะไรคือ ไม่ได้ทำงานกันครับ"
"แต่มันไม่เหมือนกันนะลูก ตอนนี้เื่เสียหาย ของลูกสาวของลูกทำให้คนอื่นเสียหายไปด้วย ซึ่งแม่ไม่สามารถที่จะยอมได้ หลานสาวของลูกยังไม่มีคู่หมั้น แล้วมีเื่การถอนหมั้น และการฆ่าตัวตาย ทำให้ชาวบ้านเอาไปพูดในทางเสียหายอย่างนี้ จะมีใครมาสู่ขอหลานของลูกกัน" เมื่อเห็นหลานสาวร้องไห้เมื่อเช้าทำให้เธอปวดใจมาก
"ผมก็ยังไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวอะไรกันเลยสักนิด เอาเป็ว่าแม่้าอะไรจากครอบครัวของผมดีกว่าครับ ส่วนเื่นั้น ที่แม่กล่าวหาลูกสาวของผม ผมไม่ยอมรับ และคิดว่าลูกสาวของผมไม่ได้มีความผิดอะไร" มีอย่างที่ไหน มาโทษเป็ความผิดของลูกสาวของเขา
"แม่้าให้ลูกหย่ากับสะใภ้รอง แล้วส่งเธอกับลูกกลับบ้านเดิมไปเสีย ส่วนลูกก็อยู่ที่บ้านนี้ตามเดิม ส่วนเื่เมีย แม่จะหาให้ลูกใหม่" เธอมีคนที่้าแต่งเข้าบ้านนี้อีกหลายคน เื่แต่งงานใหม่จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
"แม่ครับ"
เขาไม่อยากจะเชื่อกับความคิดของแม่ นี่ถึงกับให้เขาทิ้งลูกและเมีย เพราะเื่ไร้สาระอย่างนั้นน่ะหรือ เขารู้สึกผิดหวังอย่างมากเลย ไม่คิดว่าแม่ที่เขารักและเคารพ จะพูดถึงการหย่าร้างออกมาอย่างกับเป็เื่ปกติทั่วไป ทั้งที่เขารู้ว่าแม่ไม่ชอบเมียเขา แต่ไม่คิดว่าแม่จะต้องทำถึงขนาดนี้ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งผิดหวังแล้ว เยี่ยนฟาง ไม่ใช่หลานของแม่เหมือนกันหรอกหรือ ทำไมแม่ไม่สงสารหลานบ้าง ที่โดนถอนหมั้นทั้งที่ไม่ได้ผิดอะไรสักนิด ทั้งที่การหมั้นนั้นเกิดจากผู้ใหญ่ที่คุยกันเองแท้ๆ
ส่วน ซินต้าเหนิง ที่หันไปมองแม่สามี ที่จะให้สามีหย่าร้างกับเธอ ด้วยความไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน แม่สามีเกลียดเธอขนาดนี้เลยหรือ ทั้งที่เธอพยายามที่จะทำดีทุกอย่าง แต่คงไม่ได้ช่วยอะไรได้เลยสินะ และนี้คงเป็อย่างที่ลูกสาวพูดกับเธอ ให้เธอเข้มแข็ง เพราะเธอยังมีลูกสองคนที่ต้องดูแล แต่ตอนนี้คงต้องรอดูว่าสามีที่เธอฝากชีวิตเอาไวกับเขาจะทำอย่างไรกับเื่ที่เกิดขึ้น
"แม่ครับ เื่นี้ ไม่เห็นจะต้องให้หย่ากันเลย เราสองคนพี่น้องจะช่วยกันทำงานให้มากขึ้น ผมไม่ได้คิดว่าน้องจะเอาเปรียบผมสักหน่อย แล้วเื่ถอนหมั้น ไม่น่าจะเกี่ยวกับหลานสาวเสียหน่อย และคิดใหม่เถอะครับ"
เฉินซีฮัน ไม่เข้าใจว่าแม่ทำไมถึงได้ตัดสินใจให้น้องชายหย่าร้าง แล้วลูกกับเมียของน้องรองจะทำยังไงกัน มีแต่เด็กและผู้หญิงจะดูแลกันยังไง อย่างนี้ไม่เท่ากับไล่ให้ไปอดตายหรือยังไง แล้วเด็กพวกนั้นก็หลานเขาทั้งนั้นเลยนะ
"คุณหยุดพูดไปเลยนะ แม่เขาพูดได้ถูกต้องแล้ว ไม่รู้อะไรก็ให้อยู่เฉยๆ เอาไว้"
มีสามีไม่ได้เื่เอาเสียเลย อุตส่าห์ให้ลูกสาวพูดให้แม่สามีเอ่ยปากแล้ว แต่สามีของเธอยังจะมาห้ามปรามอีก น่าโมโหที่สุดเลย ไม่รู้ว่าจะโง่งมไปถึงไหนกัน ดูไม่ออกหรือยังไงว่าบ้านตัวเองเสียเปรียบอยู่
"แล้วถ้าผมไม่้าหย่าล่ะครับ"
เขาอยากจะรู้ว่าแม่เขา้าจะทำอะไร ถ้าเขาไม่หย่ากับเมีย และเื่หย่าร้าง ไม่มีอยู่ในหัวของเขาเลยสักนิด ในเมื่อลูกและเมียคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ถ้าขาดไปเขาจะอยู่ไปทำไมกัน
"ถ้าลูกไม่้าหย่า แม่คงต้องให้ลูกและครอบครัวแยกบ้านออกไป แต่ลูกก็รู้ไม่ใช่หรือ ถ้าทำอย่างนั้นลูกต้องลำบาก สู้ทำอย่างที่แม่บอกดีกว่านะ หย่าร้างกันไป ลูกก็ยังได้อยู่บ้านนี้เหมือนเดิม อาหารการกินก็ยังมีเหมือนเดิม อาจจะมีมากขึ้นด้วยซ้ำ"
พยายามพูดชักนำให้ลูกชายทำตามที่เธอ้าให้ได้ เพราะเธอไม่อยากจะให้ลูกชายออกไปลำบาก
เขามองแม่ของตัวเอง แม่เขาเห็นว่าเขาเป็คนเห็นแก่ตัวขนาดนั้นเลยหรือ ที่สามารถทิ้งลูกเมียให้อด แต่ตัวเองกินอิ่ม ถ้าเขาทำอย่างนั้น เขาจะยังมีความเป็คนอยู่หรือเปล่า
"ผมขอโทษครับ ผมแต่งงานแล้ว และไม่มีความคิดที่จะหย่าร้างอยู่ในหัว แล้วที่จะให้ผมกินอิ่มแต่ให้ลูกกับเมียไปอดอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ยิ่งไม่มีอยู่ในความคิด ถ้าจะอดผมขอไปอดอยู่กับลูกและเมียดีกว่าครับ"
"แกนี่มันเป็ลูกที่ดื้อด้านไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ แม่พยายามหาสิ่งที่ดีให้ แต่ไม่เคยที่จะเชื่อฟังแม่เลยสักครั้ง"
คนเป็แม่มองลูกชายที่เลี้ยงดูมาด้วยความรัก แต่พอโตมา กลับมีความคิดที่ไม่ค่อยจะตรงกับเธอเลยสักนิด ทั้งหัวแข็งไม่เชื่อฟัง แต่ก็ไม่เคยทำให้เธอเสียใจ แต่เธอก็รักลูกมากเช่นเดียวกัน คนแก่อย่างเธออยากจะอยู่กับลูก ไม่อยากจะให้แยกออกไป แต่ดูสิข้อเสนอที่ให้ไป กลับจะปฏิเสธเสียอย่างนั้น
"ผมรู้ครับว่าแม่เป็ห่วงผมที่เป็ลูก แต่แม่อย่าลืมนะครับ คนที่แม่จะไล่ออกไปพวกเขาเป็ลูกของผมเหมือนกัน แม่รักลูกอย่างไร ผมก็รักลูกของผมเหมือนกัน ผมไม่สามารถนิ่งเฉยแล้วปล่อยให้ลูกเป็อะไรไปได้หรอกครับ อย่างนั้นแม่ก็ช่วยแยกบ้านให้พวกเราด้วยก็แล้วกันครับ"
ในเมื่อมีสองทางเลือกเขาต้องเลือกลูกกับเมียอยู่แล้ว ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่รู้เลยสักนิดว่าจะไปอยู่ที่ไหนกัน แต่ขอแค่ให้มีลูกและเมียอยู่เขาพร้อมที่จะสู้เสมอ พวกเขาคือกำลังใจที่ดีที่สุด
ส่วนคนที่เป็ลูกและเมีย ที่มองการตัดสินใจของพ่อและสามี ที่เลือกพวกเธอแทนที่จะอยู่สบายที่บ้านนี้ อย่างรักและขอบคุณ เพราะตอนแรกคิดว่าเขาจะเลือกอยู่กับแม่ของตัวเองเสียอีก และความหนักแน่น ที่ตอบแม่ของตัวเองทำให้ยิ่งน่านับถือหัวใจไปกันใหญ่ ขอแค่มีครอบครัว ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน พวกเราจะขอสู้ไปด้วยกัน แม้หนทางข้างหน้าจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม
(ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )
53K
