บทที่ 3
ราวฝันไป
ในสายตาผู้อื่นโดยเฉพาะแม่เล็กเย่ตัดสินว่าคุณหนูรองเจียงเว่ยซางไร้ประโยชน์เป็ตัวปัญหา เว้นแต่บิดาที่เห็นนางเป็เนื้อแท้และรอบรู้ว่านางคือบุตรีที่เก่งกาจหาญกล้าได้เืพ่อมาเต็มกาย อย่างไรก็คนในเรือนเดียวกันเจียงไห่ซื่อไม่อยากยุ่งยากและเชื่อมั่นเหลือเกินว่าบุตรสาวรับมือไหวจึงไม่ได้สนใจเื่หลังบ้านมากนัก เช้าชามเ็ามเอาแต่ยุ่งยากกับเื่น้อยใหญ่ข้างวรกายเหนือหัว
เจียงไห่ซื่อยังจำอดีตได้ดี ปีนั้นบุตรสาวตัวแสบเพิ่งจะอายุได้สิบขวบก็แผลงฤกษ์ออกท่าทางขึงขัง อนุเย่ใจไม้ไส้ระกำแม้แต่เด็กน้อยหัวเท่ากำปั้นยังคิดควบเอาชนะ น้ำแกงร้อนในมือสาดกระเซ็นรดหัวจรดเท้า หากเป็ลูกบ้านอื่นคงร้องไห้แงหัวสั่นร่างคลอนจบที่วิ่งแจ้นไปฟ้องเ้าบ้าน ทว่าเื่ขลาดเขลาเ่าั้ไม่เกิดขึ้นกับนาง เจียงเว่ยซางคว้ากระบวยรดน้ำผักใกล้มือเคาะเล็งไปที่หัวมารดาตัวปลอมอย่างเต็มแรง
ยามนั้นแม่เลี้ยงใจร้ายแซ่เย่ได้แต่วิงเวียนผุดดาวดวงเล็กรอบศีรษะได้แต่ครุ่นคิดว่า เด็กตัวเล็กแค่นี้เอาแรงมาจากไหนมากมาย ทว่าอีกาดำเช่นนางต้องล้มหัวกระแทกขอบอ่างซ้ำเพราะอังมือนาบศีรษะพบโลหิตแดงฉานติดปนออกมาด้วย ประจวบเหมาะกับม่อถังเหยียนที่ตั้งใจมาเยี่ยมสหายไห่ซื่อพบเห็นเหตุการณ์ั้แ่ต้นจนจบ จึงเร้นตัวใช้มุมเสาร์บดบังลอบเอาใจช่วยหลานตัวน้อย ยกมือป้องปากหัวเราะขบขันอย่างสะใจ เื่นี้ถ่ายทอดสู่ผู้เป็เ้าบ้านโต้แย้งมารยาอนุเย่ได้เป็อย่างดี นอกจากไม่ถูกโอ๋ปลอบประโลมอย่างที่ควรจะเป็ อนุเย่ถูกส่งตัวเข้าอารามชีสามวันทำนางแค้นใจไม่หาย
เด็กน้อยเจียงเว่ยซางขัดข้องใจต่อผู้เป็บิดาอย่างยิ่ง ฉไหนปล่อยให้ปีศาจเย่เผยอหน้าลอยตาในจวนเจียงตามใจชอบ ต่อมาเจียงอวิ๋นเซี่ยผู้เอาแต่ฝึกยุทธเช้าจรดค่ำเห็นเจียงเว่ยซางตัวน้อยเศร้าหมองใจ จึงอาสาสาวก้าวยาวหย่อนก้นนั่งข้างกายเอนหลังพิงต้นท้อใหญ่ ยินดีเล่าเื่ลำบากใจของบิดาั้แ่ต้นจนจบ ปีนั้นเจียงไห่ซื่อบิดาของพวกเขาตกที่นั่งลำบากชีวิตแขนอยู่บนปลายเส้นด้ายคิดว่าจะเอาชีวิตรอดกลับมาไม่ได้อีกแล้ว ทว่า์มีตาส่งคนบริสุทธิ์รอดตาย ต่อมาล่วงรู้ภายหลังว่าผู้าุโสกุลเย่ยอมรับยาพิษพระราชทานเพื่อแลกกับชีวิตของไห่ซื่อที่ถูกป้ายสีว่าเป็ฏ ในปีนั้น
