ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        งานเลี้ยงชมบุปผาของจวนเว่ยหย่วนโหวสร้างความฮือฮาเล็กๆน้อยๆ ในหมู่ตระกูลสูงศักดิ์ในเซิ่งจิง

        เพราะช่วงหลายปีมานี้จวนเว่ยหย่วนโหวเงียบจนเกินไป...

        ในขณะที่ชื่อเสียงของฟู่ถิงเย่เกรียงไกรขึ้นเรื่อยๆทุกปี แต่เขากลับแยกตัวออกจากจวนโหวไปนานแล้ว อีกทั้งยังได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องดินแดนทางเหนือไม่ว่าจะได้รับเกียรติยศมากเพียงใดก็ไม่เกี่ยวข้องกับจวนโหวในอดีตอีกต่อไป

        นี่มันเรื่องอะไรกัน?เหตุใดจู่ๆ ถึงได้จัดงานเลี้ยงชมบุปผาขึ้นมา?

        เป็นความคิดของฮูหยินผู้เฒ่าฟู่หรือเป็นความคิดของฟู่ถิงเย่กันแน่? เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ในข้อหลังเหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจในเมืองหลวงก็ไม่อาจไม่ใส่ใจงานเลี้ยงชมบุปผางานนี้

        ท้ายที่สุด...ใครกล้าไม่ให้เกียรติฟู่ถิงเย่กัน?

        ดังนั้น ในวันงาน จวนเว่ยหย่วนโหวจึงเต็มไปด้วยแขกเหรื่อรถเทียมม้าหรูหราหลากหลายแบบทยอยกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย จนทำให้ตาลายไปหมด

        ...

        เฉิงหว่านเมี่ยว นั่งแต่งหน้าอยู่ในห้องส่วนตัวในใจของนางคิดถึงแผนการในวันนี้ จึงแสดงความประหม่าออกมาโดยไม่รู้ตัว

        เสียงร้องอุทานที่ดังมาจากสาวใช้ข้างนอกทำให้นางหงุดหงิด

        “ซิ่วจือ ไปดูข้างนอกทีพวกนางกำลังโหวกเหวกเรื่องอะไรกัน” เฉิงหว่านเมี่ยวขมวดคิ้วพลางกล่าว

        สาวใช้นามว่าซิ่วจือรับคำแล้วก็ออกไปเพียงครู่เดียวเสียงเอะอะโวยวายก็เงียบลง

        สาวใช้กลับเข้ามาในห้องแล้วกล่าวกับเฉิงหว่านเมี่ยวว่า“ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีกับฮูหยินเสนาบดีกรมคลังมาถึงแล้วเจ้าค่ะ จวนโหวไม่ได้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติเช่นนี้มานานหลายปีทุกคนจึงดีใจจนลืมเก็บอาการ ตอนนี้กำลังพูดถึงของขวัญที่ท่านทั้งสองนำมาว่ามีค่ามากเพียงใด...”

        เฉิงหว่านเมี่ยวได้ยินดังนั้นก็ตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

        อัครมหาเสนาบดีจั่วเป็นผู้สูงศักดิ์ชื่อเสียงบริสุทธิ์ มีศิษย์ในสังกัดมากมาย มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมในหมู่นักปราชญ์และบัณฑิตทั่วไปปกติแทบจะไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงของเหล่าขุนนาง หากมีคนเชิญไปงานเลี้ยง ก็มักจะปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าแก่ชราและสุขภาพไม่ดีแม้แต่ฮูหยินท่านอัครมหาเสนาบดีเองก็มีน้อยครั้งนักที่จะปรากฏตัว

        คิดไม่ถึงว่า งานเลี้ยงชมบุปผาเล็กๆงานหนึ่ง กลับทำให้ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีมาเข้าร่วมด้วย...

        แม้เฉิงหว่านเมี่ยวจะรู้ดีว่าจวนเว่ยหย่วนโหวมีฐานะสูงส่ง แต่เนื่องจากฮูหยินผู้เฒ่าฟู่เก็บตัวเงียบหลังจากที่สูญเสียสามีและบุตรชายจวนโหวจึงไม่เคยจัดงานเลี้ยง และเฉิงหว่านเมี่ยวก็ไม่ค่อยได้พบเจอแขกเหรื่อผู้มีเกียรติสักเท่าใด

        ในความเป็นจริงแล้วแม้จะได้เจอคนที่มีสถานะสูงส่ง คนเหล่านั้นก็คงไม่สนใจคบค้ากับนาง สุดท้ายนางจึงทำได้แค่ไปมาหาสู่กับตระกูลที่มีฐานะกลางๆอย่างตระกูลสวีเท่านั้น

        ในใจของเฉิงหว่านเมี่ยวจึงเกิดความคิดขึ้นมา

        หากงานเลี้ยงชมบุปผางานนี้ตระกูลสวีเป็นผู้จัดขึ้น ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีจะมาหรือไม่?

