[นายท่าน ฝักบัวที่มีเมล็ดบัวสมุนไพริญญาระดับหนึ่งอยู่ทางด้านขวามือห่างไปอีกประมาณ 3 ฉื่อขอรับ]
'โอเค'
"เปิ่นหวางอยากได้ฝักบัวตรงนั้น"
นิ้วเล็กๆ ชี้บอกทหารที่พายเรืออยู่ทางด้านหลังให้บังคับเรือไปยังทิศที่เขา้า ระหว่างนั้นก็เด็ดฝักบัวที่อยู่ตรงหน้าตัวเองไปด้วย เพื่อเอาไปอัปเกรดวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร เมล็ดบัวที่จืดชืดและขมจะได้มีรสชาติอร่อยกว่าเดิมมากยิ่งขึ้น
หนึ่งร้อยเมล็ดบัววัตถุดิบระดับต่ำ จะได้เมล็ดบัววัตถุดิบระดับหนึ่งเพียงแค่หนึ่งเมล็ด เมื่อคำนวณดูก็จะทำให้รู้สึกหดหู่ไปสักหน่อย ถ้าอยากอัปเกรดวัตถุดิบอาหารให้ถึงระดับห้าเพื่อให้ได้เมล็ดพันธุ์ของเมล็ดบัวสมุนไพริญญาเพื่อเพาะปลูกในมิติส่วนตัว คงต้องใช้เมล็ดบัวของสระบงกชหลวงทั้งสระเลยทีเดียว แล้วทั้งสระก็ต้องมีแต่ฝักบัวพร้อมเก็บด้วย
ดวงหน้าเล็กหันมองรอบกายที่ตอนนี้มีเรือของทหารอีกห้าลำที่ช่วยเก็บฝักบัวมากองไว้ที่ท้องเรือ เรือที่เขานั่งอยู่ก็มีฝักบัวเยอะมาก เพราะเขาบอกว่าอยากกินเมล็ดบัวเชื่อมด้วย ทหารทุกคนก็มุ่งมั่นที่จะเก็บฝักบัวถวายให้
จวินหลิงหยางชุนรู้สึกผิดเหมือนกันที่ใช้แรงงานของทหาร แต่จะให้เขาใช้ร่างกายของเด็กที่ตัวแคระแกร็นทำงานหนักนี้คงเดียว มิแคล้วคงเหนื่อยจนขาดใจ
[นายท่าน ฝักตรงหน้าขอรับ เอื้อมเด็ดได้เลย]
'รับทราบ!'
มือน้อยรีบเอื้อมจับก้านฝักบัวขรุขระตรงหน้าไว้มั่น จากนั้นก็หยิบมีดเล็กๆ ของทหารที่ส่งให้มาตัดก้านบัวออก ก่อนส่งคืนอีกฝ่าย
ดวงตากลมทอดมองฝักบัวตรงหน้าของตนอย่างสำรวจก็พบว่ามีเมล็ดบัวที่ยังมีเปลือกสีเขียวห่อหุ้มอยู่นั้นมีรัศมีสีขาวเรืองรองออกมาเล็กน้อย เขาจึงรีบใช้นิ้วแกะเมล็ดบัวออกมาแล้วเก็บใส่กระเป๋าใต้แขนเสื้อทันที จากนั้น เมื่อััดูก็พบว่าเมล็ดบัวสมุนไพรระดับหนึ่งถูกระบบนำกลับไปให้ที่มิติส่วนตัวเรียบร้อย เขาก็อุ่นใจว่าตัวเองจะไม่เผลอทำสิ่งล้ำค่านี้หล่นหาย
[นายท่านขอรับ! มีเมล็ดบัวสมุนไพรระดับหนึ่งอีกห้าเมล็ดขอรับ มีสามเมล็ดอยู่ฝักด้านหน้าห่างไป 10 ฉื่อ และอีกสองเมล็ดจากทางขวา 5 ฉื่อกับ 7 ฉื่อขอรับ]
