นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๑๗
“ก็..ซีชอบชีท แต่ชีทดันรักอาแซนมากกว่า” เล็กอธิบายต่อ “ซีแอบมองแอบชอบพ่อชลและหวังจะให้พ่อชลมองกลับมาที่ซีบ้าง แต่พ่อชลก็มองก็รักอาแซนมากกว่า ซีเลยหึง เลยโกรธอาแซน ทั้งที่อาแซนไม่ได้ทำอะไรซีเลย เล็กว่าเล็กมองไม่ผิดนะ”
ซีรู้สึกชาไปทั้งใบหน้าแทบทุกคำถามที่ผ่านมา ที่เขาหาคำตอบไม่ได้ ตอนนี้ซีพบคำตอบที่ชัดเจนแล้ว
คำพูดคำด่าทอสารพัดของลุงปลาที่ทำให้ซีเคยคิดว่า มันทำให้เขาเกลียดพ่อ มันเป็แค่ข้ออ้างที่ซีคิดขึ้นมาเองทั้งสิ้น.. แต่จริงๆ แล้ว คำพูดเ่าั้แทบไม่มีผลอะไรกับเขาเลย
ครั้งแรกที่ซีเห็นหน้า ‘แซน สุดแดน’ในจอคอมพิวเตอร์ ในฐานะพิธีกรรายการอาหารออนไลน์ ตอนนั้น ซียังเคยคิดเลยว่า..ถ้ามีพ่อแบบนี้ ทำงานแบบนี้ก็ดีสิ ..
ซีก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับอาแซนแบบตอนนี้..
แต่พอซีเริ่มพูดคุยใกล้ชิดกับชีท ..เริ่มเข้าหาพ่อชล .. เขาก็เริ่มเกลียดอาแซนมากขึ้น มากขึ้น จนถึงขั้นไม่ยอมรับว่าเขาเป็พ่อ.. อะไรที่ไม่ดี .. ซีโยนให้เป็ความผิดอาแซนไปซะทั้งหมด
“เรา .. เรา ..” ซีพูดอะไรไม่ออก
“ไม่ต้องหาข้อแก้ตัวกะเล็กหรอกซีเล็กแค่เดา จะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ ซีก็รู้อยู่แก่ใจเอง”
คำพูดเล็กแทงเข้าไปในใจซีจนซีทำอะไรไม่ถูก
“ที่เล็กอยากบอกอีกอย่างก็คือซีไม่ต้องรีบคิด ไม่ต้องรีบตัดสินใจหรอก ว่าจะยังไง? ค่อยๆดู ค่อยๆ คิด ค่อยๆ แก้กันไปดีกว่า อย่ารีบร้อนนะ”
ซีพยักหน้ารับคำเล็กเขาทำได้เท่านั้นจริงๆ เขาพูดอะไรไม่ออกเลย .. บางอย่างมันจุกอยู่ที่คอหอย
“ตอนนี้ เล็กว่า..ซีทำใจเรียกอาแซนว่า ‘พ่อ’ ให้ได้ก่อนนะ เย็นนี้ที่อาแซนมารับซีควรเรียกพ่อนะ เค้าดีกับซีมาก”
ซีพยักหน้ารับคำพร้อมกับน้ำตาเขาหยดลงที่พื้น
“ไม่ต้องห่วงนะ เล็กพูดจากที่เล็กเห็นอาจจะผิดก็ได้ และ.. เล็กไม่เคยคุยเื่นี้กับชีท มันจะเป็ความลับของเรา”
“ขอบใจมาก” ซีพูดและยิ้มขอบใจเล็ก “เล็กทำให้เรารู้จักและเข้าใจตัวเองมากขึ้น เราไม่เคยคิดในมุมที่เล็กพูดเลย เราก็ไม่เข้าใจตัวเองมาตลอดว่า .. ยิ่งอาแซน..” ซีหยุดพูด หันไปมองหน้าเล็ก