        ...แน่นอนว่าไม่มา

        คำตอบนี้อยู่ในใจ แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

        เฉิงหว่านเมี่ยวรู้ดีว่าแม้ตระกูลสวีจะดูดี แต่ก็ไม่อาจเทียบกับความมั่งคั่งของจวนโหว ฟู่ถิงเย่อยู่ใต้คนเพียงผู้เดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น เป็นสิ่งที่สวีชิ่งหรานเทียบไม่ได้เลย...

        นางจะต้องทิ้งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าแล้วเลือกสวีชิ่งหรานจริงๆ หรือ?

        แก๊ง!

        ปิ่นปักผมประดับมุกในมือตกกระทบพื้นเกิดเป็นเสียงดัง ปลุกให้เฉิงหว่านเมี่ยวได้สติ

        นางได้สติกลับคืนมาทันทีรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง!

        ในใจได้แต่ด่าว่าตนที่โง่เขลา!

        ฟู่ถิงเย่เป็นใครกัน?!ก็แค่คนหยาบกระด้าง! ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะตายในสนามรบ! ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้ร่ำรวยเพียงใดก็ไม่อาจเทียบได้กับชีวิตคู่ที่สงบสุข เข้าอกเข้าใจกัน!

        เพียงแค่คิดว่าต้องร่วมเตียงนอนกับคนหยาบคายป่าเถื่อนเช่นนั้นนางก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว!

        สวีชิ่งหรานนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเขาเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยน เป็นบัณฑิตผู้สูงส่ง เข้าใจเรื่องดนตรี หมากรุก อักษร และภาพวาดหากแต่งงานกันแล้วจะต้องเป็นคู่ที่เข้ากันได้อย่างแน่นอน รอจนถึงปีหน้าที่มีการสอบจอหงวนสวีชิ่งหรานจะต้องเป็นผู้ที่คว้าตำแหน่งสูงสุดมาได้แน่นอน แล้วถึงตอนนั้นนางก็จะเป็นฮูหยินจอหงวนความสง่างามนั้นยังไม่เพียงพออีกหรือ?

        เฉิงหว่านเมี่ยวเอ๋ยเฉิงหว่านเมี่ยว อย่าได้หลงไปกับความร่ำรวยที่เห็นอยู่ตรงหน้าเลย!

        หญิงสาววัยสิบหกสิบเจ็ดปีมักจะมีความเพ้อฝันถึงความรักอันสวยงามเสมอ สวีชิ่งหรานที่อ่อนโยนเช่นนี้สิจึงจะเป็นคู่ครองที่ดีสำหรับนาง

        สาวใช้ตัวเล็กวิ่งมาจากด้านนอก“…คุณหนู คุณหนู! ฮูหยินสวีพาคุณหนูและคุณชายของตระกูลสวีมาแล้วเจ้าค่ะ”

        ในใจของเฉิงหว่านเมี่ยวรู้สึกยินดีจึงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า “พวกเขามาถึงไหนแล้ว?”

        “ไปยังโถงด้านหน้าแล้วเจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่ากำลังต้อนรับอยู่” สาวใช้กล่าว พร้อมกับหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อด้วยท่าทางแปลกๆ“นี่เป็นของขวัญที่คุณหนูสวีมอบให้ท่านเจ้าค่ะ...”

