-BAD MASTER-
7
Rrrrr
เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมาทำให้ทั้งฉันและเขาต่างก็รู้สึกตัวว่าเราอยู่ใกล้กันเกินไปฉันรีบผละออกมาจากเขาก่อนจะควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายอย่างลนลานส่วนเขาเองก็เริ่มออกรถอีกครั้งโดยที่ไม่หันมามองที่ฉันอีกเลย
“สวัสดีค่ะ” เมื่อเห็นว่าเป็เบอร์ที่ไม่คุ้นฉันจึงพูดอย่างสุภาพ
“[สวัสดีค่ะ ใช่เบอร์ของคุณน้ำฟ้าหรือเปล่าคะ]”
“ใช่ค่ะ”
น้ำฟ้าก็คือชื่อจริงของฉันนั่นเองแล้วใครที่โทรมากันนะ แถมรู้จักชื่อจริงของฉันด้วย
“[นี่ครูประจำชั้นของน้องเมฆานะคะ อยู่ๆน้องก็มีอาการปวดท้องอย่างรุนแรงครูจึงนำตัวส่งโรงพยาบาลและโทรมาเพื่อแจ้งให้ผู้ปกครองมารับกลับไปพักผ่อนที่บ้านค่ะ]”
“วะ...ว่าไงนะคะ...” เมฆเข้าโรงพยาบาลงั้นเหรอถึงขนาดต้องเข้าโรงพยาบาลเลยเหรอ
ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้นมือไม้สั่นไปหมด น้องชายฉันไม่เคยป่วยถึงขนาดต้องเข้าโรงพยาบาลขนาดนี้เลยแล้วดูเหมือนคนข้างๆก็จะรู้สึกถึงอาการผิดปกติของฉันเขาถึงได้มองมาที่ฉันเป็ระยะๆ
“[เอ่อ...ตอนนี้คุณอยู่ในสายหรือเปล่าคะ]”
“ยะ...อยู่ค่ะๆ ไม่ทราบว่าตอนนี้น้องชายฉันอยู่ที่ไหนคะ”
“[ตอนนี้น้องชายของคุณอยู่ที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วค่ะ]”
“ขอบคุณมากค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปนะคะ” ฉันรีบยัดมือถือกลับเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะหันไปหาแกปเปอร์ “แกปเปอร์ จอดรถให้ฉันที”
“น้องเธออยู่ที่ไหน”
“เอ๋?” ฉันมองหน้าแกปเปอร์อย่างงงๆเมื่อกี้นี้เขาคงจะได้ยินที่ฉันคุยหมดแล้วสินะ
“ตกลงว่าเธอจะไปหรือไม่ไป”
“ปะ...ไปสิ โรงเรียนอนุบาลSS น่ะฉันขอรบกวนนายด้วยแล้วกัน”
เมื่อได้รับคำตอบแล้วแกปเปอร์ก็รีบเหยียบคันเร่งจนมิดทันทีถ้าเป็เวลาปกติฉันคงจะมีเวลากลัวน่ะนะแต่ตอนนี้ฉันต้องรีบไปหาน้องชายคนเดียวของฉัน ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็ยังไงบ้างฉันรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวฉันสั่นไปหมด ใจฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วฉันกลัวว่าเมฆจะเป็อะไรมากถึงจะรู้ว่าคุณครูพาส่งโรงพยาบาลแล้วก็เถอะ แต่ถึงขนาดต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วเด็กตัวแค่นั้นจะต้องรู้สึกเ็ปขนาดไหนกันนะแค่ฉันปวดท้องประจำเดือนก็ทรมานจะแย่แล้ว
อยู่ๆฉันก็รู้สึกอบอุ่นที่มือขึ้นมาฉันจึงก้มลงไปมือที่มือของฉันที่ตอนนี้มีมือของแกปเปอร์ที่กุมมือของฉันอยู่ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าไปมองเขาที่กำลังขับรถด้วยมือเดียวโดยที่ไม่ได้หันมามองที่ฉัน
“แกปเปอร์...” ฉันเรียกชื่อเขาแล้วพยายามจะเอามือออกเพราะคิดว่าเขาคงจะไม่อยากทำมันั้แ่แรกถึงแม้ว่ามันจะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นก็ตาม แต่เขากลับไม่ปล่อย “ฉันไม่เป็ไร...”
