AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 30

ฝั่งของลาสเตอร์

สวนหลังคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

ลาสเตอร์นั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้ในสวนหลังคณะ สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับตึงเครียดเพราะสายตาคมกริบของเขาที่จับจ้องไปยังลูกน้องคนสนิทซึ่งยืนกอดอกตรงหน้า สีหน้าของคีเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ปะปนกับอาการหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

"นายตกหลุมพรางของยัยผู้หญิงเจ้าเล่ห์นั่นแล้วเหรอครับ?" คำถามที่หลุดออกมาจากปากลูกน้องคนสนิททำให้ลาสเตอร์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาเย็นยะเยือกจะหันไปจ้องอีกฝ่ายเต็ม ๆ คีสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังกระแทกเข้าใส่ราวกับคมหอกแหลมคม

เงียบงันชั่วขณะ ความเงียบที่หนักอึ้งพอจะทำให้ใครก็ตามรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้

ร่างสูงของลาสเตอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าหาคีช้า ๆ ก่อนหยุดตรงหน้า

"มึงเรียกใครว่าอะไรนะ?" น้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับเย็นชาเสียจนเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก คีกลืนน้ำลายลงคอ ฝืนใจไม่ให้หลบสายตาคู่นั้น

"ผมขอโทษครับ" เขารีบแก้คำพูด "ผู้หญิงคนนั้น"

ถึงอย่างนั้น เขายังไม่ละความกังวลในใจ "แต่นายจะมีความรู้สึกกับเธอไม่ได้นะครับ"

"ไม่ต้องเป็นห่วง" ลาสเตอร์เอ่ยเสียงราบเรียบ "ทุกอย่างเป็นแผนที่กูกำหนดไว้หมดแล้ว"

คีกำหมัดแน่น แม้คำพูดของลาสเตอร์จะฟังดูมั่นคง แต่สัญชาตญาณของเขากลับไม่เชื่อมันเต็มร้อย ทว่าเขาเลือกจะเงียบต่อไป เพราะรู้ดีว่าการโต้เถียงกับลาสเตอร์ไม่เคยมีประโยชน์

ความเงียบครอบงำระหว่างพวกเขาอีกครั้ง ก่อนที่ลาสเตอร์จะยกมือขึ้นล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบบุหรี่ออกมา ทว่าก่อนที่เขาจะจุดไฟ เขากลับชะงักไปเองโดยไม่รู้ตัว

คีมองท่าทีที่แปลกไปของเจ้านายพลางขมวดคิ้ว "นายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

ลาสเตอร์ยังคงนิ่งอยู่ ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง

"ให้ผมจุดให้ไหมครับ?" คีถามเสียงเรียบ พร้อมขยับเข้าหา แต่ทันทีที่เขายื่นไฟแช็กออกไป ลาสเตอร์กลับปาบุหรี่มวนนั้นทิ้งลงกับพื้นราวกับหมดความสนใจ

คีมองนายของเขาอย่างงุนงง

"นาย?" ลาสเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปถามอีกอย่างแทน

"มีลูกอมไหม?"

"ครับ?"

"ลูกอม" ลาสเตอร์พูดย้ำ "ขอหน่อย"

คียังคงมึนงง แต่สุดท้ายก็หยิบลูกอมออกมายื่นให้โดยไม่ถามอะไรต่อ ลาสเตอร์รับมันมาก่อนจะแกะใส่ปาก แล้วเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ปล่อยให้คียืนครุ่นคิดอยู่คนเดียวกลางสวนหลังตึก

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ?" คีพึมพำกับตัวเอง

นิว Talk

วันหยุดสุดสัปดาห์

สวนสนุกใจกลางเมือง

"เร็ว ๆ ค่ะพี่ลาสเตอร์!" ฉันหันกลับไปส่งยิ้มกว้างให้เขาก่อนจะรีบจูงมือพี่ลาสเตอร์ไปที่โซนเครื่องเล่น วันนี้ที่สวนสนุกคนค่อนข้างเยอะกว่าปกติ อาจเพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันเลยต้องเบียดเสียดผู้คนเพื่อไปต่อแถว

พี่ลาสเตอร์เดินตามฉันมาพร้อมรอยยิ้มหวาน บรรยากาศระหว่างเราดูเหมือนคู่รักปกติที่มาเดตกัน ทั้งที่ฉันรู้อยู่เต็มอกว่ารอบตัวเรามีคนของพี่ลาสเตอร์เดินตามอารักขาห่าง ๆ

แต่ฉันก็พยายามไม่สนใจพวกเขาให้มากที่สุด

"จะขึ้นอะไรอีก?" พี่ลาสเตอร์ถามขณะเดินตามฉันที่ลากเขาไปมาเหมือนเด็กน้อยกำลังตื่นเต้น

"ชิงช้าสวรรค์ค่ะ!" ฉันชี้ไปยังชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ที่มีแถวต่อยาวเหยียด

"อยากขึ้น?"

