คุยกันสักนิด
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทที่ 3
ทันทีที่ลู่จื่อหลินเดินทางมาถึงบ้านของเธอเรียบร้อยแล้วนั้น เธอก็ไม่รอช้าแต่อย่างใด รีบวิ่งเข้าไปภายในบ้านทันที ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำของเธอในครั้งนี้ ทำให้สามีของเธออย่างเมิ่งจางเฮ่อต้องส่ายหน้าออกมาอย่างอ่อนใจกับท่าทางของผู้เป็ภรรยา แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจางเฮ่อก็ไม่ได้ว่ากล่าวอีกฝ่ายออกไปแต่อย่างใด เพราะเขารู้ดีกว่าลู่จื่อหลินกำลังเป็ห่วงลูกสาวของพวกเขาอยู่นั่นเอง
ดังนั้นเมิ่งจางเฮ่อจึงทำได้แค่ขี่จักรยานเข้าไปภายในบ้าน หลังจากนั้นจึงได้เดินตามผู้เป็ภรรยาตรงไปยังห้องนอนของลูกสาวของพวกเขา
ทันทีที่ลู่จื่อหลินเดินเข้ามาภายในห้องนอนของลูกสาวเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เนื่องจาก่เวลาที่ลูกสาวของเธอกำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงนอนนั้น ถือได้ว่าเป็่เวลาที่ยากลำบากที่สุดของเธอเลยก็ว่าได้ ถึงแม้ว่าเธอจะถูกคนอื่นๆ นินทาเื่ที่เธอให้ความใส่ใจลูกสาวมากเกินไปก็ตาม แต่ลู่จื่อหลินก็ไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะว่าเมิ่งจือหลันเป็ลูกสาวที่เธอคลอดออกมาด้วยตัวเอง ดังนั้นการที่เธอจะดูแลลูกสาวของเธออย่างดีก็ถือได้ว่าเป็เื่ที่ถูกต้องแล้ว
นอกจากนี้ลู่จื่อหลินยังรู้สึกโชคดีที่เธอยังมีสามีและครอบครัวของเธอคอยให้กำลังใจและคอยช่วยเหลือเธอใน่เวลาที่ผ่านมา ส่วนคนเ่าั้ที่นินทาครอบครัวของเธอนั่น ไม่เคยหยิบยื่นความช่วยเหลือเลยสักครั้งเดียว ดังนั้นลู่จื่อหลินจึงไม่จำเป็ที่จะต้องใส่ใจกับคำพูดของคนเ่าั้
“หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้แม่ต้องเป็ห่วงขนาดนี้” เมิ่งจือหลันกอดร่างของแม่เอาไว้อย่างที่้าปลอบโยนอีกฝ่าย นอกจากนี้เธอยังรู้สึกอบอุ่นเข้ามาที่หัวใจของเธออย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“ตอนนี้หนูดีขึ้นมากแล้ว ดังนั้นแม่ไม่ต้องเป็กังวลแล้วนะคะ”
ลู่จื่อหลินปล่อยร่างบางของลูกสาวออกจากอ้อมกอดของเธอเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่ายอย่างเบามือ
“ดีแล้ว ดีแล้วที่ลูกสาวของแม่ฟื้นขึ้นมา ลูกรู้ไหมว่าน้องจากพ่อกับแม่ที่เป็ห่วงลูกแล้ว ตาและยายของลูกก็ยังเป็ห่วงลูกมากเช่นเดียวกัน รวมไปถึงครอบครัวของลุงก็ด้วยเช่นกัน”
เมิ่งจือหลันยกยิ้มขึ้นมาด้วยความดีใจ “เอาไว้เดี๋ยวหนูแวะไปหาทุกคนดีไหมคะ ทุกคนจะได้ไม่ต้องเป็กังวลเื่ของหนูอีกต่อไป”
“ดีจ้ะ เอาไว้วันหยุดที่จะถึงดีไหม พ่อกับแม่จะพาลูกแวะไปหาทุกคนเอง”
นอกจากจะพาลูกสาวของเธอกลับไปหาครอบครัวของเธอแล้วนั้น ลู่จื่อหลินยัง้าที่จะกลับไปเยี่ยมเยียนครอบครัวของเธออีกด้วย เพราะด้วยหน้าที่การงานของเธอ ทำให้เธอไม่ค่อยได้แวะกลับไปเยี่ยมเยียนทุกคนได้บ่อยครั้ง ดังนั้นเธอจึงอยากจะใช้โอกาสนี้กลับไปหาทุกคน และครอบครัวพวกเขาที่คอยช่วยเหลือเธอและครอบครัวมาโดยตลอดอีกด้วย
“เอาละสาวๆ ออกมาทานข้าวกันก่อนดีกว่า” เมิ่งจางเฮ่อขัดจังหวะการพูดคุยกันของภรรยาและลูกสาวของเขา “จือหลัน วันนี้พ่อนำอาหารมาจากร้านอาหารของรัฐ ดังนั้นลูกรีบมาทานข้าวเร็วเข้าจะได้ทานยาหลังอาหารด้วย”
“นั่นสิ พวกเราไปทานข้าวกันเถอะ เดี๋ยวจือหลันของพวกเราจะได้ทานยาและรีบพักผ่อน” ลู่จื่อหลินดันร่างของลูกสาวของเธอไปข้างหน้า “เดี๋ยวลูกไปรอแม่ที่โต๊ะทานอาหารก่อนนะ แม่ขอตัวไปล้างหน้าล้างตาก่อน”
“ค่ะแม่ แล้วรีบตามหนูกับพ่อมานะคะ” เมิ่งจือหลันพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันไปส่งยิ้มให้กับพ่อของเธอ ที่กำลังยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน
ทันทีที่เมิ่งจือหลันได้เห็นอาหารที่ถูกจัดวางเอาไว้ภายในจานตรงหน้า เธอก็อดที่จะตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ เพราะว่าเธอคิดว่าใน่เวลานี้อาหารต่างๆ ก็น่าจะเกิดการขาดแคลน แต่ว่าพ่อของเธอก็สามารถนำอาหารกลับบ้านมาได้หลายอย่างเลยทีเดียว
“น่าอร่อยมากเลยค่ะพ่อ”
เมิ่งจางเฮ่ออดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้เมื่อได้เห็นท่าทางของลูกสาว “พ่อครัวที่ร้านอาหารของรัฐเป็คนรู้จักของพ่อ ดังนั้นพ่อก็เลยให้เขาช่วยทำอาหารอ่อนๆ มาให้ลูกได้กินดู เพราะถ้าหากพ่อทำอาหารเย็นเอง ลูกคงจะต้องรออีกนานเลยทีเดียว”
เนื่องจากเมิ่งจางเฮ่อไม่้าให้ลูกสาวของเขาต้องรอเขาทำอาหารนานเกินไป เพราะว่าอีกฝ่ายจะต้องทานยาหลังอาหารอีกด้วย ดังนั้นเมิ่งจางเฮ่อจึงได้ไหว้วานให้พ่อครัวที่ร้านอาหารทำมาให้ นอกจากนี้บรรดาลูกจ้างของร้านอาหารของรัฐต่างก็ได้สวัสดิการสำหรับสั่งซื้ออาหารในราคาที่ถูกกว่าปกติถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว ดังนั้นเมิ่งจางเฮ่อจึงไม่ได้รู้สึกเสียดายที่จะต้องจ่ายเงินในส่วนนี้ออกไป
“ขอบคุณนะคะพ่อ”
‘เสี่ยวเป่า นายอย่าลืมถ่ายคลิปอาหารพวกนี้เอาไว้ด้วยนะ’
[ครับผม]
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็ขออนุญาตจากพ่อและแม่ของเธอเพื่อไปเดินย่อยอาหารในทันที ซึ่งแน่นอนว่าในตอนแรกพ่อกับแม่ของเธอต่างก็รู้สึกเป็ห่วง ด้วยกลัวว่าอาการป่วยของเธออาจจะกลับมาได้อีก ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันก็พยายามออดอ้อนคนทั้งคู่ และในที่สุดเธอก็ได้เดินออกมาย่อยอาหารอย่างที่้า
‘เสี่ยวเป่า คลิปแรกที่ลงไปกระแสตอบรับเป็ยังไงบ้างเหรอ’
[ดีมากเลยครับ มีหลายคนที่้าซื้อโจ๊กจากคุณเมิ่งจือหลัน แต่ถึงอย่างนั้นก็มีบางคนคิดว่าอาหารของคุณเมิ่งจือหลันดูไม่ค่อยน่ากินสักเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อพวกเขาได้ลองชิมรสชาติโจ๊กนั้นเข้าไป พวกเขาต่างก็รีบเปลี่ยนความคิดกันไปเลยทีเดียว]
[นอกจากนี้ยังมีคนที่ไม่ชอบคุณเมิ่งจือหลันด้วยครับ อย่างคอมเม้นต์นี้]
เสี่ยวเป่าเปิดคอมเม้นต์ที่เขาบล็อกให้เมิ่งจือหลันดูในทันที ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้ปล่อยให้คอมเม้นต์เหล่านี้อยู่ใต้คลิปของเมิ่งจือหลันต่อไป เพราะว่าบางคอมเม้นต์ก็ต่อว่าอย่างรุนแรง อีกทั้งไม่ยินยอมที่จะฟังคำพูดของคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นสิ่งที่เสี่ยวเป่าทำได้คือการบล็อกชื่อของคนเหล่านี้ไม่ให้เข้ามาชมหรือคอมเม้นต์คลิปหรือการสตรีมของเมิ่งจือหลันได้
นอกจากนี้เสี่ยวเป่ายังไม่ลืมที่จะส่งหมายศาลออกไปให้คนเ่าั้ด้วยเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าเมิ่งจือหลันจะอยู่ต่าง่เวลา แต่เมื่อเธอมีเขาเป็ระบบสตรีมก็สามารถทำการฟ้องร้องกับคนในโลกอนาคตที่คอมเม้นต์ต่อว่าอย่างรุนแรงโดยที่ไม่มีมูลความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว
[แต่คุณเมิ่งจือหลันไม่ต้องเป็กังวลไปนะครับ เพราะว่าสำหรับผู้ชมที่ต่อว่าคุณเมิ่งจือหลันอย่างรุนแรง โดยที่ถ้อยคำเ่าั้ไม่เป็ความจำ ผมได้ทำการส่งหมายศาลไปให้กับคนเ่าั้เรียบร้อยแล้วครับ ซึ่งหลังจากที่การฟ้องร้องจบลงด้วยการชนะ เงินที่ได้รับจากคนเ่าั้จะถูกส่งมาให้กับคุณเมิ่งจือหลันต่อไปครับ]
เมิ่งจือหลันพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินกลับไปทิศทางเดิมเพื่อกลับเข้าไปภายในบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็ต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง เมื่อเธอได้ยินเสียงเรียกของใครบางคนดังขึ้นมาเสียก่อน ดังนั้นแทนที่เมิ่งจือหลันจะเดินกลับเข้าไปภายในบ้าน เธอจึงได้เดินตรงไปยังหน้าประตูรั้วบ้านในทันที
“สวัสดีคุณลุงเยี่ยนจวิ้น คุณป้าฟางหนิง”
ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนในครั้งนี้ เมิ่งจือหลันก็รีบทักทายอีกฝ่ายในทันที เนื่องจากคนทั้งคู่เป็เพื่อนบ้านที่ดีคนหนึ่งของครอบครัวเธอนั่นเอง นอกจากนี้ลูกชายของคนทั้งคู่ก็ยังเป็เพื่อนสนิทกับน้องชายของเธออีกด้วย ดังนั้นครอบครัวของเธอและครอบครัวของอีกฝ่ายจึงสนิทสนมมากกว่าเพื่อนบ้านคนอื่น
“สวัสดีจ้ะหนูจือหลัน อาการของหนูดีขึ้นมากแล้วเหรอจ๊ะ ทำไมถึงได้มาเดินเล่นอยู่หน้าบ้านแบบนี้ละ” โจวฟางหนิงเดินเข้าไปหาหญิงสาวด้วยความเป็ห่วง เนื่องจากเธอรู้จักกับอีกฝ่ายมานานหลายปีแล้ว ดังนั้นจึงรักใคร่เอ็นดูอีกฝ่ายเหมือนกับลูกสาวแท้ๆ ของเธอเลยก็ว่าได้