“อยู่เฉยๆเถอะน่า” เขาพูดพร้อมกับบีบมือฉันแน่นขึ้นเพื่อที่จะไม่ให้ฉันเอาออก
“อืม”
ฉันพยักหน้ารับก่อนจะหันออกไปมองนอกหน้าต่างเพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าฉันกำลังยิ้มอยู่และเพราะตอนนี้หัวใจฉันเต้นไม่เป็จังหวะเลยแค่เขากุมมือฉันไว้มันทำให้ฉันรู้สึกดีขนาดนี้เลยเหรอทำไมฉันรู้สึกว่าอยากให้เขาทำแบบนี้บ่อยๆกันนะ
เมื่อมาถึงจุดหมายฉันรีบวิ่งลงจากรถทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจคนที่พาฉันมาเลยฉันมุ่งไปยังห้องเรียนของเมฆแล้วก็พบว่าน้องชายของฉันกำลังนอนหลับอยู่ในห้องเมื่อคุณครูหันมาเห็นฉันซึ่งท่านก็น่าจะจำฉันได้เพราะว่าฉันเองก็มาส่งเมฆอยู่บ่อยๆฉันยกมือไหว้ท่านก่อนที่ท่านจะยิ้มและรับไหว้ก่อนจะหันไปปลุกเมฆให้
“เมฆา ตื่นเร็วลูก พี่สาวมารับแล้ว กลับไปพักผ่อนที่บ้านนะคะ”
“เมฆ ตื่นเร็ว พี่มารับแล้ว” เมื่อเห็นว่าเมฆยังไม่ยอมตื่นฉันจึงเข้าไปช่วยปลุกอีกคน “เมฆ...”
“ไม่ต้องปลุกหรอก ให้น้องชายเธอนอนไปเถอะ”
แกปเปอร์เดินเข้ามาในห้องแล้วก็ก้มลงมาอุ้มแกปเปอร์ไว้ในอ้อมแขนเมฆขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมตื่นแกปเปอร์หันไปก้มหัวให้คุณครูเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป
“นี่จ้ะ ยาของน้อง หมอบอกว่ากระเพาะอาหารอักเสบเลยทำให้ปวดท้องรุนแรงน่ะตอนนี้ไม่เป็ไรแล้วก็แค่ทานยาตามที่หมอสั่งนะคะ”
“ขอบคุณคุณครูที่ดูแลเมฆด้วยนะคะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”
“จ้ะ แฟนหนูนี่น่ารักดีนะ”
“เอ่อ...ค่ะ ขอตัวนะคะ” ฉันี้เีอธิบายให้ท่านฟังจึงได้แต่เออออตามไป ก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถของแกปเปอร์
แกปเปอร์ค่อยๆวางตัวของเมฆลงบนเบาะหลังคนขับก่อนจะจับท่าให้นอนสบายๆแล้วปิดประตูเบาๆเพราะคงกลัวว่าน้องชายฉันจะตื่นฉันที่ยืนมองการกระทำของเขาโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเขาหันกลับมามองฉันั้แ่เมื่อไหร่
“เอ่อ...”
“ไม่กลับหรือไง”
“กลับสิๆ” ฉันรีบเดินไปขึ้นรถก่อนที่เขาจะทิ้งฉันไว้ที่นี่
ระหว่างทางที่ขับมาไม่มีใครพูดอะไรเลยแม้แต่ฉันก็ยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลยด้วยซ้ำ
“เอ่อ...”
“เธอจะกลับบ้านเลยรึเปล่า” เขาเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ฉันจะพูดขอบคุณเขา
“คือฉันยังซักผ้าของนายค้างไว้อยู่” ฉันส่งยิ้มแห้งๆไปให้เขาเพราะยังทำงานให้เขาไม่เสร็จแล้วก็ยังไม่ได้ไปซื้อของเข้าไปไว้ให้เขาอีกต่างหากแต่ฉันก็ต้องพาเมฆกลับไปพักผ่อนเหมือนกัน จะเอายังไงดีนะ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่คอนโดฉันก่อนแล้วกัน”
“เอ่อ...ได้เหรอ”
“แล้วเมื่อกี๊ฉันพูดว่าอะไรล่ะ”
“ขอบคุณนะ” ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เขามองมาที่ฉันนิดนึงก่อนจะหลบตาฉัน
“ฉันเบื่อคำขอบคุณของเธอเต็มทีแล้ว”
“ก็นายช่วยฉันอีกแล้วนี่”
“ฉันก็แค่....สงสาร” เขาหันมองหน้าฉันที่ตอนนี้หุบยิ้มไปแล้วก่อนจะหันไปสนใจการขับรถต่อ
“นั่นน่ะสินะ”
ฉันได้พึมพำกับตัวเองเบาๆถ้าเป็ใครก็ต้องสงสารฉันทั้งนั้นแหละฉันยังสงสารตัวเองเลยที่ต้องมาเจอแต่เื่วุ่นวายแบบนี้ไม่หยุดแต่จะให้ฉันทำยังไงได้ ฉันเองก็ไม่ชอบให้ใครมาสงสารฉันนักหรอก
เมื่อมาถึงคอนโดของแกปเปอร์เขาก็อุ้มเมฆขึ้นไปบนห้องซึ่งฉันได้ห้ามเขาแล้วเพราะว่าฉันจะอุ้มขึ้นมาเองแต่เขากลับให้เหตุผลกับฉันว่าฉันตัวแค่นี้จะอุ้มขึ้นไปได้ยังไง ส่วนเขาที่เคยโดนฉันล้มทับมาแล้วยังไม่เป็อะไรแค่นี้สบายอยู่แล้ว ฉันว่าประโยคนี้มันดูแปลกๆนะ ว่ามั้ย
เขาอุ้มน้องชายของฉันไปนอนในห้องของเขาซึ่งฉันคิดว่าให้นอนที่โซฟาก็ได้เพราะแค่เขาให้มาพักที่นี่ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว
“ฉันว่าให้น้องชายฉันนอนบนโซฟาก็ได้นะ มันก็ออกจะกว้างอยู่แล้ว”
“ห้องนั้นเป็ของเธอหรือไง”
“เปล่า”
“งั้นก็ไม่ต้องเดือดร้อน แล้วรีบไปทำงานของเธอซะ”
“ย่ะ ฉันก็แค่เกรงใจเท่านั้นเอง” ฉันพูดให้ตัวเองได้ยินคนเดียวก่อนจะรีบลงไปดูผ้าที่ซักค้างไว้แล้วก็จะไปซื้อของที่ซุปเปอร์ฯเลย แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้เปิดประตูเสียงของแกปเปอร์ก็ดังขัดขึ้นมาก่อน
“คราวหลังถ้าจะนินทาฉันอีกก็พูดในใจนะ เพราะฉันจะได้ไม่ได้ยิน”
“(-_-)“ ฉันหันกลับไปยิ้มให้เขาที่กำลังยืนกอดอกมองฉันอยู่ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูและก้าวออกมา
ให้ตายเถอะจะมีครั้งไหนที่เขาจะไม่ได้ยินเวลาฉันพูดถึงเขาบ้างนะ เฮ้ออคราวหลังต้องพูดในใจอย่างที่เค้าว่าจริงๆนั่นแหละ
“พอดีฉันมีธุระนิดหน่อยน่ะ...”
หลังจากที่กลับจากซื้อของเรียบร้อยแล้วฉันก็จัดการแยกระหว่างของใช้และของกินก่อนจะเดินเอาพวกของสดไปไว้ในครัวที่มีแกปเปอร์ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ก่อนแล้ว
“เดี๋ยวคืนนี้ฉันเอาไปให้ที่ R PUB แล้วกัน” แกปเปอร์ยังคงไม่เห็นฉันที่เดินเข้ามาหรือเขาอาจจะไม่ได้หันมามองก็ได้ “ฉันก็ขอโทษไปแล้วไง”
เขาคุยกับใครกันนะใครกันที่เขายอมขอโทษทั้งๆที่เขาเคยทำรุนแรงกับฉันแค่ไหนก็ไม่เคยเอ่ยคำว่าขอโทษเลยสักครั้ง
“ไม่เอาน่าริต้า เธอเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลนะ”
พี่ริต้านี่เองฉันเข้าใจแล้ว คงจะมีแค่เธอคนเดียวที่คนอย่างเขายอมล่ะมั้ง น่าอิจฉาเธอจัง เอ๊ะนี่ฉันเผลอคิดอะไรเนี่ย ไม่ๆๆ ที่เขาต้องทะเลาะกันแบบนี้ก็เพราะฉันนะถ้าแกปเปอร์ไม่ไปกับฉันเขาคงจะได้ไปหาพี่ริต้าและพี่ริต้าก็คงจะไม่โกรธเขาอย่างนี้ด้วยฉันต้องคิดแบบนี้สิถึงจะถูก
“เธอทำอะไร”
“หา...เอ่อ” แกปเปอร์ที่หยุดคุยโทรศัพท์ั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ถามฉันที่กำลังสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆนั่น “ฉันปวดคอน่ะ แหะๆ”
“ประสาท”
“(-_-)!“ ฉันก็คิดแบบเขาเหมือนกัน
“มา ฉันช่วย” เมื่อเขาเห็นว่าฉันกำลังเอาของเข้าตู้เย็นจึงอาสามาช่วยแต่นี่มันเป็หน้าที่ของฉันจะให้เ้านายอย่างเขามาทำได้ยังไงกัน
“ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวฉันทำเอง”
แกปเปอร์ไม่ตอบแต่กลับนำของที่เหลือเข้าตู้จนหมดเขาลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นตามแต่เป็เพราะว่าเขายังไม่ขยับไปไหนแถมเขายังมือยันตู้เย็นไว้อีกจึงทำให้เราสองคนอยู่ใกล้กันมากและฉันก็ทำผิดมหันต์ที่เงยหน้าขึ้นไปมองเขาและยิ่งไปกว่านั้นคือฉันดันเผลอไปสบตาคู่สวยของเขาอีกแล้ว
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันไม่สามารถละสายตาไปจากดวงตาคู่นี้ได้เลยฉันรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเขานั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นจนฉันััได้ถึงลมหายใจของเขาและมันทำให้ฉันก้าวถอยหลังออกไปโดยอัตโนมัติแต่อยู่ๆขาฉันก็ไม่มีแรงขึ้นมาเฉยๆจึงทำฉันหงายหลังไป
“ว๊าย/เฮ้ย”
แต่แทนที่ตอนนี้ฉันจะนอนแผละก้นกระแทกอยู่ที่พื้นแกปเปอร์กลับใช้มือมาโอบที่เอวช่วยฉันไว้ได้ทันทำให้ตอนนี้หน้าฉันซบอยู่ที่หน้าอกของเขาพอดีฉันจึงได้รับรู้จังหวะการเต้นของหัวใจเขาซึ่งไม่ต่างกับฉันที่กำลังเต้นรัวอยู่ในตอนนี้เลย
“เอ่อ...คือ ขอบคุณนะ”
ฉันรีบกระเด้งตัวออกมาก่อนจะรีบกล่าวขอบคุณเขาแกปเปอร์เองก็ทำแค่เพียงยกมือขึ้นมาลูบที่ต้นคอแก้เก้อเท่านั้นก่อนที่จะกระแอมไอเบาๆแล้วเดินออกจากห้องครัวไป
“อ้อ”
“ห้ะ”
“เธอจะใทำไม”
“เอ่อ...” นั้นสิ ทำไมฉันต้องใด้วยนะอาจเป็เพราะว่าตอนนี้หัวใจฉันมันยังไม่ยอมเต้นเป็ปกติเลยมั้ง
“ฉันจะบอกว่าน้องชายเธอตื่นแล้วนะ ตอนนี้ฉันให้เล่นเกมอยู่ในห้อง”
“อ้อ ขอบใจนะ ฉันกำลังจะทำข้าวต้มให้กิน นายจะกินอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ล่ะ”
พูดจบเขาก็เดินออกเข้าห้องทันทีฉันจึงถอนหายใจออกมาตอนนี้หัวใจเขาจะกลับมาเต้นปกติหรือยังนะหรือจะยังเต้นแรงเหมือนกับฉันอยู่ทำไม่นี้ฉันถึงหวั่นไหวง่ายจังนะ ฉันคงจะไม่ได้ชะ.... ไม่ๆๆมันต้องไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน
ก๊อกก๊อก ก๊อก
เมื่อฉันทำข้าวต้มเสร็จก็ยกมาที่ห้องของแกปเปอร์ทันทีแต่เมื่อฉันเคาะประตูไปแล้วกลับไม่มีใครมาเปิดสักทีฉันจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไปและภาพที่เห็นก็ทำให้ฉันแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง
แกปเปอร์กำลังนั่งเล่นเกมชกมวยกับน้องชายฉันอยู่บนเตียงและอาจเป็เพราะว่าทั้งสองคนกำลังตั้งใจเล่นจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าฉันกำลังยืนมองพวกเขาอยู่ถ้าอย่างนั้นฉันขอแอบดูสักแปปก็แล้วกันนะ
“เย่ พี่ชนะอีกแล้ว” แกปเปอร์ชูมือทั้งสองขึ้นเมื่อล้มตัวของเมฆได้แล้ว
“พี่แกปขี้โกงใช่มั้ยฮะ ทำไมผมไม่เคยชนะพี่เลย พี่ต้องแอบโกงผมแน่ๆเลย” เมฆที่แพ้แล้วทำหน้างอใส่แกปเปอร์ที่ดูเหมือนจะดีใจเหลือเกินที่เอาชนะเด็กได้
“เปล่านะ พี่ไม่ได้โกงสักหน่อย เราน่ะเล่นไม่เก่งเอง”
“พี่แกปขี้โกง ผมไม่เล่นกับพี่แล้ว” เมฆวางจอยเกมลงก่อนจะนั่งกอดอกมองแกปเปอร์อย่างค้อนๆ
“โอเคๆ ตาต่อไปเดี๋ยวพี่อ่อนให้ก็ได้ อย่างงอนน่า”
“จริงเหรอฮะ”
“จริงสิ พี่ไม่โกหกหรอก”
“งั้นมาสู้กันเล้ยยยย”
ฉันยืนมองทั้งสองคนเริ่มเกมใหม่อีกครั้งด้วยรอยยิ้มความจริงแล้วที่เมฆมาอยู่ที่นี่ฉันคิดว่าเขาอาจจะไม่ค่อยเต็มใจซะอีกถึงเขาจะเป็คนให้มาก็เถอะนะฉันแค่คิดว่าเขาทำตามมารยาทก็เท่านั้นแต่ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะดีกับน้องชายฉันขนาดนี้
“โอ๊ะ อั้ก”
“เย้!! พี่แกปแพ้แล้ว พี่แกปตายแล้วๆๆ ” เมฆร้องอย่างดีใจที่ชนะแกปเปอร์ที่แกล้งเล่นแพ้ได้ในขณะที่เขาเองก็แกล้งนอนทำเหมือนกับว่าตายแล้วให้เหมือนกับตัวของเขาในเกม
“พี่แกปตายจริงๆเหรอฮะ...” เมฆเขย่าตัวแกปเปอร์เบาๆเนื่องจากเขายังไม่เลิกแกล้ง ก่อนจะหันมาเห็นฉันที่ยืนอยู่ตรงประตูพอดี “อ้าว พี่ฟ้า”
“ไง มัวแต่เล่นเกมไม่สนใจพี่เลยนะ”
ฉันเดินเข้าไปหาเมฆในขณะที่แกปเปอร์ลุกขึ้นมาพอดีสงสัยพอรู้ว่าฉันมาเลยรีบลุกล่ะมั้ง คริๆ
“พี่ฟ้ามาเล่นเกมด้วยกันสิฮะ เมื่อกี๊ผมชนะพี่แกปด้วย”
“ได้สิจ๊ะ แต่เราต้องมากินข้าวต้มก่อนจะได้กินยา เดี๋ยวค่อยไปเล่นต่อนะคะ”