"แน่นอนค่ะ!" พี่ลาสเตอร์พยักหน้า ก่อนจะเดินตามฉันไปยังจุดต่อแถว ระหว่างที่เรากำลังรอ มือของพี่ลาสเตอร์กุมมือฉันไว้แน่น มันให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ฉันมองมือตัวเองที่ถูกกุมอยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเขาโดยไม่รู้ตัว

แต่แล้ว..

"โอ๊ะ!" แรงกระแทกจากคนที่เดินชนไหล่ทำให้ฉันเสียหลัก มือที่จับกันอยู่เมื่อครู่หลุดออกจากกัน ฉันหันกลับไปมองพี่ลาสเตอร์ แต่เพราะฝูงชนที่หนาแน่นทำให้ร่างสูงของเขาหายไปจากสายตาฉันอย่างรวดเร็ว

"พี่ลาสเตอร์!" ฉันเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ แต่เสียงของฉันกลับถูกกลืนไปกับเสียงรอบข้าง ฉันพยายามเดินฝ่าฝูงชนเพื่อหาทางกลับไปหาเขา แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกเพราะมันแน่นเกินไป

ฉันจึงเลือกหาที่นั่งพักแทน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเขา

[นิว Send...]

✉ : พี่ลาสเตอร์ หนูอยู่ตรงนี้นะ

ฉันส่งข้อความไปแล้วกำลังรอให้เขาตอบกลับ แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง...

ชายชุดดำในชุดสูททางการเดินเข้ามายืนขวางหน้าฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมองพวกเขา พวกเขาไม่ใช่คนของพี่ลาสเตอร์แน่นอน เพราะฉันไม่เคยเห็นหน้าเลย

"ไปกับพวกเรา" หนึ่งในนั้นพูดขึ้นเสียงเข้ม "มีคนต้องการพบคุณตอนนี้"

ฉันขมวดคิ้วมองพวกเขาด้วยความระแวง พวกเขาเป็นใครกัน?

และใครที่ต้องการพบฉัน?

แต่ก่อนที่ฉันจะถามอะไรไปมากกว่านั้น ฉันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจฉันหล่นวูบ

ใต้สูทสีเข้มของพวกเขา มีเงาวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงอยู่ มันอยู่ตรงช่วงเอว และถึงจะถูกปิดไว้ดีแค่ไหน แต่ฉันก็ดูออกว่ามันคือปืน

แย่แล้ว...

"ก็ได้ค่ะ" ฉันตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะจงใจทิ้งของบางอย่างที่ฉันรู้ว่าพี่ลาสเตอร์จะจำมันได้ ลงไปบนพื้น ก่อนจะเดินตามพวกเขาไปอย่างไม่อาจปฏิเสธ

ขณะที่โทรศัพท์ของฉันยังคงอยู่ในมือ หน้าจอแสดงข้อความตอบกลับจากพี่ลาสเตอร์...

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : โอเค เดี๋ยวพี่ไปหา

แต่ฉันไม่มีโอกาสได้อ่านข้อความนั้นแล้ว...

ฝั่งของลาสเตอร์

ลาสเตอร์กำลังเดินฝ่าฝูงชนเพื่อกลับไปหานิวหลังจากเผลอแยกกันเมื่อครู่ แต่ก่อนที่เขาจะไปถึง เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นเสียก่อน

เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นข้อความจากนิว

[นิว Send...]

✉ : พี่ลาสเตอร์ หนูอยู่ตรงนี้นะ

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรีบพิมพ์ตอบกลับ

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : โอเค เดี๋ยวพี่ไปหา

แต่เมื่อมาถึงสถานที่นัดหมาย เขากลับไม่พบใครเลยสักคน ไม่นานนักสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่ไกล

กระเป๋าพวงกุญแจรูปแมวดำ...

ของของนิว

ใบหน้าของลาสเตอร์แปรเปลี่ยนไปในทันที หัวใจของเขากระตุกวูบ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"ไอ้คี!" เสียงเรียกเฉียบขาดดังขึ้น ไม่นานร่างสูงของคีก็รีบวิ่งเข้ามาหา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดเมื่อเห็นท่าทีของนายตนเอง

"นิวอยู่ไหน?"