จวินหลิงหยางชุนที่ได้ยินเสียงตื่นเต้นของระบบ เขาก็ตาลุกวาวตามไปด้วย ใบหน้าบอบบางแย้มยิ้มกว้างอย่างดีใจ รีบออกคำสั่งกับทหารด้านหลังไปยังจุดต่างๆ ทันที เขาเพิกเฉยต่อสีหน้าสงสัยแปลกใจของอีกฝ่าย ว่าทำไมไม่เก็บฝักที่อยู่ตรงหน้า แต่กลับเฉพาะเจาะจงฝักบัวที่อยู่ห่างออกไป
จวินหลิงหยางชุนที่ตอนนี้นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงให้นางกำนัลช่วยนวดแขนขาเล็กๆ ของตัวเองที่ไร้เรี่ยวแรงหลังอาบน้ำชำระคราบเหงื่อจนสดชื่น แต่บนใบหน้าเล็กยังซีดขาวจากความอ่อนเพลียก็ยังมีรอยยิ้มที่มุมปากประดับค้างอยู่ เมื่อเขาสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มากกว่าที่คิดเอาไว้ในตอนแรก
นอกจากเมล็ดบัวสมุนไพริญญาระดับหนึ่งที่ค้นพบถึง 6 เมล็ดแล้ว เมล็ดบัวที่เขาและทหารคนอื่นช่วยกันเก็บมากว่าร้อยฝักเมื่อแกะออกจากฝักก็พบว่ามีถึง 2000 กว่าเมล็ดเลยทีเดียว
หลังจากแลกเปลี่ยนเพื่ออัปเกรดกับระบบก็ได้เมล็ดบัววัตถุดิบระดับหนึ่งมา 24 เมล็ด ซึ่งเขาจะแบ่งครึ่งส่วนหนึ่งให้ห้องเครื่องนำไปทำโจ๊กเมล็ดบัวให้ตัวเองกับเสด็จแม่ได้ทาน อีกครึ่งหนึ่งก็เก็บสะสมไว้ เพราะพรุ่งนี้เขาจะไปเก็บฝักบัวต่อ
ส่วนเมล็ดบัวสมุนไพริญญาระดับหนึ่งเขาจะนำไปเพาะปลูก 2 เมล็ด เสี่ยงโชคว่าจะสามารถปลูกเมล็ดบัวระดับสูงกว่าได้หรือไม่ ถ้าโชคดีมากๆ ก็อาจปลูกได้เมล็ดบัวสมุนไพริญญาระดับห้าขึ้นมาก็ได้ และเขาจะได้สำเร็จการรวบรวมสมุนไพริญญาระดับห้าไปได้หนึ่งชนิด
อีก 2 เมล็ดสำหรับเก็บสะสมรออัปเกรด
ตอนแรกเขาตั้งใจเก็บสะสมไว้ 4 เมล็ด แต่ระบบแนะนำว่าควรแบ่ง 2 เมล็ดมาปรุงเป็โจ๊กเมล็ดบัวเพื่อบำรุงร่างกายของเขากับเสด็จแม่
จวินหลิงหยางชุนอ่านสรรพคุณทางยาของเมล็ดบัวที่ระบบขึ้นข้อความมาให้ เขาก็มีความคิดว่าควรใช้สมุนไพริญญาบำรุงร่างกายตัวเองไปด้วยระหว่างทำภารกิจ ไม่ใช่ตั้งมั่นรวบรวมให้ครบอย่างเดียว อาจจะทำงานเสร็จช้าไปหน่อย แต่สุขภาพร่างกายของเขาจะแข็งแรงเปลี่ยนจากคนขี้โรคเป็คนที่มีสุขภาพดีแน่นอน
[สรรพคุณทางยาของเมล็ดบัว : ช่วยบำรุงกำลัง บำรุงม้าม หัวใจ ไตและลำไส้ สามารถช่วยบำรุงสมองและใช้เป็ยาบำรุงเื นอกจากนี้ยังช่วยให้จิตใจสงบผ่อนคลาย ส่งเสริมการนอนหลับให้มีคุณภาพ]
คิ้วเล็กขมวดด้วยมองข้อความตรงหน้าด้วยความสนใจ สรรพคุณของสมุนไพรอย่างเมล็ดบัวมีเยอะถึงเพียงนี้เชียวเหรอเนี่ย
น่าเสียดายที่ในโลกนี้ไม่สามารถดึงสรรพคุณทางยาของสมุนไพรออกมาได้เพราะถูกจัดอยู่ในสมุนไพริญญาระดับต่ำที่ไม่มีประสิทธิภาพในการรักษา
หลังจากที่ระบบได้อธิบายสิ่งนี้ เขามีความสงสัยอย่างมาก ว่าทำไมแพทย์ที่นี่จึงยังสามารถค้นคว้าสรรพคุณของสมุนไพรต่างๆ และใช้พวกมันเหล่านี้รักษาคนอื่นจนอาการของโรคดีขึ้นได้
ระบบตอบกลับมาว่ามันคือลิขิตจาก์ที่แพทย์ที่ใฝ่รู้จะสามารถค้นพบมันได้ ส่วนผลของการรักษานั้นขึ้นกับชะตาชีวิตของคนผู้นั้น ถ้าเส้นชะตาชีวิตดีโรคภัยที่เป็อยู่ก็จะดีขึ้นเองตามเวลาจึงทำให้แพทย์เ่าั้คิดว่ายาสมุนไพรที่ต้มใช้ได้ผล
เขาจึงถามทันทีว่าการที่เขานำเมล็ดบัวสมุนไพริญญามาช่วยเสด็จแม่ด้วยจะไม่ขัดต่อเจตนารมณ์ของ์ที่ไปขัดขวางเส้นชะตาชีวิตของผู้อื่นเหรอ
ระบบก็ตอบมาเพียงสั้นๆ ว่า [นายท่านสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้]
จากนั้นระบบก็เปลี่ยนเื่ไปยังเมล็ดบัวกว่าพันเมล็ดที่เก็บมาว่าเมื่อแลกเปลี่ยนเมล็ดบัวเ่าั้แล้ว ไม่ต้องกังวลว่ามนุษย์คนอื่นจะสงสัยว่าเมล็ดบัวจำนวนมากหายไปไหน เพราะ์จะช่วยปกปิดสิ่งนี้เอาไว้เอง โดยการลบความทรงจำบางส่วนออกไป
จวินหลิงหยางชุนที่ยังตัวอ่อนเปลี้ยอยู่ก็โล่งอก เพราะเขากังวลว่าเหล่านางกำนัลและทหารที่ติดตามไปจะใแล้วคิดว่าเป็เื่ของภูตผีเอา หรือถ้าแย่หน่อยก็คงมองมาที่เขาผู้เป็คนต้นคิดไปเก็บเมล็ดบัวเหล่านี้ด้วยสายตาประหลาดเป็แน่
หลังจากผ่อนคลายความคิดของตัวเอง ร่างเล็กของเขาก็ลุกขึ้นนั่ง ขาสั้นก็ค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงด้วยขาที่สั่นเทาเป็ลูกแมวกลัวฝน เสียงเล็กที่ยังไม่แตกหนุ่มเอ่ยความ้ากับนางกำนัลใกล้ชิดว่า เขาจะไปยังห้องเครื่องเพื่อควบคุมการทำโจ๊กเมล็ดบัวให้เสด็จแม่ด้วยตัวเอง และเขาก็ได้ยินเสียงคัดค้านที่คุ้นชินในหลายวันมานี้
นางกำนัลเหล่านี้แทบจะไม่ให้องค์ชายน้อยของตัวเองได้ทำอะไรเลยเพราะเป็ห่วงเื่สุขภาพมากจนเกินไป จนกิจวัตรในแต่ละวันของเขาที่นางกำนัลเห็นชอบและรู้สึกว่าปลอดภัยมีแค่การนั่งอ่านตำราในห้องนั่งเล่นและการนอนพักผ่อนเท่านั้น