เหตุผลที่คนผู้หนึ่งยอมสละชีวิตนั้นไม่ซับซ้อน เพียงแค่ปีนั้นบุตรสาวคนรองของเขานามว่าเย่ฉางอวี่ตั้งท้องเข้าแล้ว สตรีที่แต่งออกเรือนเสมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว หากขุนนางน้ำดีอย่างไห่ซื่อตายไปก็น่าเสียดายแย่ นอกจากบุตรสาวเป็หม้ายหลานในครรภ์ยังต้องขาดบิดา ข้านั้นแก่หลายขุมใช้ชีวิตคุ้มค่าสูดลมหายใจต่อไปไม่นานก็สิ้น มิสู้ลาโลกั้แ่ตอนนี้เถอะ ดังนั้นเพื่อตอบแทนพระคุณอันใหญ่หลวงของผู้าุโเย่ ไห่ซื่อย่อมปูทางให้เย่ฉางอวี่สุขสบายมากที่สุดจนบางครั้งละเลยบุตรทั้งสองไปบ้าง
หากไม่ใช่เพราะเจียงเว่ยเข้าใจความจำเป็ของบิดาแล้วนั้น นางคงตีกระบาลแม่เล็กเย่แตกวันละหลายหน ในเมื่ออยู่ร่วมกันอย่างสงบไม่ได้เสียที เจียงเว่ยซางได้แต่แสร้งอ่อนแอเจ็บออดแอดเพื่อลดทอนปัญหาที่เกิดจากมารดาใจั์ ถึงกระนั้นก็ยังส่งท่านป้าจางมาแฝงตัวข้างกาย ไม่ว่าอย่างไรนางไม่สน เจียงเว่ยย่อมใช้เวลาที่เหลือหมดไปกับการออกนอกจวนฝึกยุทธ ไม่มีเวลามารบกับเื่ยิบย่อยในจวนแล้ว เพราะเหตุนี้เองแม่เลี้ยงใจแคบถึงได้ชะล่าใจคิดว่าตนเองข่มเหงรังแกบุตรสาวเมียใหญ่ได้สำเร็จเสียทีหลังจากพยายามมาหลายปี
บิดาของนางถือว่ายังมีจิตสำนึกหลงเหลืออยู่ เจียงไห่ซื่อใคร่สงสัยสาเหตุการตายของฮูหยินมาโดยตลอด คิดสงสัยอนุเย่ก็พูดไม่ได้เต็มปากเพราะไม่มีหลักฐานแ่า ถึงจะเป็อย่างนั้นไม่ลดละความพยายามกระทั่งค้นพบเบาะแสชิ้นใหญ่ที่ชี้ตัวแน่ชัดว่าเย่ฉางอวี่เป็ฆาตกรผู้อยู่เื้ั ดังนั้นการปล่อยให้นางฝ่าตัวไปท่ามกลางาล้วนตั้งใจ หากรอดก็ดีหากตายถือว่าชดใช้กรรมที่ก่อไว้ต่อภรรยาผู้ล่วงลับ
เจียงไห่ซื่อมั่นใจมากถึงเจ็ดส่วนว่าสตรีร่างปราดเปรียวเช่นนางคงเอาตัวไม่รอดเกินถนนสามสาย ทั้งยังกำชับม่อถังเหยียนหมายให้ช่วยเหลือเจียงเว่ยซางแค่คนเดียวเท่านั้น ยามได้ยินว่านางหอบสมบัติหลายชิ้นหลบหนีโดยลำพัง ยิ่งทำให้เขาไม่นึกเสียใจเลยสักที่เลือกตัดขาดความสัมพันธ์กับสตรีที่อยู่กินกันรวมยี่สิบปีอย่างเ็า
