Prince ตึกๆ ตักๆ ดันหลงรักเ้าชายทั้ง7
Ep.3
ฉันนั่งท่องชื่อเหล่าเ้าชายและคนที่มีความสำคัญที่ฉันควรจะจำเข้าสู่เซลล์สมองโชคดีที่โลกนี้เขาตะใส่ชุดไม่เหมือนกัน แบ่งแยกว่าอยู่ตำแหน่งไหน เ้าชายแต่ละคนจะใส่ชุดสีเดิมตลอดถึงแม้ว่าเปลี่ยนรูปแบบชุดแต่ก็ยังคงใช้สีเดิมมันเลยง่ายที่ฉันจะจำพวกเขาจากสีชุด
"เ้าหญิง เ้าชายเอยฺโอลิสรออยู่หน้าปราสาทแล้วเพคะ"
"รอทำไม"
"เรียนรู้เกี่ยวกับเวทย์มนต์ต่างๆเพคะเ้าหญิงต้องเรียนทุกวันเพคะ"
ฉันเดินตามโรซี่มาติดๆแต่ชุดมันยาวพะรุงพะรังไปหน่อยไหม พออกมานอกปราสาทฉันอยากจะตบตัวเองสักสิบทีเอาหัวโขกกำแพงซ้ำอีกตามด้วยไม้หน้าสามฟาดอีกรอบ ภาพตรงหน้าคือนกั์ที่พวงด้วยที่นั่งเคยเห็นฝักทองถูกแสกเป็รถม้าหรือเปล่านั้นเหละแค่เปลี่ยนจากม้าเป็นกั์เท่านั้นสุดติ่งกระดิ่งแมวของจริง
"ขอยาดม หน่อย~"
ทันทีที่เท้าเหยียบพื้นดินฉันก็แทบทรงตัวไม่อยู่เหมือนนั่งรถไฟเหาะเลยอ่ะ
"ท่านหมายถึงอะไร"
"เรา แฮ่ก~ จะอ้วก รู้สึกไม่ค่อยดี"
"เวย์รา"
"ทำได้ไงอ่ะ"
ฉันถึงกับตะลึงไปในทันทีเพราะมีสายลมอ่อนๆพัดอยู่รอบใบหน้าฉันสายลมเย็นๆพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆของพืชสมุนไพรทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น นี่ใช่ไหมที่โรซี่บอกว่าเวทย์มนต์
"เ้าหญิงมิก้ามาแล้ว"
"กรี๊ดดด!!"
ฟิ้ววววว~
"ว๊ากกก/มิก้า!"
เสียงของมิก้าและเอย์โอลิสดังขึ้นพร้อมกันเพราพฉันขว้างมิก้าลอยไปในอากาศ ก็มาแบบนี้ตกอกใสิยังไงก็ยังไม่ชินกับสัตว์พูดได้
"โอ๊ยๆ เ้าหญิงรุนแรงกับมิก้า"
เสียงร้องอ้อนๆของมิก้าทำให้ฉันต้องรีบอุ้มมิก้ามาลูบหัวในทันที
"ขอโทษเจ็บหรือเปล่า เราไม่ได้ตั้งใจ"
"มิก้าไม่เป็อะไรขอรับ"
ฉันที่ยังลูบหัวมิก้าอยู่พอเงยหน้าขึ้นมองสำรวจรอบๆแล้วที่นี่เหมือน์บนก้อนเมฆเลย สิ่งต่างๆประดับประดาด้วยสีขาวสะส่วนใหญ่เสียงลมที่บรรเลงเหมือนเสียงเพลงช่างรื่นหู
"ขอต้อนรับสู่อาณาจักรแอนเฮิร์ท"
เอย์โอลิสยิ้มให้ฉัน ทุกอย่างดูสว่างขึ้นทันตาเห็นแหม่~ ก็แพ้รอยยิ้มแบบนี้อ่ะ
"ข้าจะพาท่านไปที่สวนที่ท่านกับข้าใช้เวลาด้วยกัน"
"ใช้เวลาอะไร?"