ก็มือเล็กกระตุกแขนเสื้อซีเตือนสติซี
“เอ่อ.. ยิ่งพ่อแซนมาทำดีกับเรา.. ทำไมเรายิ่งไม่ชอบเค้า ยิ่งเกลียดเค้า แต่.. ตอนนี้เรารู้แล้วว่าทำไม”
“เล็กอยากบอกซีว่า ความรักมันแย่งมาจากใครไม่ได้เหมือนในหนังน้ำเน่าหรอกนะ” เล็กมองหน้าซี “ถ้าซีอยากให้ชีทรักซี ซีก็ต้องทำตัวให้ชีทรัก เพราะถึงไม่มีพ่อแซน ถ้าชีทไม่รักซี ก็คือไม่รัก ถ้าซีคิดได้แบบนี้ เล็กว่า ความรู้สึกหึงคงลดลงได้”
ซียิ้มให้เล็ก “ขอบใจเล็กมาก ที่เตือนสติเรา”
เล็กยิ้มตอบ
“เราว่าเราโชคดีมากที่มีเพื่อนที่ดีที่คอยเตือนสติเราแบบนี้”
“ตามโก้กะนนไปดีกว่านะซี ป่านนี้.. สองคนนั่นไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้” เล็กบอกซี แล้วทั้งสองคนก็เดินตามกันไป ไปทางเดียวกับที่โก้และนนเดินไปก่อนแล้ว
พอเลิกเรียน ซีเดินออกมาที่หน้าโรงเรียน เขาเห็นรถอาแซนจอดรอเขาอยู่แล้ว โก้เดินตามซีมาพอดี “มึงแน่ใจนะ ว่าจะให้กูไปด้วย”
“แน่ยิ่งกว่าแน่อีกโก้ ตอนนี้อาแซน”
“มึงยังจะเรียกอาอีก”
“นี่ไง กูอยากให้มึงช่วยเตือนสติกู อย่างตะกี๊ไง ตะกี๊เนียะไม่ได้มีอคติอะไรเลย แค่มันติดปากเว่ย แต่พอพูดออกมา ผลก็เหมือนกัน”
โก้ถอนหายใจ “จากเพื่อนมึง กูกลายเป็คนคุมประพฤติมึงไปซะแล้ว”
“ถือว่าช่วยกูนะ ตอนนี้พ่อกู เค้ากลัวกูจนไม่กล้าแทนตัวว่าพ่ออย่างที่มึงเคยพูดไง มีมึงไปคอยดึงสติกูน่ะ ดีแล้ว”
แล้วซีกับโก้ก็เดินไปหาอาแซนที่รถ ซีกำลงจะเปิดประตูรถ โก้จับมือซีไว้ ซีมองหน้าโก้ งง งง
“ในฐานะคนคุมประพฤติมึง กูต้องพูดให้มึงเห็นว่า พ่อมึงน่ะเหนื่อยขนาดไหน ขนาดจอดรถรอมึงแป๊บเดียว ยังเผลอหลับได้เลย”
โก้อาจจะพูดเล่นหรือพูดจริง ซีไม่อาจรู้ได้ แต่ซีรู้สึกกับคำพูดนั้นจริงๆ ซีเห็นชัดเจนว่าบนใบไหน้าที่หลับอยู่นั้น มีร่องรอยความเหนื่อยล้าจริงๆ ซีรู้สึกได้ว่า เขาควรที่จะรักผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้มากกว่าใครในโลกนี้
อาแซนตื่นขึ้นพอดี ทั้งสองไหว้จากนอกรถ อาแซนปลดล็อก ซีเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งข้างๆอาแซน และไหว้เขาอีกครั้ง “สวัสดีครับพ่อ ซีพาโก้ไปช่วยขนของอีกคนนะครับ”