การจากไปของคุณหนูรองเจียงเว่ยซางแพร่สะพัดชั่วลัดฝ่ามือ ไม่มีผู้ใดดีใจไปกว่าอนุเย่อีกแล้ว ทว่าฝ่ายองค์ชายสามแห่งเหลียงโจวทิ้งตัวชันเข่าสักเนินดินอย่างสิ้นหวัง ดวงใจที่แหลกสลายเป็เศษเสี่ยงหลอมรวมเป็ผนึกแก้วทิ่มแทงอยู่ภายในอก กำปั้นหนาทุบหน้าขาหลายครั้งกระตุ้นให้ตนเองตื่นจากฝันเสียที แต่แล้วก็ต้องยอมรับว่านางจากไปแล้วจริงๆน้ำเสียงเย็นเฉียบแหบห้าวสั่นไหวของเขาจึงเปล่งออกมาอย่างฝังใจ
"ม่อถังต้าเหริน ราชองครักษ์เจียง ข้าจะไล่ล่าสังหารคนผู้นั้นให้ได้แม้ต้องพลิกผืนแผ่นดินก็ตาม!"
'ฟางอี้ฉี' หรือ 'องค์ชายสาม' แห่งเหลียงโจวเดิมทีสุขุมเรียบง่าย ไม่ตั้งตนเป็ปรปักษ์กับผู้ใด เขาปรารถนาชีวิตแสนเรียบง่ายไม่คิดชิงดีชิงเด่น เรือนหอของเขาและนางรายล้อมต้นท้อนับร้อย หวังให้นางหมักเหล้าบ่มสุราร่วมเมามายเคียงกันสักร้อยปี ฝันหวานดันสลายชั่วนิรันดร์ ทว่าความเคียดแค้นเหล่านี้เป็ดั่งไส้เทียนวิเศษที่ต่อให้จุดใต้สายฝนก็ไม่อาจมอดดับได้ในคราวเดียว
นางจะได้แต่งงานออกเหย้ามีเรือนอยู่แล้วเชียว ทว่าน่าเสียดายที่ยังไม่ทันโลดแล่นชมเมืองน้อยใหญ่ในเหลียงโจวเื่สลดก็พลันมาเกิดขึ้นเสียก่อน
"หลาน-เจ๋อ-เซียว"
ผู้าุโม่อยอมเอื้อนคำนี้ออกจากปากพร้อมพ่นลมหายใจอย่างหมดความอดทน ทว่าชื่อนี้แค่กล่าวออกมาก็ชวนให้ผู้ฟังััถึงอายสังหารอำมหิตที่ห้อมล้อมหัวจรดเท้า แค่ได้ยินนามแซ่ซ้องของแม่ทัพมัจจุราชแคว้นต้าซ่ง คิ้วขององค์ชายหน้าหยกขมวดเข้าหากันเพราะหมกมุ่นครุ่นคิด กับคนผู้นี้เกรงว่าจะรับมือยากแล้ว หากหมายจะลบชื่อเขาออกจากแผ่นฟ้าจำเป็ต้องวางแผนละเอียดถี่ถ้วน แม้ใบหน้าซีดเซียวปรากฏทว่าก้อนความกังวลบนดวงหน้าจำเป็ต้องกลบเกลื่อนไว้มิให้ใครเห็นแต่นิ้วมือเรียวดันขยับเคาะหน้าขาเพราะความเคยชิน
ทว่าต่อให้ความอาฆาตไม่บังเกิดหนนี้ ไม่ช้าก็เร็วเหลียงโจวต้องถูกโจมตีจากกองกำลังต้าซ่งจนกว่าจะยอมจำนน ในเมื่อรู้เช่นนี้แล้วเื่อะไรจะปล่อยให้วิบัติซ้ำสองเยี่ยงต้าหยางที่เพิ่งย่อยยับลงหมาดๆ พระบิดาเห็นไฟโทสะแผดเผาโชต่สะท้อนผ่านแววตาฟางอี้ฉีก็เกิดความลำพองใจ หลังจากกลัดกลุ้มมาเนิ่นนานว่าบ้านเมืองผืนนี้จะฝากฝังให้ผู้ใดดูแลแทนได้บ้าง