นอกจากนี้เธอยังเคยคาดหวังว่าลูกชายของเธอกับเสิ่นจือหลันจะมีความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน แต่ถึงอย่างนั้นความฝันของเธอก็ต้องดับลงไปในทันทีที่เธอได้รู้ว่าลูกชายของเธอจะไปสมัครเป็ทหาร ซึ่งแน่นอนว่าเธอเคยคัดค้านการไปเป็ทหารของอีกฝ่าย เพราะว่าโจวฟางหนิงรู้สึกกลัวว่าลูกชายของเธอจะได้รับอันตรายนั่นเอง แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเธอได้เห็นความมุ่งมั่นของลูกชายเธอ ในที่สุดโจวฟางหนิงก็ไม่ได้คัดค้านอีกต่อไป
“ส่วนนี่เป็ของฝากจากลุงแล้วก็ป้าเองจ้ะ”
“ขอบคุณคุณลุงกับคุณป้ามากเลยนะคะ ตอนนี้หนูรู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ คุณลุงกับคุณป้าเข้ามาในบ้านก่อนดีกว่านะคะ” หลังจากที่เมิ่งจือหลันยื่นมือไปรับถุงผลไม้มาถือเอาไว้แล้ว เธอก็ไม่ลืมที่จะชักชวนอีกฝ่ายเข้ามาภายในบ้านของครอบครัวเธอ
“ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ พอดีลุงกับป้าไม่อยากกวนเวลาพักผ่อนของเรา เอาไว้เมื่อหนูจือหลันหายดีแล้วก็แวะไปนั่งเล่นที่บ้านของลุงกับป้าบ้างนะจ๊ะ”
โจวฟางหนิงปฏิเสธเมิ่งจือหลันออกไป ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้รังเกียจที่จะเข้าไปพูดคุยภายในบ้านของอีกฝ่าย แต่เป็เพราะเธอ้าให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนเสียมากกว่า นอกจากนี้บ้านของเธอและครอบครัวของเมิ่งจือหลันก็ยังอยู่ติดกันอีกด้วย ดังนั้นเธอจึงมีเวลาที่จะพูดคุยกับอีกฝ่ายอีกหลายครั้งเลยทีเดียว
“หายเร็วๆ นะหนูจือหลิง อย่างที่ป้าเขาบอกนั่นแหละจ้ะ ่นี้หนูก็พักผ่อนเยอะๆ นะ จะได้หายเร็วๆ แล้วค่อยแวะไปนั่งเล่นที่บ้านของลุงกับป้า” เสิ่นเยี่ยนจวิ้นเห็นด้วยกับภรรยาของตัวเอง เนื่องจากเขาก็รู้สึกเอ็นดูเมิ่งจือหลันเช่นเดียวกับผู้เป็ภรรยา ดังนั้นเขาจึงอยากให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนมากกว่าต้องมาพูดคุยกับเขาเช่นนี้
“ขอบคุณคุณลุงกับคุณป้ามากเลยนะคะ เอาไว้หนูจะแวะไปหาคุณลุงกับคุณป้าวันหลังแทนนะคะ”
หลังจากที่บอกลาคุณลุงเยี่ยนจวิ้นและคุณป้าฟางหนิงเรียบร้อยแล้ว เมิ่งจือหลันก็เดินกลับเข้าไปภายในบ้านของเธอทันที ซึ่งแน่นอนว่าก่อนที่เธอจะเดินกลับไปยังห้องนอนของเธอนั่น เมิ่งจือหลันได้แวะไปหาพ่อกับแม่ของเธออีกครั้งเสียก่อน เพราะว่าเธอ้าที่จะบอกกล่าวเื่ของฝากของคุณลุงเยี่ยนจวิ้นและคุณป้าฟางหนิงให้พ่อกับแม่ของเธอรู้เสียก่อน หลังจากนั้นเมิ่งจือหลันจึงได้นำผลไม้เ่าั้ไปวางไว้ภายในห้องครัว ก่อนที่เธอจะเดินกลับห้องนอนของเธอไปในที่สุด
‘เสี่ยวเป่า เดี๋ยวก่อนนอนพวกเรามาดูกระแสของคลิปล่าสุดที่พวกเราลงไปกันดีกว่า’
[จัดไปเลยครับ]
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
245
![[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592356_66736807.webp)
