ผู้ที่หวังซีซวนเรียกเมื่อครู่ หรืออีกชื่อหนึ่งก็คือ หวังเยี่ยนหลง บุตรชายลำดับที่สามของหวังเฉิงเย่ผู้เป็เ้าสำนัก บิดาของเขาออกเดินทางฝึกวิชาสำนักตระกูลหวังเพียงลำพังแล้วบังเอิญได้พบมารดาของเขาเป็ครั้งแรก
ในเวลานั้น ความรักระหว่างคนทั้งสองบังเกิดขึ้น นางรักเขามากจนยอมที่จะบอกวิชาลับของตระกูลให้เขาได้รู้ แม้ว่าบิดาของนางจะห้ามปรามเท่าใดก็ไม่เป็ผล นางไม่ได้รู้เลยว่าเขาจะนำมาใช้กับนางในภายหลัง
เมื่อแรกรักทุกอย่างดูเป็ไปได้ด้วยดี เขาพานางกลับมาที่สำนักตระกูลหวัง กุมวิชาลับของนางเอาไว้ และมีแผนอยู่เื้ัการกลับมาในครั้งนี้
ทันทีที่ก้าวเข้ามา นางกลับได้รับรู้ว่าตนเองเป็ได้เพียงอนุของเขาเท่านั้น แม้จะได้เข้าพิธีตามธรรมเนียมแต่การแก่งแย่งชิงดีภายในตระกูลระหว่างฮูหยินและอนุทั้งหลายต่างดุเดือดไม่แพ้การชิงตำแหน่งเ้าสำนักตระกูลหวังคนต่อไป
ถึงจะรักเขามากเพียงใด แต่เขาโกหกนางสารพัดจึงทำให้คิดถึงบ้าน แล้วนางก็เริ่มหาทางหนีออกจากที่แห่งนั้น เพียงแต่ว่า...
“โอ๊ย!” หลังจากก้าวเท้าออกจากสำนักตระกูลหวังไม่ถึงหนึ่งลี้ นางก็รู้สึกว่าร่างกายภายในของนางกำลังถูกอะไรบางอย่างกัดด้วยความรุนแรง
ในใจคิดออกทันทีว่าสิ่งนั้นคือวิชาที่ตระกูลของนางสืบทอดมา นางหันไปมองที่ด้านหลัง เห็นร่างหวังเฉิงเย่เดินตามมาอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่เหมือนคนที่นางรู้จัก
“หวังเฉิงเย่ ั้แ่เมื่อใดกัน” นางเสียงดังใส่เขา ไม่นึกฝันว่าเขาจะทำกับนางได้ลงคอ
“คืนแรกที่ข้าสำเร็จวิชาที่เ้าสอน” หวังเฉิงเย่ตอบเสียงเ็า “เ้าหนีไปไหนไม่ได้หรอก ไม่มีที่ให้เ้ากลับไปอีกแล้ว”
“หมายความว่าอะไร” หัวใจนางเต้นตึกตัก
“ลองใช้สมองน้อย ๆ คิดดูเอาเถิด” หวังเฉิงเย่ปล่อยให้นางว้าวุ่นใจ
“เ้าอย่าบอกนะ ว่าครอบครัวของข้า...” นางไม่กล้าพูดต่อ แต่พอเห็นสีหน้าของเขาแล้ว นางะโด้วยความเสียใจ “หวังเฉิงเย่! เ้ามันชั่วช้า ท่านพ่อท่านแม่เอ็นดูเ้า แต่เ้ากลับทำได้ลงคอ”
“เห็นแก่ที่เ้ามอบวิชาล้ำค่าให้ ข้าจึงยังไม่ลงมือกับพวกเขา” หวังเฉิงเย่เดินมาใกล้นาง แล้วฉุดแขนให้นางลุกขึ้นยืน “ลุกขึ้น!” เขาตวาด แต่นางกลับนั่งนิ่ง
“ลุกขึ้น!” เขาจ้องตานาง
ทันใดนั้น นางก็เอามือกุมท้องด้วยความเ็ป ปากพร่ำสบถแช่งหวังเฉิงเย่ให้ได้รับกรรมที่ก่อเอาไว้
“ยิ่งต่อต้าน หนอนไหมตัวนั้นก็ยิ่งซอกซอนไปทั่วร่างของเ้า” เขาย้ำเตือนนาง
หนอนไหมคือวิชาลับที่ตระกูลของนางสืบทอดกันมาช้านาน แรกเริ่มนางไม่ได้สังเกตเลยว่าทำไมเขาถึงอยากรู้เื่นี้มากนัก ด้วยความรักที่บังตาในเวลานั้น กลับส่งผลร้ายแรงต่อนางในวันนี้ รวมถึงครอบครัวที่นางรัก
หนอนไหมมีลักษณะเหมือนเส้นไหมที่โปร่งแสง ไม่มีใครมองเห็นตัวมันได้นอกจากผู้ใช้มัน ยามที่้าให้ใครตกเป็เบี้ยล่าง เพียงแค่ร่ายวิชาให้หนอนไหมเข้าร่างหนึ่งตัว ก็สามารถสยบคนผู้นั้นได้อยู่หมัด ต่อให้มีอำนาจเป็ถึงเ้าแผ่นดิน ย่อมต้องยอมศิโรราบเพื่อรักษาชีวิต และมันจะออกจากร่างเมื่อเ้าของร่างตายไปแล้วเท่านั้น
ครานั้นที่หวังเฉิงเย่ฝึกวิชาเพียงลำพังนอกตระกูลก็เพราะมีปัญหากับอาจารย์ ลูกศิษย์และพี่น้องคนอื่น ๆ เขามีสิทธิ์ที่จะเป็เ้าสำนักคนต่อไปด้วยฝีมือที่เก่งที่สุดในเวลานั้น แต่เพราะเหตุใดไม่รู้ เขากลับถูกน้องชายต่างมารดา่ชิงอำนาจนั้นไป
ครั้นได้รู้วิชาหนอนไหม จึงทำให้เขาซุ่มวางแผนเอาคืนทุกคนในสำนักตระกูลหวังที่ไม่เห็นด้วยกับเขา เวลานี้ หนอนไหมที่อยู่ในตัวทุกคนถูกเขาควบคุมเอาไว้หมดแล้ว
หลังจากนั้นก็เกิดาย่อม ๆ ภายในตระกูล หวังเฉิงเย่กำจัดคนที่ไม่เห็นด้วยออกไปจนหมดสิ้น แล้วตั้งตนเป็เ้าสำนักตระกูลหวังั้แ่นั้นมา
เื่ราวของมารดาหวังเยี่ยนหลงนั้นจบลงไม่สวยงาม นางฉวยโอกาสตอนที่หวังเฉิงเย่ไม่อยู่ สกัดกั้นหนอนไหมให้อยู่กับที่ แม้เพียงเวลาชั่วครู่ก็ยังดี เพื่อจะอุ้มหวังเยี่ยนหลงวัยแรกเกิดหนีไปจากที่แห่งนี้เพราะไม่อยากให้ลูกที่เกิดมาต้องอยู่ในสภาพเดียวกับนาง
ทั้งสองคนหนีมาได้ไกลพอสมควร จนกระทั่งเกือบถึงประตูทางเข้าสำนักของนาง แต่สายตาเหลือบเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ บรรยากาศรอบตัวเย็นะเืถึงหัวใจ ฉับพลันหนอนไหมที่สงบนิ่งอยู่ก็ดิ้นพล่านกระสับกระส่าย เริ่มทิ่มแทงกัดกินนาง
“หวังเฉิงเย่ ข้าขอร้อง” นางอ้อนวอนเขา ไม่ใช่เพื่อตัวนางเอง แต่เพื่อบุตรชายของนาง หวังว่าอย่างน้อยเขาจะเห็นว่าหวังเยี่ยนหลงเป็ลูก แล้วปล่อยเขาไป
“เ้าไม่ทำตามกฎของสำนัก” เขากล่าวเสียงเรียบ กฎของตระกูลจำเป็ต้องทำตามอย่างเคร่งครัด ผู้ใดที่ขัดขืนดื้อแพ่ง ไม่ว่าจะลูกศิษย์ ลูกของเขา ภรรยา บทลงโทษคือตายสถานเดียว
“หวังเฉิงเย่ ไว้ชีวิตเยี่ยนหลงเถิด ข้าขอร้อง” นางคลานมาหาเขาด้วยความเ็ป จับที่ขาของเขาแล้วพร่ำอ้อนวอน
หนอนไหมนั้นไม่มีท่าทีจะหยุด อีกทั้งเวลานั้น ประตูสำนักก็เปิดออก นางเห็นสภาพคนที่อยู่ข้างในไม่ต่างกันจากนางนัก จึงเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น เ็ปเกินทน
“เ้ามันชั่วช้า!” นางหยิบมีดสั้นที่เหน็บไว้ออกมาพร้อมจะปลิดชีวิตเขาเพื่อล้างแค้นให้สำนัก ทว่าเพียงแค่ง้างมือที่ถือมีด นางก็ต้องนิ่งงันเพราะหนอนไหมเปลี่ยนสภาพเป็เข็มแหลมพุ่งตัดขั้วหัวใจของนางในทันที ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับมืดลง นางมองไปที่สำนักและใบหน้าหวังเยี่ยนหลงเป็ครั้งสุดท้าย “แม่ขอโทษ ข้าขอโทษ” แล้วก็ล้มพับไป
ไม่รู้ว่าทำไมหวังเฉิงเย่ถึงได้เก็บหวังเยี่ยนหลงเอาไว้ เขาเลี้ยงดูบุตรชายด้วยลำแข้ง เกิดมามีแต่ฝึกวิชาอย่างเข้มงวด ฝึกทั้งร่างกายและจิตใจ
หวังเยี่ยนหลงที่เติบโตขึ้นภายใต้การเลี้ยงดูของบิดา ไม่เคยได้รับความรักจากเขาแม้แต่น้อย โดดเดี่ยว ทุกข์ทน ไร้ที่พึ่งพิง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามารดาของเขาเป็ใคร อยู่ที่ไหน
ยามที่ได้เห็นพี่น้องคนอื่น ๆ อยู่กับมารดา เขาก็รู้สึกอิจฉาอยู่ลึก ๆ จนถึงขั้นตัดพ้อมารดาที่ทิ้งตนเองไป
การที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว ทำให้เขาถูกรังแกเหมือนกับหวังซีซวนทุกกระเบียดนิ้ว เช่นนั้นแล้ว เขาจึงไม่ค่อยยุ่งวุ่นวายกับเื่ของหวังซีซวนมากนัก แต่เมื่อได้เห็นเซี่ยฟานในวันนี้ เขาก็เกิดสนใจบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
1K