“คร้าบบบบ”
ตอนนี้เราทั้งสามคนนั่งอยู่บนเตียงซึ่งมีฉันอยู่ด้านซ้ายเมฆอยู่กลางและแกปเปอร์อยู่ด้านขวา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรานั่งทำไมกันคำตอบก็คือเล่นเกมนี่แหละค่ะซึ่งฉันยังไม่เคยชนะใครเลยแม้กระทั่งเมฆฉันก็ยังเอาชนะไม่ได้เลย(T^T)
“พี่ฟ้ามานั่งนี่เร็ว เดี๋ยวให้พี่แกปสอนให้ เพราะว่าพี่แกปเก่ง” เมฆขยับที่ให้ฉันไปนั่งตรงกลางแทนที่ของตัว
“ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวพี่ดูเราสองคนเล่นก็ได้”
“ไม่เอา ผมจะเล่นกับพี่ฟ้า พี่แกปสอนพี่ฟ้าหน่อยนะฮะ” เมฆหันไปจับแขนของแกปเปอร์เป็เชิงขอให้เขาช่วยสอนฉันหน่อย
“ได้สิ เธอมานั่งนี่” ประโยคหลังแกปเปอร์หันมาบอกฉันให้ไปนั่งตรงกลางข้างๆเขาฉันจึงต้องจำใจไปนั่งตรงนั้น เป็เพราะไม่อยากขัดใจน้องชายตัวเองน่ะนะ
ไม่ว่าแกปเปอร์จะบอกฉันยังไงฉันก็ไม่ชนะสักทีก็ตอนเล่นมันตื่นเต้นนี่นา เขาบอกให้ฉันต่อยไปทางซ้ายฉันก็ไปขวาเขาบอกให้ฉันหลบไปทางขวาฉันก็ไปซ้ายแบบนี้คงจะชนะได้หรอกก็ฉันไม่เคยเล่นเกมแบบนี้นี่
“มานี่มา”
ในเมื่อเขาทนไม่ไหวจึงเล่นเองซะเลยฉันหมายถึงว่าเขามานั่งซ้อนข้างหลังฉันแล้วก็จับมือฉันให้ไปตามที่เขาเล่นน่ะนะดังนั้นตอนนี้แผ่นหลังของฉันจึงัักับหน้าท้องของเขาและเป็เพราะว่าฉันเตี้ยกว่าเขามากเขาจึงนำคางมาวางไว้บนหัวฉันได้พอดีแต่เขาทำแบบนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับฉันอันตรายกับหัวใจของฉันที่ตอนนี้มันเริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่งอีกแล้ว
“ขอบคุณพี่แกปที่ให้ผมเล่นเกมนะฮะ”
“ครับ ไว้วันหลังไปเล่นกับพี่อีกนะ”
“ได้เหรอฮะ ผมไปอีกได้เหรอ”
“ได้สิ”
“เย่ๆ ขอบคุณนะฮะ” เมฆยิ้มให้ก่อนที่แกปเปอร์จะเอามือมาขยี้ผมเมฆอย่างเอ็นดู
ฉันพาเมฆลงจากรถเพราะวันนี้เขาอาสามาส่งเราที่บ้านด้วยเหตุผลที่ว่าเขาอยากมาส่งน้องชายของฉัน
“ขอบคุณที่มาส่งนะ”
ฉันขอบคุณเขาพร้อมกับส่งยิ้มไปให้แต่เขากับทำแค่เพียงยักไหล่กลับมาเท่านั้นก่อนจะขับรถออกไปชิ! ทีกับเมฆไม่เห็นทำแบบนี้เลย นี่ฉันไม่ได้อิจฉาน้องชายตัวเองนะ(-_-!)
“เป็ไงบ้างเมฆ พี่ใแทบแย่ที่รู้ว่าเราไปโรงพยาบาลไหนดูซิไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลย” เมื่อเข้ามาถึงในบ้านฉันก็จับตัวเมฆหมุนๆเพื่อดูอาการคนป่วย
“ไม่เป็ไรแล้วฮะ ได้เล่นเกมกับพี่ฟ้า กับพี่แกปก็หายแล้วฮะ”
“มีความสุขมากเลยเหรอ หืม? ” ฉันถามพร้อมกับเอามือไปลูบหัวน้องชาย
“ใช่ฮะ ผมรักพี่ฟ้า แล้วก็ชอบพี่แกปด้วย”
“จริงเหรอ”
“จริงสิฮะ”
“อืมมม พี่ก็ชอบเขาเหมือนกัน”
ฉันคิดว่าฉันชอบนายเข้าแล้วล่ะ แกปเปอร์
- TBC -
419
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