เขาที่เอียนกับการต้องอยู่แต่บนเตียงจึงดื้อเงียบพยายามพาตัวเองเดินรอบตำหนักทุกวันเพื่อออกกำลังกาย และช่วยย้ำเตือนตัวเขาว่าตอนนี้เขาไม่ได้เพียงฝันไปเท่านั้น แต่ได้รับชีวิตของตัวเองกลับคืนมาจริง ๆ ััความชื้นของดินที่เปื้อนเท้า การได้กลับมาเดิน วิ่งและ ะโอีกครั้งจริงๆ ไม่ใช่แค่การระลึกถึงความทรงจำในวัยเด็กของตัวเองก่อนจะล้มป่วยด้วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง
เรียกได้ว่าเขาตอนนี้กำลังกระหายที่จะได้ใช้ร่างกายของตัวเองสำรวจไปเสียทุกสิ่ง แต่ก็ยังมีข้อจำกัดเื่สุขภาพที่อ่อนแอของร่างกายที่น่าสงสารนี้
ร่างกายของจวินหลิงปวกเปียกทันทีที่ก้าวขึ้นจากเรือหลังจากลงไปเก็บเมล็ดบัวเสร็จ ต้องให้ทหารช่วยอุ้มเขาขึ้นไปวางบนเกี้ยวประทับ โดยมีนางกำนัลอี้ฟางนั่งประคองอยู่ด้านข้างด้วยเกรงว่า เขาจะเป็ลมจนพลัดตกเกี้ยวประทับเอาได้
ถ้าเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงนี้ขึ้นเกรงว่าศีรษะของบ่าวรับใช้ทุกคนรวมถึงครอบครัวข้างหลังคงได้หลุดจากบ่าแน่นอน
เมื่อตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของลำดับชนชั้นที่ต่างกัน จวินหลิงหยางชุนก็แอบส่ายหน้าให้กับมัน เขาที่มาจากยุคที่มนุษย์ทุกคนล้วนมีความเท่าเทียม ระบอบกษัตริย์ได้ถูกยกเลิกไปเนิ่นนาน ยามที่เขาได้เข้ามาอยู่ในร่างองค์ชายห้าแล้วเห็นผู้หญิงอายุเยอะกว่ามาคุกเข่าก้มหัวอยู่ด้านหน้าของตัวเอง เขาก็แทบกระเด้งตัวลงไปคุกเข่าเป็เพื่อน ดีที่ว่าร่างกายตอนนั้นหนักอึ้งเพราะอาการป่วย ไม่อย่างนั้นอาจทำอะไรสุ่มเสี่ยงให้เหล่านางกำนัลต้องถูกลงโทษโดยที่เขาไม่คาดคิด
ห้องเครื่องในตำหนักของเขามีแต่กลิ่นเหม็นเขียวของสมุนไพรที่อบอวลไปหมดเนื่องจากเ้าของตำหนักต้องดื่มยามากกว่าอาหาร
ในห้องเครื่องมีหัวหน้าพ่อครัวหนึ่งคนกับแม่ครัวหนึ่งคนและก็บ่าวห้องเครื่องอีกสองคน
ตะกร้าสานบนโต๊ะไม้มีเมล็ดบัวสีขาวกลมเกลี้ยงที่แกะแล้วกองอยู่พูนจาน จวินหลิงหยางชุนแอบหย่อนเมล็ดบัวที่เป็วัตถุดิบระดับหนึ่งกับสมุนไพริญญาระดับหนึ่งที่แบ่งเอาไว้ผสมลงไปลงในตะกร้าที่พ่อครัวบอกว่าเตรียมไว้สำหรับทำโจ๊กให้เขากับเสด็จแม่
ระบบบอกเอาไว้ว่าเมื่อนำไปปรุงอาหารเมล็ดบัวเ่าั้จะเปลี่ยนตัวเองเป็ของเหลวเพื่อทำให้อาหารทั้งหม้อมีรสชาติและกลิ่นที่ดีขึ้นสองส่วน เช่นเดียวกับสมุนไพริญญา
