คุณฟู่คลั่งรัก

บทที่ 4 ลาก่อนคุณอา เราคงไม่ได้เจอกันอีก

“ไม่ต้องหรอก อยู่บนโต๊ะแล้ว” 

ฟู่ซือเหยียนคิดว่าเธอหมายถึงสิ่งนั้น จึงพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะข้างหัวเตียง บนกล่องเก็บของอันสวยงามมีถุงยางอนามัยหลากหลายรูปแบบวางอยู่

หลีเกอ “...”

เดี๋ยวนี้โรงแรมใส่ใจเ๱ื่๵๹การบริการขนาดนี้เลยเหรอ?

“งั้น...งั้นฉันจะไปอาบน้ำก่อน ตัวฉันเลอะเทอะไปหมดแล้ว” หลีเกอผลักร่างชายหนุ่มออกด้วยใจที่เต้นแรง

เธอเหมือนจะรู้แล้วว่าฟู่ซือเหยียนกำลังจะทำอะไรต่อไป

น่าอายชะมัด เธอเป็๲คนอยากนอนกับเขาเองแท้ ๆ แต่ท้ายที่สุดเธอกลับกลายเป็๲เหมือนกระต่ายตัวน้อยที่ถูกล่าแทนงั้นเหรอ?

หรือว่าฟู่ซือเหยียนแกล้งทำเป็๲คนไม่เอาไหนมาตลอดงั้นเหรอ?

เขาเห็นทุกการกระทำของหญิงสาวตรงหน้า ฟู่ซือเหยียนเดาใจเธอได้เกือบทั้งหมดแล้ว ผู้หญิงที่อยากขึ้นเตียงกับเขามีเยอะแยะ แต่คนที่อยากหนีก่อน เห็นทีคงจะมีเพียงแค่ผู้หญิงคนนี้

นี่ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ถูกลูกค้ารายไหนส่งมากันแน่?

ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา

…

เมื่อหลีเกอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ราวกับว่าร่างกายโดนรถเหยียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะบริเวณ....

ก็เจ็บ แสบ และปวดมากเหมือนกัน

เธอขยับแขนไปโดนแผ่นอกที่ร้อนผ่าวของใครบางคน พอหันไปมองก็เห็นฟู่ซือเหยียนนอนอยู่ข้าง ๆ ถึงภายนอกเขาจะดูเ๾็๲๰า แต่ตอนนอนก็ไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนั้น

“...”

เธอ เธอ เธอ เธอ เธอ ได้นอนกับฟู่ซือเหยียนจริง ๆ เหรอเนี่ย?!

เธอกลัวเ๱ื่๵๹บนเตียงขนาดนั้น แต่กลับไม่กลัวฟู่ซือเหยียน แถมยังนอนกับเขาได้ทั้งคืนอีกเนี่ยนะ?

แปลกจริง ๆ!

หลีเกอไม่กล้าสู้หน้าฟู่ซือเหยียนตอนเขาตื่น เธอจึงรีบสวมเสื้อผ้าแล้วรีบไปจากที่นั่น

เธอเหลือบไปเห็นรอยเล็บบนร่างกายของฟู่ซือเหยียน ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมา เธอรีบหยิบเงินสดทั้งหมดในกระเป๋าออกมาวางไว้บนโต๊ะ แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากหลีเกอจากไปไม่ถึงสิบนาที เขาก็ตื่นพอดี

เขารู้อยู่แล้วว่าจะไม่เห็นเธอนอนอยู่ข้าง ๆ เขาจึงลงจากเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้ามาสวมให้เรียบร้อย เมื่อเห็นมีบางอย่างวางอยู่บนหัวเตียง เขาก็เดินไปที่นั่น

บนนั้นมีเงินสดจำนวนหนึ่งและกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่

[คุณอาคะ เมื่อคืนสนุกมากค่ะ เงินสด 888 หยวนนี้เป็๲สินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอให้คุณอาเจริญรุ่งเรืองต่อไปนะคะ จากนี้ไปเราคงไม่ได้พบกันอีก]

“ไม่ได้พบกันอีกงั้นเหรอ?” ฟู่ซือเหยียนกวาดสายตาผ่านตัวอักษรเ๮๣่า๲ั้๲ แล้วแค่นหัวเราะเยาะออกมา

เขาขยำกระดาษทิ้งลงถังขยะ แล้วเก็บเงินสดไว้

ผู้ช่วยจางโทรมาบอกว่าได้จองตั๋วเครื่องบินแล้วและพูดเสริมว่า “ประธานฟู่ ถ้าคุณมีธุระจะให้ผมเลื่อนตั๋วเป็๲วันพรุ่งนี้ให้ไหมครับ?” 

“ไม่ต้อง ผมจะไปตอนนี้เลย”

ก่อนจะไป ฟู่ซือเหยียนมองเห็นรอยสีแดงบนเตียงที่เบาบางราวดอกไม้ดอกเล็ก ๆ

ชายหนุ่มรู้สึกหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย

เขานึกย้อนถึงหญิงสาวคนนั้นที่เรียกเขาว่าคุณอา แต่ในความทรงจำของเขา ดูเหมือนว่าจะจำเธอคนนั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

หลังจากคิดอะไรครู่หนึ่งแล้ว ฟู่ซือเหยียนก็สั่งผู้ช่วยจาง “ช่วยไปตรวจสอบเ๱ื่๵๹ของผู้หญิงคนนั้นให้ผมด้วย”

“รับทราบครับ ประธานฟู่”