“ได้ได้ได้” แซนหันไปสบตาโก้ เป็การชวนเขาขึ้นรถ “ขึ้นรถมาสิ”
“ขอบคุณครับพ่อ” พูดจบโก้ก็ขึ้นมานั่งที่เบาะหลังของรถ
.. คำว่า ‘พ่อ’ ที่โก้เรียก ฉุกใจให้แซนได้คิด เมื่อครู่ซีก็เรียกเราคำนี้นี่ .. ซีบอก ..สวัสดีครับพ่อ .. พอคิดได้อย่างนั้น แซนอดยิ้มออกมาไม่ได้
“ไปกันเถอะครับ” ซีเร่ง
“จ้ะ” แล้วแซนก็ขับรถออกไป
ตลอดเวลาที่แซนขับรถจนถึงหน้าหอพัก แซนดีใจ อิ่มเอิ่บ จนไม่ได้ชวนใครคุยอะไรเลย พอจอดรถหน้าหอพัก แซนจะดับเครื่องรถ
“ไม่ต้องดับเครื่องหรอกครับ พ่อนั่งเย็นๆ อยู่ในรถนี่แหละ ซีขนของกับโก้สองคนแป๊บเดียวก็เสร็จ ของไม่ได้เยอะอะไร” พูดจบ ซีก็รีบชวนโก้ไปขนของ เขาเองก็เขินปากไม่น้อยเช่นกัน ไม่คิดว่าพอได้เรียก ‘พ่อ’ จริงๆแล้วมันจะรู้สึกได้ถึงขนาดนี้
ครั้งที่สองนี่ แซนได้ยินชัดเจน นอกจากเรียกพ่อแล้ว ซียังแสดงความห่วงใยออกมาด้วย แซนดีใจจนน้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอขึ้น แซนรีบเช็ดมัน ถ้าลูกเห็น อาจจะแปลความเป็อย่างอื่นก็ได้
ซีกับโก้ขนของมาใส่รถสองสามเที่ยวก็เสร็จ
“โก้นั่งเฝ้ารถสักครู่นะ” แซนบอกโก้
โก้รับคำ
แล้วแซนหันไปคุยกับซี “พาผมไปหาเ้าของหอพักหน่อยสิ”
ซีพยักหน้าแล้วเดินนำไป แซนเดินตามซี แซนเข้าไปคุยกับเ้าของหอพัก ขอให้เขาไปตรวจตราห้องพักที่คืนให้เสร็จสรรพ เผื่อมีอะไรเสียหาย แซนจะได้จัดการให้
หลังจากที่เ้าของหอตรวจตราก็ไม่มีอะไรเสียหาย ทั้งหมดจึงมาที่สำนักงาน แซนเคลียร์ค่าน้ำค่าไฟและค่าเช่าห้องเดือนล่าสุดให้ซี
“ที่จริงค่านำค่าไฟไม่น่ามากขนาดนี้นะครับ” เ้าของหอพักพูดอย่างเกรงใจ
แซนยิ้มให้เขาแล้วหันไปสบตาซี “เอาไงดี”
“งั้นกลางเดือนหน้า ผมจะมาดูว่าเหลือเงินเท่าไหร่นะครับเฮีย ผมจะเอาเงินนั่นไปช่วยเพื่อนอีกห้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟเฮียดีไหมครับ” ซีบอกไป
“ดีครับดี ผมไม่อยากเอาเปรียบไคร” เ้าของหอพูดจบ ทั้งหมดก็ร่ำลากัน
แซนกับซีเดินมาขึ้นรถ ซึ่งมีโก้เฝ้ารถอยู่ พอทั้งสามนั่งประจำที่ แซนขับรถออกไป