"ผม..." คีลังเล "ไม่ทราบครับ"

เพียงแค่ประโยคเดียว ลาสเตอร์ก็ออกแรงชกเข้าที่หน้าของคีอย่างเต็มแรง

พลั่ก!

เสียงหมัดปะทะใบหน้าทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามองด้วยความตกใจ พ่อแม่ที่พาลูกมาเที่ยวรีบปิดตาเด็ก ๆ เอาไว้ ขณะที่คีกัดฟันแน่น รับแรงกระแทกโดยไม่โต้ตอบ

"มึงปล่อยให้เธอหายไปได้ยังไง?" ลาสเตอร์กัดฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "ห๊ะ!?"

คีเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะยืนนิ่ง ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ เพราะเขาเองก็รู้ว่ามันเป็นความผิดของตัวเองที่พลาดปล่อยนิวให้หายไป

เสียงโทรศัพท์ของคีดังขึ้นแทรกความเงียบ เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่ได้รับ

"นาย..." เขาเงยหน้าขึ้นสบตาลาสเตอร์ "ผมรู้แล้วว่าเธออยู่ไหน"

ดวงตาของลาสเตอร์วาวโรจน์ขึ้นในทันที

"ที่ไหน?"

นิว Talk

คฤหาสน์ตระกูลชนะสมบัติ

เมื่อรถตู้คันหรูจอดสนิท ฉันถูกชายชุดดำพาตัวลงมา ขณะนั้นฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ

ที่นี่หรูหรามาก

มากเสียจนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝุ่นละอองที่พลัดหลงเข้ามาในโลกของชนชั้นสูง

ตัวคฤหาสน์ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า โครงสร้างคลาสสิกดูโอ่อ่า พื้นหินอ่อนแวววาวขับให้ทุกอย่างดูหรูหราอลังการยิ่งขึ้น รอบตัวคฤหาสน์มีสวนขนาดใหญ่ที่ดูได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ราวกับสถานที่แห่งนี้คือพระราชวังของใครสักคน

ฉันเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ยืนรอฉันอยู่ตรงทางเข้า

เธอเป็นหญิงวัยกลางคน ผมดำขลับถูกเซ็ตให้ดูเรียบร้อย สวมชุดกระโปรงเรียบหรูที่บ่งบอกถึงฐานะ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่จากสายตาอบอุ่นที่เธอมองมาทางฉัน ราวกับกำลังพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง ก็ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว

"โอ้โห..." เธอยิ้มออกมา ก่อนจะมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "ตัวจริงของหนู...น่ารักกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ"

ฉันขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร

ก่อนที่ฉันจะถามอะไรออกไป ร่างสูงของผู้ชายอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาเป็นชายวัยกลางคน ผมสีดำแซมเทา สวมชุดสูทสีเข้มดูกดดันราวกับราชสีห์ผู้ทรงอำนาจ ดวงตาของเขาเฉียบคมและเยือกเย็น ไม่มีร่องรอยความอ่อนโยนเหมือนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"เธอไปเอาตัวเด็กนี่มาทำไม?" น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงไปด้วยอำนาจ

"ก็อยากเจอว่าที่ลูกสะใภ้บ้างไม่ได้หรือไง?" หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสดใส

"..." ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

ลูกสะใภ้...?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ขณะที่ฉันยังคงตกอยู่ในความสับสน ฉันก็สังเกตเห็นว่าคนของพวกชายชุดดำที่มีมากกว่าสิบคนต่างก้มหัวลงพร้อมกันด้วยความเคารพ

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงกดดัน ฉันไม่รู้ว่าคนสองคนนี้เป็นใคร แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ

ฉันเผลอก้มศีรษะตามไปด้วยตามสัญชาตญาณ

"ฮะ ๆ เด็กน้อยนี่น่ารักจัง" หญิงสาวหัวเราะเสียงใส "ไม่ต้องก้มก็ได้จ้ะ"

ฉันรีบเงยหน้าขึ้นทันที

"ไปเถอะ เข้าไปข้างในก่อน" แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ก้าวเดิน ชายวัยกลางคนก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไปเอาตัวมาแบบนี้ ป่านนี้มีคนกำลังเป็นบ้าไปแล้วมั้ง" คำพูดของเขาทำให้ฉันชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด