ม่านหมอก_End

        รถตู้ที่ตฤณภาสให้ไปรับบิดามารดาพี่สาวพี่เขย และหลานของภรรตรีจากกรุงเทพ เพื่อมาพักอยู่ด้วยกันก่อนวันงานแต่งงานล่วงหน้า ได้เดินทางมาถึงฟาร์มเกษมเกรียงไกร ในช่วงแดดร่มลมตกของช่วงบ่ายแก่ๆ

        “หวัดดีค่ะ ภรรตคิดถึงพ่อกับแม่จังเลยค่ะ” ตฤณภาสและภรรตรี ซึ่งได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาจอดลงที่หน้าบ้าน จึงได้พากันเดินออกมาต้อนรับ และพออนุชาและจันทร์เพ็ญ ออกมาจากในตัวรถ ภรรตรีก็โผเข้าสวมกอดบุคคลทั้งสองทันที ด้วยความรักใคร่และคิดถึง

        “สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่” ตฤณภาสยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อตาแม่ยายด้วยรอยยิ้ม

        “สวัสดีคุณภาส สบายดีนะ” อนุชาหันไปกล่าวทักทายว่าที่ลูกเขย พร้อมกับถามสาระทุกข์สุขดิบไปด้วย

        “สบายดีครับ ถ้ายังไงเชิญทุกคนเข้าไปในบ้านก่อนดีกว่านะครับ” ตฤณภาสเชื้อเชิญทุกคนที่มา ให้เข้าไปในบ้าน ซึ่งทุกคนก็พากันเดินตามเจ้าของเข้าไปตามๆ กัน

        “แสดงว่าที่นี่เขาเลี้ยงยัยหนูของพ่อดีนะเนี้ย พ่อถึงรู้สึกว่ายัยหนูของพ่อดูเหมือนจะอ้วนขึ้นนะเราน่ะ แม่ว่าอย่างพ่อไหม?”

        อนุชาซึ่งเดินโอบไหล่ลูกสาวคนเล็กเดินเข้ามาในบ้าน ได้สังเกตลูกสาวคนเล็กว่า มีหน้าตาอิ่มเอิบ อย่างคนที่กำลังมีความสุข และดูผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้น จึงได้เอ่ยแซวลูกสาวยิ้มๆ อย่างอารมณ์ดี

        “ถ้าภรรตจะบอกว่า.... ภรรตท้อง พ่อกับแม่จะว่าภรรตไหมคะ?”

        ภรรตรีตัดสินใจบอกในสิ่งที่เธอพึ่งรู้จากหมอเมื่อวาน ให้บิดามารดาได้รับทราบ ด้วยใจหวั่นๆ นิดๆ เพราะยังไม่ได้แต่งงานกันเลยก็ท้องเสียแล้ว จึงกลัวว่าบุพการีทั้งสองจะตำหนิเธอเอาได้ ซึ่งพอทุกคนได้ยินกันอย่างนั้น ต่างพากันหยุดเดินกันโดยปริยาย จ้องมองมายังภรรตรีเป็นจุดเดียวกัน

        “ผมไม่ป้องกันเองแหละครับ ผมอยากมีลูกเร็วๆ หากคุณพ่อคุณแม่จะว่าก็ขอให้ว่าผม”

        ตฤณภาสเมื่อเห็นทุกคนยืนมองนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น จึงพูดยอมรับออกมา ไม่อยากให้ใครติหนิคนตัวเล็กของเขา เพราะทุกอย่างที่เขาทำมานั้น เกิดจากความตั้งใจของเขาล้วนๆ

        “จริงเหรอยัยหนู? หนูท้องแล้วเหรอ? แม่จะมีหลานอีกคนแล้วสิเนี้ย ดีจังเลย!!” จันทร์เพ็ญกล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างยินดี ยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวคนเล็กเบาๆ

        “พ่อจะว่าอะไรล่ะ ลูกของพ่อก็จะเป็นฝั่งเป็นฝาอยู่ไม่กี่วันนี้แล้ว จะท้องก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย ดีซะอีกพ่อจะได้มีหลานเพิ่ม” อนุชาคลี่ยิ้มออกมา และดึงศีรษะของลูกสาวคนเล็กลงมาซบที่ไหล่อบอุ่น ที่พร้อมจะให้ลูกๆ ได้ซุกซบอยู่เสมอไม่ว่าจะทุกข์หรือจะสุข

        “ภรรตรักพ่อกับแม่ที่สุดเลยค่ะ” ว่าแล้วภรรตรีก็น้ำตาเอ่อล้นไหลร่วงรินลงมาอาบแก้มนวลเนียนใสนั้นในทันที อย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่

        “อ้าว! ขี้แยทำไมกันล่ะนี้ พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหนูแล้ว ไม่เอาน่า อย่าร้องสิลูก” อนุชาเห็นน้ำตาลูกสาวไหลรินออกมา ก็ให้ตกใจเป็นยิ่งนัก จึงใช้มือลูบศีรษะลูกสาวคนเล็กเพื่อปลอบประโลมเบาๆ

        “ช่วงนี้ภรรตเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ บ่อน้ำตาตื้นมากเลยอ่ะ นิดๆ หน่อยก็ร้องไห้ออกมา” ภรรตรีตอบผู้เป็นบิดาไปก็ยกมือเรียวเล็กขึ้นเช็ดน้ำตาไป

        “เดี๋ยวถ้ายังไงทุกคนไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่านะครับ เดินทางมากันคงจะเพลียน่าดูเลย ผมได้ให้ป้าจำปาจัดห้องหับไว้ให้แล้ว” ตฤณภาสกล่าวตัดบท เพื่อจะได้ให้ทุกคน ที่เดินทางกันมาได้พักผ่อนให้หายเหนื่อย

        “เชิญทางนี้กันเลยค่ะ”

        จำปากล่าวเชื้อเชิญญาติๆ ภรรตรี ให้เดินตามไป ซึ่งทุกคนก็พากันเดินตามจำปา ขึ้นไปยังห้องนอนเพื่อทำการพักผ่อนให้หายเหน็ดเหนื่อย จากการนั่งรถมานานๆ ซึ่งคนงานที่มาช่วยกันยกกระเป๋า ก็ได้นำกระเป๋าของแต่ละคน ขึ้นไปเก็บไว้ในห้องให้เรียบร้อยแล้ว

        “เป็นไรฮึเรา ร้องไห้ขี้แยอีกแล้ว ไม่อยากมีลูกกับพี่หรือไงกัน ฮึ!” ตฤณภาสเดินเข้ามาสวมกอด คนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแกร่ง เมื่อเห็นว่าญาติๆ ของสาวเจ้าได้ขึ้นไปยังห้องนอน ที่ได้จัดเตรียมให้ไว้นั้นแล้ว

        “เปล่าสักหน่อยค่ะ ภรรตแค่รู้สึกตื้นตันใจที่พ่อกับแม่เข้าใจ และไม่ต่อว่าอะไรเราก็เท่านั้นเองค่ะ” ภรรตรีสวมกอดคนตัวโตกลับ พรัอมกับเงยหน้าร้องบอกคนตัวโตออกมาทันที เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะเข้าใจผิด

        “พี่อยากจะมีลูกกับภรรตนะ และอยากจะมีหลายๆ คนด้วย และขอบอกไว้เลยนะ เป็นเมียพี่แล้วจะต้องอยู่กับพี่ตลอดไปจนแก่เฒ่าไปด้วยกัน พี่จะทำให้ภรรตเห็นว่าพี่วันนี้เป็นยังไง วันหน้าพี่ก็จะเป็นอย่างนั้นอย่างแน่นอน และสำคัญสุดคือ พี่จะซื่อสัตย์กับภรรตตลอดไปด้วย เชื่อพี่นะคนดี”

        ตฤณภาสตาสบตากันอย่างหวานซึ้ง เสยคางเล็กขึ้นมาแล้วค่อยๆ ก้มลงประทับจูบที่ปากบางจิ้มลิ้มอย่างแสนรักใคร่

๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