        มันคือถุงหอมที่ปักอย่างประณีตเมื่อเฉิงหว่านเมี่ยวเปิดออกดู เห็นเพียงว่าด้านในมีดอกไม้ประดับที่ทำจากไข่มุกสีน้ำเงินครามกับกระดาษแผ่นหนึ่ง

        บนกระดาษมีตัวอักษรเล็กๆสองบรรทัด ‘ห่านป่าอยู่ในเมฆ ปลานั้นอยู่ในน้ำ โศกเศร้าที่รักนี้ยากที่จะส่งไปให้’(ยืมมาจากบทกวีชิงผิงเยว่สองบทที่สอง ของเยี่ยนซู)

        แก้มของเฉิงหว่านเมี่ยวแดงเรื่อเม้มปากเผยรอยยิ้มหวานที่เต็มไปด้วยความเขินอาย

        นางเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้แล้วสวมดอกไม้ประดับบนศีรษะหน้ากระจก

        หญิงสาวในกระจกมีผิวขาวผ่องเหมือนหิมะสดใสน่ารัก ในขณะที่กวาดสายตาไปมาก็ดูมีเสน่ห์

        เฉิงหว่านเมี่ยวรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่งจึงยกมุมปากขึ้นแล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ ไปช่วยฮูหยินผู้เฒ่าต้อนรับแขกที่ด้านหน้ากัน”

        ...

        งานเลี้ยงชมบุปผาไม่ได้มีเวลาที่แน่นอนบางคนมาถึงตั้งแต่เช้า บางคนก็เกือบเที่ยง

        ฟู่ถิงเย่เป็นประเภทหลัง

        เขานั่งอยู่ริมระเบียงมองสี่เอ๋อร์ที่กำลังเตะลูกขนไก่ในสวนอย่างใจเย็น รอให้หวาชิงเสวี่ยแต่งหน้าให้เสร็จ

        อย่างไรเสียงานเลี้ยงชมบุปผางานนี้ก็เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของหวาชิงเสวี่ยการแต่งหน้าจึงไม่อาจทำไปอย่างลวกๆ ได้ แม้ว่าฮวนเอ๋อร์จะทำผมเป็น แต่ก็ไม่สามารถจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้ได้

        ฟู่ถิงเย่จึงได้ส่งคนไปหาหญิงชราที่เชี่ยวชาญด้านการแต่งหน้ามาเพื่อมาแต่งหน้าให้กับหวาชิงเสวี่ย

        เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดจากด้านหลังฟู่ถิงเย่ที่หันกลับไปมอง ก็รู้สึกตาพร่าไปในทันที

        สี่เอ๋อร์ที่กำลังเตะลูกขนไก่ยกมือรับลูกขนไก่ แล้ววิ่งมาหาอย่างร่าเริงพลางตะโกนว่า “ว้าว! คุณหนูสวยมากเลยเจ้าค่ะ!”

        สวยจริงๆ นั่นแหละ

        หวาชิงเสวี่ยที่มักจะแต่งตัวสบายๆพอแต่งหน้าแต่งตัวอย่างจริงจัง กลับมีผลลัพธ์ที่น่าทึ่งอย่างยิ่ง! ผิวขาวผ่องเกลี้ยงเกลาศีรษะเล็ก คิ้วโก่งดั่งผีเสื้อ ดวงตานั้นราวกับมีคลื่นน้ำเคลื่อนไหวอยู่ภายใน ช่างงดงามบริสุทธิ์

        หญิงชราที่ถูกเชิญมานั้นมีประสบการณ์สูงจับจุดบุคลิกอ่อนหวานของหวาชิงเสวี่ยได้ พอแต่งหน้าแต่งตัวออกมาก็ขับเน้นให้นางดูอ่อนหวานสง่างามน่าทะนุถนอม แต่ก็ไม่ได้ดูฉูดฉาดหรือยั่วยวน

        ฟู่ถิงเย่จ้องมองนางไม่วางตารู้สึกว่าทุกส่วนในร่างกายของนางดูดีไปหมด มองอย่างไรก็พอใจไปหมด

        หญิงชราพูดจาเอาใจเก่งกล่าวว่า “คุณหนูมีพื้นฐานดีอยู่แล้ว เพียงแค่แต่งหน้าเล็กน้อยก็สวยราวกับนางฟ้าแล้วเจ้าค่ะ”

        มือใหญ่ของฟู่ถิงเย่โบกเบาๆ“ลงไปรับรางวัลได้เลย!”

        “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ!”หญิงชรากล่าวด้วยความยินดีแล้วเดินตามทหารองครักษ์ออกไป

        หวาชิงเสวี่ยยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าอึดอัด“ข้ารู้สึกว่าหัวมันหนักมาก!”

        นางส่องกระจกก็รู้ว่าสวยใช้ได้แต่สิ่งที่ต้องแลกมาช่างน่ากลัว! การทำผมนี้ใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วยามเต็มเชียวนะ!