ทั้งสามใช้เวลาในการเดินทางไม่นานนักก็ถึงที่พัก แซนเริ่มรู้ทางลัดแล้วจึงไม่เสียเวลาเหมือนวันแรกๆ ที่มารับส่งชีท
ซีกับโก้ช่วยกันขนของโดยใช้รถใส่ของของคอนโดฯ จึงขนรอบเดียวก็เสร็จ แซนพาซีไปดูห้องพักของเขา มีเตียงขนาดพอดีที่ดูน่านอนมากอยู่มุมหนึ่งมีตู้เสื้อผ้า และห้องน้ำในตัว
“ซีลองจัดห้องดูนะ เผื่อที่สำหรับโต๊ะอ่านหนังสือด้วย”
“โต๊ะอันไหนครับ จะได้เผื่อที่ถูก” ซีถาม
“ก็เผื่อไว้ก่อน แล้วพรุ่งนี้ก็ไปเลือกซื้อกัน จะได้ได้ที่ถูกใจไงล่ะ” แซนตอบ
“ขอบคุณมากครับ” ซีรู้สึกเต็มตื้นจริงๆ เขามองไปรอบๆ ห้อง ที่เป็ห้องส่วนตัวห้องแรกในชีวิตที่เขามีสิทธิ์จัดและเลือกได้ตามใจชอบ
“จัดห้องกันไปนะ ผมไปทำอาหารให้กิน โก้กับซีกินได้ทุกอย่างใช่ไหม?”
“ครับ” โก้ตอบ
“ครับพ่อ” ซีตอบพร้อมโก้ แต่เสียงคำว่า ‘พ่อ’ที่เกินออกมานั้น ทำให้แซนยิ้มออก
ที่โต๊ะอาหารมีกับข้างสองสามอย่าง แซนนั่งทานข้าวกับซีและโก้ไปได้สักพัก
“เอ่อ.. ชีทเป็ไงบ้างครับ” ซีอดที่จะถามขึ้นไม่ได้
“ตอนนี้พ่อชลเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล ไข้ไม่สูง แต่ยังไม่ลด หมอเลยให้นอนดูอาการ”
“ครับ” ซีตอบเบาๆ เขาเป็ห่วงชีทไม่น้อยกว่าใครเหมือนกัน
แซนพอเข้าใจอาการซี “พรุ่งนี้เราไปเยี่ยมชีทได้นะ แล้วค่อยไปซื้อเฟอร์นิเจอร์ หรือไปซื้อก่อนแล้วค่อยไปเยี่ยม”
“ไปเยี่ยมก่อนดีกว่าครับ จะได้เป็ห่วงลดลงบ้าง”
แซนยิ้มรับ “อ้อ.. โก้นอนที่นี่เลยใช่ไหม คืนนี้”
โก้มองหน้าแซน มองหน้าซี
“ผู้ใหญ่เค้าออกปากชวนอย่างนี้ มึงไม่ควรปฏิเสธนะ” ซีพูดเสริมขึ้น
“ก็ได้ครับ” โก้ตอบแซน แล้วหันมามองซีอย่างจำยอม
หลังจากที่กินอาหารกันจนอิ่มแล้ว โก้กับซีจึงอาสาเก็บล้างจนเสร็จ ทั้งสองกำลังจะกลับเข้าห้องส่วนตัวของซี
“เดี๋ยวก่อนสิ” แซนเรียกทั้งสองคน “มานั่งคุยกันหน่อยนะ”
“ได้ครับ” ซีกับโก้รับคำ แล้วเดินมานั่งเก้าอี้ที่ไม่ห่างจากแซนเท่าใดนัก
แซนวางกุญแจห้องและคีย์การ์ดของอาคารให้ “นี่เป็คีย์การ์ดเข้าออกตัวอาคารและนี่คือกุญแจห้อง ให้ซีเพื่อไขเข้ามาห้องนี้นะ”
ซีรับคำ
แซนถอนหายใจ แล้วตัดสินใจพูด “ชีทกับซียังวัยรุ่นกำลังหนุ่มกำลังสาว พ่อชลจึงอยากบังคับให้ซีเข้าออกที่ประตูห้องนี้เท่านั้น ส่วนชีทก็เข้าออกประตูห้องเค้าเท่านั้น และห้ามซีไปห้องชีทห้ามชีทมาห้องซี” แซนหยุดพูด และสังเกตอาการซี
ซึ่งซีก็ฟังอย่างตั้งใจแต่ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านอะไร
แซนจึงพูดต่อ “ถ้าซีกับชีทจะคุยกันหรือทำการบ้านด้วยกัน ให้ลงไปใช้ห้องรับแขกหรือห้องหนังสือส่วนกลางที่อยู่ข้างล่าง ไม่ค่อยมีคนมาใช้หรอกมันส่วนตัวมาก” พูดจบ แซนก็มองหน้าซีอีกที
ซีมองหน้าแซนเขาเข้าใจและยอมรับข้อแม้นี้
แซนยังจ้องมองหน้าซีอยู่เขาใจคอไม่ดี กลัวซีไม่ยอมรับ “.. เอ่อ.. ซีโอเคกับข้อตกลงนี้ใช่ไหม หรือไม่โอเค”
“ผมโอเคมากครับพ่อ” ซีพูดชัดเจน และยิ้มให้
“พ่อ.. เอ่อ..ผม” แซนพูดตะกุกตะกัก
ซีจับมือแซน “แทนตัวเองว่าพ่อเถอะครับ ที่ผ่านมา ถ้าซีทำอะไรล่วงเกินไป ซีขอโทษนะครับ” ซีเอามือแซนวางบนหัว แล้วก้มกราบแซนที่ตัก
น้ำตาแห่งความปิติของแซนเอ่อคลอขึ้นมาทันที แซนก้มลงไปกอดซีที่ยังก้มตัวกราบอยู่ที่ตักเขา
ซีกอดขาพ่อตัวเองแล้วเลื่อนตัวขึ้นในอ้อมกอดแซน จนได้กอดกันอีกครั้ง
โก้แอบมองด้วยความยินดี อย่างน้อย การขอโทษวันนี้ก็งดงาม ต่างจากวันนั้นสิ้นเชิง
สักครู่ทั้งสองก็คลายอ้อมกอดออก
“ทีแรกพ่อคิดว่าซีจะโวยวายกับข้อตกลงนี้ซะอีก”
“ที่พ่อชลคิดมาน่ะ ดีมากแล้วครับ ชีทเป็ผู้หญิง เค้ามีสิทธิ์เสียหายได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว ยิ่งอยู่ห้องติดอย่างนี้ด้วย ซีไม่อยากให้ใครมองชีทเสียๆหายๆ ครับ”
“ซีเป็สุภาพบุรุษมากนะลูก” แซนชม
“ผมมีเพื่อนดีครับพ่อ โก้มันด่าว่าผมบ่อยครับ เวลาที่ผมคิดนอกลู่นอกทาง”
“งั้นพ่อต้องขอบคุณโก้ด้วยนะ”
“ครับผม ไม่เป็ไรครับ เพื่อนกันก็ต้องช่วยกันครับ”
แซนเริ่มยิ้มออกเขาได้ลูกชายที่เป็สุภาพบุรุษดีมาก และยังได้เห็นมิตรภาพดีดีของลูกชายกับเพื่อนของเขาอีก
ชลเดินออกมาจากห้องนอนของแซน ซีแนะนำให้โก้ไหว้ชล แซนและซีถามถึงอาการของชีท
“อาการไม่น่าเป็ห่วงแล้วล่ะไข้เริ่มลดแล้ว หมอเลยให้ย้ายมาอยู่ชั้นคนไข้หญิง เลยต้องจ้างพยาบาลพิเศษเฝ้า เพราะเค้าไม่ให้ผู้ชายนอนเฝ้า” ชลบอกทุกคน