ครั้นนึกถึงองค์ชายใหญ่ความโศกเศร้าพลันแล่นชนกระดองใจ หากไม่ใช่เพราะกดดันเขามากจนเกินไปโอรสผู้กล้าคงไม่จำเป็ต้องทะเยอทะยานพิสูจน์ตนเองกระทั่งเอาชีวิตไปทิ้งกลางสนามรบ หวนพินิจพิเคราะห์ถึงองค์ชายรองแล้วนั้นได้แต่ส่ายหัวขับไล่ความอัปยศ เช้าร่ำสุราเย็นร่ำนารี ชาวเมืองยากจนข้นแค้นก็ช่าง ราชสำนักวุ่นวายจะสนหัวมันปะไร ถึงขนาดส่งไปดัดสันดานในหุบเขาเซียนยังเผาอารามเก่าแก่จดวอดวาย
เดิมทีไม่คิดพึ่งพาฟางอี้ฉีผู้เป็องค์ชายสามเ้าสำอาง ด้วยมาดสุขุมชุ่มเย็นดุจสายน้ำทำให้บิดาไม่สบายใจ จึงตัดสินให้เขารั้งท้ายอยู่ตลอดมา ทว่าอายสังหารที่แผ่ออกมาจากกายเขาเมื่อครู่นั้นทำพระองค์ประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เอาเถอะไหนๆบ้านเมืองก็้าที่ยึดเหนี่ยว ตำแหน่งไท่จื่อทิ้งว่างนานเกินไปแล้ว องค์จักรพรรดิจึงประกาศกร้าวเสียงแข็งดักทางมิให้ผู้ใดกล้าแย้ง แต่งตั้งฟางอี้ฉีเป็ไท่จื่อตี้ฉีนับตั้งนี้เป็ต้นไป
'หลานเจ๋อเซียว' หรือ แม่ทัพมัจจุราชแห่งต้าซ่ง เขาไม่ทำการค้ากับผู้ใดโดยไร้ประโยชน์ ยามนี้รับใช้ถวายหัวข้างกายนายใหญ่แห่งต้าซ่งประหนึ่งสุนัขรับใช้ย่อมมีผลตอบแทนที่ผู้อื่นไม่กล้าคาดเดา เนื่องด้วยปีศาจตนนี้ออกหน้าโจมตีปรปักษ์หลายราชธานี ไปเหนือขึ้นใต้ล้วนนำทัพ หมื่นภูผาพันวารีไม่หวั่นประเคนความปราชัยแด่ผู้ปกครองต้าซ่งหนแล้วหนเล่า เพราะเหตุนี้ผู้ถืออำนาจสูงสุดยังต้องเกรงใจเขาอยู่บ้าง
ยามนี้อำนาจบาตรใหญ่ก้าวะโล้นมือ กุมตราตั้งประจำตำแหน่งต้าเจียงจวินบัญชาการขุนพลแปดแสนนายรองจากฮ่องเต้สวี่ผู้เป็หัวพยัคฆ์แห่งต้าซ่งที่ทั้งยิ่งใหญ่และเกรียงไกร นอกจากนิสัยที่อำมหิตดุร้ายราวหมาป่าหลานเจ๋อเซียวผู้นี้ยังเลื่องลือว่าฆ่าคนตาไม่กะพริบ โฉดชั่วที่สุดในสามพิภพ จะจริงหรือไม่นั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้ อุปนิสัยพูดน้อยต่อยหนักปั้นหน้าเ็าสิบสองชั่วยาม คนผู้นี้คาดเดาจิตใจได้ยากยิ่งนัก
*****
หัวแตกไม่พอ ถูกส่งไปบวชชีอีกจะขำหรือสมน้ำหน้าดี
136K