        เท่ากับสองชั่วโมง!น่ากลัวเกินไปแล้ว!

        เพื่อที่จะรัดผมให้เป็นทรง‘หมอกเมฆ’ อย่างที่ว่ากันนั้น มันจึงเปลืองแรงเป็นอย่างยิ่ง และย่อมไม่อาจขาดน้ำมันใส่ผมกลิ่นดอกกุ้ยฮวาไปได้รวมถึงปิ่นปักผมและเครื่องประดับต่างๆ นานาอีกมากมาย

        หวาชิงเสวี่ยขยับเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วพูดอย่างยากลำบาก “ข้าไม่กล้าขยับหัวเลย”

        รู้สึกว่าเพียงแค่ขยับเบาๆเครื่องทองเงินหรือไข่มุกที่อยู่บนหัวก็จะร่วงลงมา

        ฟู่ถิงเย่เดินเข้าไปหาแล้วจับมือนาง“เจ้าจะขยับหัวไปทำไมกัน”

        หวาชิงเสวี่ย: “…”

        อืม เขาก็พูดมีเหตุผล

        ฮวนเอ๋อร์ที่เดินตามอยู่ด้านหลังตรวจดูนางอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วปลอบใจว่า “คุณหนูอย่ากลัวไปนะเจ้าคะ มันแน่นหนามาก”

        หวาชิงเสวี่ยถอนหายใจเบาๆพยายามไม่ทำให้ตัวเองตื่นเต้น

        “ไปเอาของขวัญกัน พวกเราไปกันเถอะ”

        ฟู่ถิงเย่เห็นท่าทางระมัดระวังของนางก็รู้สึกสงสารนางดูสวยงามก็จริง แต่กลับดูเกร็งมากกว่าปกติ

        ฟู่ถิงเย่กล่าวกับนางว่า“ไปพบหน้าแล้วก็จะกลับ ไม่ได้อยู่นานนักหรอก”

        หวาชิงเสวี่ยยิ้ม “ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะเพียงแต่แต่งตัวแบบนี้แล้วรู้สึกไม่ชิน”

        นางพูดจบ ก็หรี่ตาขึ้นลงเพื่อสำรวจฟู่ถิงเย่แล้วก็ยิ้มพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านวันนี้แม่ทัพก็ดูหล่อเหลามากเหมือนกันนะเจ้าคะ!”

        ฟู่ถิงเย่ “หล่อเหลา?”

        หวาชิงเสวี่ยหัวเราะพลางเอามือปิดปาก“ก็คือ…ดูสง่างาม มีความเป็นชายชาตรีมากเลยเจ้าค่ะ”

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกพอใจยกยิ้มมุมปากแล้วจูงมือนางเดินออกไปข้างนอกอย่างมีความสุข

        ...

        การที่แม่ทัพฟู่ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังพาสาวงามไปร่วมงานเลี้ยงกลายเป็นจุดสนใจในทันที

        ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าฟู่ถิงเย่อายุย่างยี่สิบแปดปีแล้ว แต่กลับยังไม่เคยแต่งงานมาก่อน ตอนนี้จู่ๆ ก็มีหญิงสาวปรากฏตัวขึ้นข้างกายนั่นก็แสดงว่า...แม่ทัพใหญ่กำลังจะมีข่าวดี?

        ทุกคนต่างพากันเหลียวมองคาดเดาถึงสถานะของหวาชิงเสวี่ย และคาดเดากันว่าเป็นตระกูลใดที่โชคดีได้เกาะขาของอ๋องเจิ้นเป่ยเช่นนี้

        พวกเขาเห็นว่าหวาชิงเสวี่ยอ่อนหวานงดงามท่วงท่าอ่อนช้อย คงจะเป็นคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ หากเป็นคุณหนูในเซิ่งจิง เหตุใดถึงไม่มีผู้ใดรู้จักนาง?

