“คุณพูดเกินไปแล้วนะระตา”
“เกินไปตรงไหนคะระตาพูดความจริงทั้งนั้น คุณเองก็ควรอยู่ให้ห่างจากผู้หญิงคนนั้นได้แล้วนะเขม”
“คุณไม่ควรพูดแบบนี้นะระตาอิ้งค์เป็ผู้หญิงของผม เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย พวกชั่วนั่นต่างหากที่คิดจะทำร้ายอิ้งค์ทั้งที่เธอก็ไม่ได้รู้เื่อะไรด้วย”
“เขม”
“พอเถอะระตาถ้าจะมาพูดเื่นี้เชิญคุณกลับไปเถอะผมอยากพัก”
“เขมคุณกำลังถูกผู้หญิงคนนั้นปั่นหัว จนไม่ยอมฟังใครแล้วรู้ตัวหรือเปล่า”
“ไม่มีใครปั่นหัวผมได้หรอกผมไม่ใช่เด็กและที่สำคัญผมไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าใครคิดยังไง เข้าหาผมเพราะอะไร”
“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ”
“คุณกลับไปเถอะผมไม่อยากทะเลาะกับคุณเห็นแก่มิตรภาพที่ผ่านมาของเรา”
“นี่เขมไล่ระตาเหรอคะที่ระตามาก็เพราะเป็ห่วงเขม แต่เขมกับเอาแต่สนใจผู้หญิงที่พึ่งรู้จักคนนั้น ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามันด้วยซ้ำ”
“หยุดพูดถึงอิ้งค์แบบนั้นนะระตาผมมั่นใจว่าอิ้งค์เป็คนดี”
“แตะต้องไม่ได้เลยสินะสักวันแล้วเขมจะเสียใจ”
เธอบอกก่อนสะบัดก้นเดินออกไปอย่างไม่พอใจเป็จังหวะที่อังวรีกำลังเปิดประตูเข้ามาพอดี ระตาดันหญิงสาวออกไปด้านนอก ด้วยความโกรธที่ถูกชายหนุ่มไล่จึงระบายอารมณ์โดยการตบเข้าที่หน้าหญิงสาวเข้าอย่างจัง
ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัวอังวรีเผลอปล่อยแก้วน้ำในมือหล่นลงพื้นระตาได้จังหวะจึงคิดจะตบซ้ำอีกครั้ง วรุตที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์รีบคว้าข้อแขนระตาพร้อมกับเอาตัวเข้ามาขวางไว้ได้ทัน
“หยุดนะครับคุณระตาคุณไม่ควรทำแบบนี้”
“แกอย่ามายุ่งนะรุตเื่ของเ้านาย”
“ผมต้องยุ่งครับเพราะคุณอิ้งค์เป็คนสำคัญของเ้านายผม ส่วนคุณไม่ใช่” วรุตเน้นคำหลัง
“ไอ้วรุต” ระตาเน้นเสียงด้วยความโกรธ
“เชิญครับถ้าไม่ไปผมจะแจ้งความให้ตำรวจมาจับคุณข้อหาทำร้ายร่างกายผู้อื่น”
“แกจำไว้เื่นี้ไม่จบแค่นี้แน่” ระตาชี้หน้าทั้งสองคนเมื่อทำอะไรไม่ได้ก่อนเดินจากไป
“คุณอิ้งค์ไม่เป็อะไรใช่มั้ยครับ”
“ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่รุตที่ช่วย”
“ไม่เป็ไรครับเข้าไปล้างมือล้างแขนก่อนเถอะครับ” วรุต บอกและกำลังจะเปิดประตูให้แต่อังวรีห้ามไว้ก่อน
“เดี๋ยวค่ะ อิ้งค์จะไปใช้ห้องน้ำด้านนอกไม่อยากให้พ่อเลี้ยงรู้”
“แต่ว่าคุณถูกกระทำนะครับ”
“อิ้งค์ขอนะคะอย่าบอกเื่นี้กับพ่อเลี้ยงเลย อิ้งค์สมควรโดนแล้ว แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำั้แ่มาอิ้งค์ก็สร้างแต่ปัญหาให้พ่อเลี้ยงครั้งแล้วครั้งเล่ายิ่งครั้งนี้ต้องมาเจ็บตัวเพราะอิ้งค์อีก อิ้งค์ก็ไม่ได้รู้สึกดีนักหรอกค่ะ”
เธอบอกด้วยสีหน้าที่หม่นลง เธอรู้สึกผิดกับเขาจริงๆ
“อย่าคิดมากเลยครับพ่อเลี้ยงถ้าไม่เต็มใจก็ไม่มีใครสามารถบังคับเขาได้หรอกครับ ไปล้างตัวเถอะครับทางนี้ผมจัดการเอง”
“ขอบคุณค่ะ” ทันทีที่เห็นหน้าลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาพ่อเลี้ยงหนุ่มรีบถามทันที
“เมื่อกี้ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นใครทะเลาะกันเสียงดังเข้ามาถึงด้านในเลย”
“เอ่อ...คือ” วรุตอึกอักนั่นก็คนที่เ้านายชอบ นี่ก็เ้านาย
“คือ คืออยู่นั่นแหละแล้วมันคืออะไร” คิมหันต์ถามด้วยน้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด
“ไอ้รุต” เมื่อไม่ได้คำตอบจึงเค้นเสียงเรียก เป็การแสดงให้รู้ว่าเขาเริ่มไม่พอใจ -หากไม่พูดคนที่ตายคงจะเป็เขา-วรุตคิด
“คุณระตาเธอต่อว่าคุณอิ้งค์ว่าที่พ่อเลี้ยงเป็แบบนี้เพราะเธอครับ แล้วก็…”
“แล้วก็อะไรรีบพูดมาสักทีสิวะ…จะอ้ำอึ้งทำไม” เขาเริ่มอารมณ์เสียเมื่อคนเล่าพูดช้าไม่ทันใจ
“แล้วก็...ตบหน้าคุณอิ้งค์ครับ”
“ว่ายังไงนะ ตบหน้าเหรอ”
“ครับ”
“แล้วตอนนี้อิ้งค์อยู่ไหน”
“ไปล้างตัวในห้องน้ำครับเธอขอร้องไม่ให้ผมบอกพ่อเลี้ยง”
“อิ้งค์บอกอะไรอีกมั้ย”
“บอกว่าั้แ่มาที่นี่ก็สร้างแต่ปัญหาให้พ่อเลี้ยงยิ่งครั้งนี้ต้องมาเจ็บตัวเพราะเธออีก เธอเลยรู้สึกไม่ดี แถมบอกว่าที่โดนคุณระตาตบยังน้อยไปด้วยซ้ำสีหน้าตอนที่พูด ดูแย่มากเลยครับเหมือนจะร้องไห้” ได้ฟังเช่นนั้นเขาก็ทนอยู่เฉยไม่ไหวรีบลงจากเตียงไปหาหญิงสาวทันที
“นั่นพ่อเลี้ยงจะไปไหนครับ”
“ไปหาอิ้งค์”
ไวเท่าความคิดตอนนี้เขาเดินมาถึงหน้าห้องน้ำหญิงเป็ที่เรียบร้อยยืนรอเธออยู่นานกว่าหญิงสาวจะเดินออกมา ใบหน้าสาวที่เคยสดใสบัดนี้หม่นลงอย่างเห็นได้ชัดดวงตาโตกลมแดงก่ำเหมือนคนพึ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา เห็นเธอเป็อย่างนี้เขายิ่งปวดใจ
495