“เหนื่อยมั้ย แซนทำอะไรให้ทานดีไหม”
“ไม่ต้องหรอก วันนี้แซนก็เหนื่อยั้แ่เช้าไม่ใช่เหรอ”
“งั้นอุ่นนมให้นะ”
ชลพยักหน้าให้ แซนเดินไปส่วนที่เป็ครัว
“วันนี้พ่อแซนไปทำอะไรมาเหรอครับ”
“เค้าเตรียมถ่ายรายการทั้งหมดเองเพราะลูกน้องลา เค้าทำไปตั้งห้าเทปมั้ง”
“ต่อไปซีช่วยบ้างได้ไหมครับ”
“ได้สิ แต่งานมันจุกจิกนะเตรียมวัตถุดิบเพื่อทำอาหารเนียะ”
“ซีอยากลองครับ”
“ก็ดีนะ” ชลนิ่งคิด “แต่.. พ่อว่า.. ซีลองเข้าไปเป็ผู้ช่วยพ่อแซนในรายการดีกว่า ฝึกให้ตัวเองอยู่หน้ากล้องด้วย อนาคต เวลาไปแคส จะได้ไม่เขิน ไม่ประหม่า”
“จะดีเหรอครับ”
“ไม่ลองไม่รู้ รายการของเราเอง ไม่ต้องไปขออนุญาตใครนี่ อีกอย่าง..หน้าตาแบบซีเนียะ อยู่ในกล้อง น่าจะหล่อมาก ไม่น่ามีใครไม่ชอบนะ”
คำชมของพ่อชล ทำเอาซีเขินเลยทีเดียว
แซนถือนมอุ่นมาให้ชล “ระวังร้อนนะ”
ชลรับมา แล้วดื่ม แล้ว.. เขาก็สำลัก คงเพราะดื่มเร็วไป จนน้ำนมที่เหลือหกรดลำตัวและพื้นห้องบริเวณที่ชลนั่งอยู่ ชลรีบวางแก้ว แล้วหากระดาษทิชชูมาเช็ดตัว
ซีรีบดึงกระดาษทิชชูจากกล่องที่อยู่ข้างตัวเขาเช็ดที่ลำตัวของชล
แม้จะมีเสื้ออยู่ แต่ก็บางพอที่ซีจะััมัดกล้ามของชลได้อย่างชัดเจน ความรู้สึกบางอย่างของซีที่เคยมี แล้วหลับไหลไปนาน มันกลับมาอีกครั้ง
ซีคงเอาทิชชูซับน้ำนมบนลำตัวชลทั้งที่น้ำมนที่หกรากบนตัวนั้น มันหมดไปแล้ว
ชลลุกขึ้นยืน “พอแล้วซี” แล้วชลก็ถอดเสื้อยืดที่ตัวเองใส่ออก และเอาเสื้อตัวนั่นแหละเช็ดตัวเอง
ภาพเรือนร่างชลที่เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าซี ทั้งกล้ามอก ทั้งซิกแพค ทั้งผิวขาวนวลเนียล อยู่ใกล้จนซีสามารถเอื้อมมือไปแตะได้ยิ่งทำให้อารมณ์ซีกระเจิดกระเจิง
ชลเดินกลับไปที่ห้องนอนแซนและบอกทุกคนว่าเขาจะไปอาบน้ำล้างตัว แซนเอาไม้ถูกพื้นมาจะมาเช็ดพื้น โก้อาสาทำแทน
แต่ซี.. ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นซีไม่กล้าลุกขึ้นยืน ก็เขาจะลุกขึ้นยืนได้ยังไง ในเมื่อแกนกลางลำตัวเขามันชูชันขึ้น จนเป้ากางเกงตุงอย่างชัดเจน การนั่งอยู่ที่เดิมจึงเป็วิธีเดียวที่จะไม่มีใครเห็นเป้ากางเกงของซี
จบตอน๑๗
4K