        “มีคนมองพวกเราเยอะมากเลยเจ้าค่ะ”หวาชิงเสวี่ยกระซิบบอกฟู่ถิงเย่

        นางรู้สึกประหม่า หลังของนางจึงตั้งตรงตลอดเวลาไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้า พยายามมองตรงไปข้างหน้า ทำให้คนภายนอกเห็นว่านางสง่างามและมีมาด

        ฟู่ถิงเย่ตอบกลับว่า“พวกเขาเห็นว่าเจ้าสวย ก็เลยมองให้เต็มสองตา”

        “พูดเหลวไหล” หวาชิงเสวี่ยหน้าแดงแล้วค้อนเขาในขณะที่เข้ามาในจวนก็ได้เห็นเหล่าฮูหยินและคุณหนูตั้งหลายคนที่ดูดีกว่านางมาก

        ฟู่ถิงเย่ถูกสายตาที่แสดงความขัดเขินเล็กๆนั้นทำเอาใจเต้นแรง กระดูกอ่อนยวบลงไปหลายส่วน

        “อย่าขยับ ปิ่นปักผมหลวม”เขาพูดพลางยกมือขึ้นไปลูบผมของนาง “ปิ่นไข่มุกอันนี้จะหลุดแล้ว”

        หวาชิงเสวี่ยไม่กล้าขยับจริงๆแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ท่านช่วยทำให้มันแน่นๆ หน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

        ฟู่ถิงเย่กดลงไปสองทีตอนที่เอามือลงก็แอบแตะแก้มของนางเบาๆ แค่นี้ก็พอใจมากแล้ว

        หวาชิงเสวี่ยไม่รู้ตัวว่าถูกลวนลามเพราะปกติแล้วฟู่ถิงเย่เป็นคนจริงจังมาก นางจึงไม่ได้คิดไปในทางนั้น

        “เสร็จหรือยังเจ้าคะ?”นางถาม โดยที่ยังคงไม่กล้าขยับศีรษะ

        ฟู่ถิงเย่พยักหน้าเล็กน้อย“อืม ไม่หลุดแล้ว”

        บรรดาคนที่แอบสังเกตการณ์อยู่รอบข้างต่างตกใจจนต้องสูดหายใจเข้า

        แม่ทัพใหญ่ที่ไม่เคยเข้าใกล้สตรีกลับเป็นฝ่ายช่วยหญิงสาวติดปิ่นให้แน่นเสียเอง นี่มันเรื่องหายากขนาดไหนกันนะ?!งานเลี้ยงชมบุปผาวันนี้ ไม่ได้มาเสียเที่ยวจริงๆ! ได้เห็นฉากนี้เป็นบุญตา!

        ฟู่ถิงเย่พาหวาชิงเสวี่ยไปที่โถงด้านหน้าบรรดาแขกที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มส่งเสียงดัง พากันสืบถามว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างกายแม่ทัพนั้นเป็นใครกันแน่!

        ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่กำลังพูดคุยกับฮูหยินหลายท่านอยู่ในห้องโถงด้านหน้าสาวใช้ที่เข้ามาส่งข่าวบอกว่าฟู่ถิงเย่มาถึงแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่จึงยิ้มกว้างขึ้นอีก

        “ไปตามหว่านเมี่ยวมาบอกให้มาพบญาติผู้พี่ของนางหน่อย”

        สาวใช้รับคำแล้วเดินออกไป

        สีหน้าของฮูหยินสวีดูแปลกไปเล็กน้อย

        มีฮูหยินท่านหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“ดูเหมือนว่าหว่านเมี่ยวจะอายุสิบหกแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?หลังจากแต่งออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านจะเสียดายแค่ไหนนะเจ้าคะ?”

        ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้ากล่าวว่า “ตอนที่รับมายังเป็นเพียงเด็กตัวเล็กนิดเดียว ข้าแก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว เลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่ตอนนี้นางกำลังจะแต่งงาน ไม่ว่าจะแต่งไปบ้านใดก็รู้สึกเสียดาย”

        ฮูหยินหลายท่านต่างก็ยิ้มออกมามีเพียงฮูหยินสวีที่รอยยิ้มดูแข็งทื่อ

        ในใจของนางยังลังเลและคิดขึ้นมาอย่าบอกนะว่า…ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่มีแผนการอื่นกับเฉิงหว่านเมี่ยว?

        หากเป็นเช่นนั้นจริงบุตรชายของนางจะไม่กลายเป็นคนที่วางแผนไปเสียเปล่าหรือ?

        ในใจของฮูหยินสวีเกิดความร้อนรนรู้สึกสับสนอยู่ชั่วขณะ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก

        สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกร้องว่า “แย่แล้วเจ้าค่ะ! ฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูตกน้ำแล้วเจ้าค่ะ!”

        “อะไรนะ?!”ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ลุกขึ้นพรวดพราด ทันใดนั้นก็รู้สึกหน้ามืด!