เรือนขวัญทำไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาเอาเื่ของเขา หันไปแนะนำนายนรินทร์ให้รู้จักกับเขาอย่างเป็ทางการ เพราะทั้งสองยังไม่เคยพบกันมาก่อน แล้วตนเองก็ขอตัวเข้าบ้านเพื่อไปอาบน้ำ...
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
เกริกเกียรติรับคำชวนทานอาหารเย็นของนายนรินทร์ผู้เป็สหายเก่าของบิดา และเมื่อเข้ามาในบ้านเขาก็พบกับการจัดแต่งบ้านแบบเรียบง่ายด้วยเครื่องเรือนที่ทำจากไม้แบบไทยๆ ทุกตารางนิ้วสะอาดสะอ้าน สดใสด้วยด้วยดอกไม้สดสีเหลืองในแจกันที่ส่งกลิ่นหอมอบอวล ชายหนุ่มได้รู้จักกับสมาชิกอีกคนของบ้าน เป็หญิงชราซึ่งมีศักดิ์เป็คุณยายของเรือนขวัญ ท่านมีท่าทางใจดี พูดคุยกับเขาอย่างเป็กันเอง
ที่สำรับอาหารเขาได้พบกับเรือนขวัญในอีกแบบหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างบางอยู่ในชุดเสื้อแขนสั้นประดับลูกไม้สีอ่อนกับ ผ้าซิ่นลายสวย ผมที่เมื่อครู่เขาเห็นถูกมัดเป็มวยยุ่งๆอยู่ บัดนี่ถูกแปรงให้สยายยาวทิ้งตัวถึงกลางหลังแลดูนุ่มสลวยเงางามจนน่าัั และคาดทับไว้ด้วยที่คาดผมสีขาว ซึ่งช่วยเปิดเผยผิวหน้างามหมดจดให้ยิ่งแลผุดผ่องสะดุดตา แก้มเปล่งปลั่งเป็สีระเรื่อโดยมิได้เติมแต่ง
ตลอดเวลาที่ทานอาหารเขาลอบมองหล่อนอยู่หลายครั้ง ก่อนหน้านี้เขาเคยรู้สึกว่าหล่อนเป็ผู้หญิงที่เชยและจืดชืดมากและเขาก็เบื่อผู้หญิงประเภทนี้มากที่สุดเช่นกัน แต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกว่าหล่อนมีอะไรมากมายที่น่าสนใจและน่าค้นหาภายใต้ท่าทางเรียบเฉยเ็าที่เห็นอยู่เป็ประจำนี้
กว่าเขาจะลากลับก็เป็เวลาเลยสามทุ่มไปนานแล้วเขาไม่ได้กล่าวลาเรือนขวัญเพราะหล่อนปลีกตัวไปจากวงสนทนาั้แ่ทานอาหารเสร็จ ก่อนออกมาจากบ้าน คุณยายบุญเรือนและนางบัวขาวกำชับให้เขาไปหาหมอเพื่อตรวจดูาแและฉีดยาป้องกันโรคต่างๆเพื่อความปลอดภัย ซึ่งเขาก็รับคำ นายนรินทร์ถือไฟฉายเดินมาส่งเขาถึงที่รถ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“เฮ้ย เกริกไปปาร์ตี้กันเถอะ”
อภิชัยเพื่อนที่ร่วมหุ้นตั้งช่องยูทูปซึ่งนำเสนอสารคดีเชิงธรรมชาติผสมการท่องเที่ยวแนวผจญภัยด้วยกันเดินเข้ามาชวนชายหนุ่มที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาั้แ่ยังไม่ทันได้เวลาเลิกงาน
“ยังทำงานอยู่เห็นไหม”
เกริกเกียรติวางมือจากงานแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พูดเนือยๆกับเพื่อน ซึ่งอภิชัยก็หัวเราะอย่างไม่เห็นว่าสิ่งที่เพื่อนพูดจะสำคัญตรงไหน เขาเองก็เป็ลูกของผู้มีอันจะกินเหมือนกัน ที่มาตั้งบริษัทก็เพราะความนึกสนุกและความชอบส่วนตัวเท่านั้นไม่เคยคิดว่ามันคืออะไรที่จะต้องทุ่มเทนักหนาจนต้องละเลยการหาความสำราญให้กับชีวิตไป และเขาคิดว่าเกริกเกียรติก็มีความคิดเช่นเดียวกันนี้ถึงได้คบกันได้
“ตลกว่ะ ไป ลุกขึ้น”
อภิชัยเอื้อมมือไปปิดแฟ้มงานตรงหน้าของเกริกเกียรติแล้วดึงแขนของเขาเพื่อให้ลุกขึ้น
เกริกเกียรติจึงต้องรีบคว้าเอาเสื้อนอกที่ถอดแขวนไว้กับพนักเก้าอี้แล้วรวบเอากุญแจรถกับโทรศัพท์มือถือเดินตามแรงฉุดของเพื่อนออกไปจากห้องทำงานอย่างไม่อาจสลัดนิสัยเพลบอยหนุ่มเ้าสำราญออกจากตัวไปได้
สองหนุ่มเพื่อนสนิทลงจากตึกสี่ชั้นที่ทำการของบริษัทไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูราคาแพงลิบลิ่วของตนที่จอดไว้ในที่จอดรถประจำตำแหน่งผู้บริหาร
“ฉันไปกับแกน่ะ ี้เีขับรถว่ะ”
อภิชัยตามมาขึ้นรถคันเดียวกับเขา
“ฉลาดนี่หว่า กินแรงกันชัดๆ”
เกริกเกียรติโวยวาย
“เออน่า...นิดๆหน่อยๆ”
อภิชัยทำสีหน้าประจบประแจงผู้เป็เพื่อนสนิท
“แล้วรถของแก”
เกริกเกียรติย้อนถามขณะชำเลืองมองรถเก๋งยี่ห้อดังรุ่นล่าสุดสีเหลืองอ๋อยของเพื่อนที่จอดอยู่ข้างๆกันนี้
52