ไม่อย่างนั้นอาจเกิดความสงสัยขึ้นได้ว่าทำไมเมล็ดบัวแต่ละชิ้นรสชาติแตกต่างกันเกินไป
จวินหลิงหยางชุนคิดว่านี่เป็การแก้ปัญหาที่ดี ไม่ใช่แค่เมล็ดบัว หากเป็ผักอย่างอื่นที่เขากิน แล้วมีรสชาติแตกต่างกันเกินไป ััของอาหารที่ได้กินเข้าไปคงไม่อร่อย เพราะคำหนึ่งจืด คำหนึ่งรสชาติดี ประสบการณ์ของอาหารที่ได้กินคงไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดี
หลังจากนั้นสิ่งที่เขาทำก็คือนั่งบนเก้าอี้ที่นางกำนัลเตรียมไว้ด้านหน้าห้องเครื่องเพื่อดูพ่อครัวทำอาหาร แม้จะอยากเข้าไปด้านใน แต่เกรงว่าจะทำให้ทั้งตัวเองและคนอื่นลำบากใจมากกว่า ส่วนสูงของเขาพ้นจากโต๊ะไม่มาก เดินไปเดินมาด้วยแขนขาที่ยังอ่อนเปลี้ยก็กลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นแล้วไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนได้
ดวงตาของเขาจ้องมองการปรุงอาหารทุกขั้นตอนของพ่อครัวตาไม่กะพริบ เขาได้แอบแลกเปลี่ยนข้าวที่ใช้ในการทำโจ๊กเป็วัตถุดิบระดับหนึ่งด้วย บอกได้เลยว่าเขาคาดหวังกับโจ๊กในหม้อนี้มากเพราะอยากรู้ว่ารสชาติของวัตถุดิบระดับหนึ่งจะแตกต่างจากปกติมากขนาดไหน
ทันทีที่พ่อครัวใส่ข้าวที่นำไปบดใส่ลงไปในน้ำแกงกระดูกไก่ที่เคี่ยวเอาไว้ เขาก็ได้กลิ่นหอมหวานของข้าวลอยขึ้นมาทันที กลิ่นเหมือนข้าวหอมมะลิยามหุงสุกใหม่ๆ ในชีวิตก่อน
ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นทันที จมูกเล็กขยับดมกลิ่นหอมในอากาศอย่างมีความสุข
เยี่ยมมาก!
นี่ขนาดเป็แค่วัตถุดิบระดับหนึ่งเท่านั้น ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าในหม้อเป็วัตถุดิบระดับห้าผลลัพธ์ของมันจะขนาดไหน
ไม่ใช่เพียงแค่เขาที่รู้สึกได้กับกลิ่นหอมของโจ๊กที่กำลังถูกเคี่ยวในหม้อ แต่ทุกคนที่อยู่รอบห้องเครื่องเองก็มีปฏิกิริยาเดียวกันหมด
พวกเขาไม่สามารถต่อต้านกลิ่นหอมของโจ๊กที่พ่อครัวกำลังทำอยู่ได้เลย
เพียงแค่ได้กลิ่นก็กระตุ้นความอยากอาหารของผู้อื่นได้แล้ว
ทำไมพวกเขาถึงไม่เคยรู้เลยว่าพ่อครัวมีฝีมือทำอาหารที่ดีขนาดนี้มาก่อน โจ๊กเมล็ดบัว พ่อครัวเองก็ทำมาหลายครั้งแล้ว แต่พวกเขาไม่เคยรู้สึกว่ามันน่ากินมากเท่ากับวันนี้เลย!
4K