พูดสองแง่สองง่ามแบบนี้คิดไกลนะ
"ใช้ฝึกเวทย์มนต์ท่านจำได้หรือไม่"
เอย์โอลิสโน้มหน้ามาใกล้ฉันระยะห่างแค่คืบเดียวทั้งๆที่ฉันควรตะผลักเขาออกไปแต่ฉันกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับแค่มองดวงสีเทาสุขุมนั้นใจฉันก็เต้นแรงแล้ว
"หน้าแดงแล้วนะขอรับ"
มิก้าที่เกาะอยู่บนบ่าฉันกระซิบเบาๆขึ้นทำให้ฉันต้องรีบปรับตัวเองให้เป็ปกติถึงจะดูไม่ค่อยปกติก็เถอะ
"ท่านจำได้หรือไม่ว่าสวนแห่งนี้ท่านชอบมากเพียงใด"
"เรายังจำไม่ได้ แต่เราชอบนะ"
ฉันหันกลับไปยิ้มกว้างให้เอย์โอลิสที่เดินอยู่ด้านหลังจนเขาชะงักไป
"ข้าจะเก็บรอยยิ้มนี้ไว้ในใจข้าตลอดไป ท่านคู่ควรกับรอยยิ้มมากนะท่านรู้หรือไม่"
เอย์โอลิสประชิดตัวฉันแทบไม่ทันตั้งตัวหรือนี่คือคำขอของฉันที่อยากเจอคนรักฉันบ้าง
"มาเริ่มกันเถอะ"
"อ่า อื้อ"
ฉันเดินไปตรงกลางสวนที่มีกระจกรอบด้านสะท้อนเงาของฉันทุกทิศทาง
"ท่านยังใช้เวทย์มนต์ได้หรือไม่"
"เราก็ไม่รู้"
"ถ้าอย่างนั้นท่านลอง ตั้งใจรวบรวมพลังเวทย์จากตัวท่านดูทำตามข้า"
ฉันมองไปที่เอย์โอลิสที่หายใจเข้าลึกๆเขาแบมือทั้งสองออกมาข้างๆตัว
"กอมด้า"
ทันทีที่สิ้นเสียงของเขาลมหมุนก็อยู่บนฝ่ามือมันเหมือนพายุลูกเล็กที่กำลังเคลื่อนอยู่บนฝ่ามือเขา
"กอมด้า"
ฉันลองพูดดูบ้างและทำตามเขาทุกอย่างและแล้วไอลมเย็นๆบนฝ่ามือก็เกิดขึ้น
ปู๊ด~
และหายไป
"นี่มันลมตดหรือไงมีเสียงด้วย"
"อุ๊บ~"
้เสียงที่เล็ดลอดจากเอย์โอลิสทำให้ฉันรู้ว่าเขาพยายามจะกลั้นหัวเราะฉันมากแค่ไหน
"ท่านจะหัวเราะเยาะเราก็เชิญเลย"
"ฮ่าๆ ขออภัยแต่ข้าอดไม่ได้จริงๆ"
"ฮ่าๆๆ~"
ฉันหัวเราะไปกับเขาด้วยก็นะคลายเครียดดีออก ฉันฝึกซ้อมทั้งวันสุดท้ายลมตดก็กลายเป็พายุลูกเล็กๆได้สักทีเล่นเอาเมื่อยไปทั้งตัว
"ข้ามาส่งท่านได้เพียงเท่านี้ ข้าอยากใช้เวลากับท่านนานกว่านี้อีกหน่อยวันนี้ข้ามีความสุขที่ท่านได้กลับมาร่าเริงอีกครั้ง"
"ท่านชอบเราหรือ"
ฉันตัดสิ้นใจพูดออกไปทันทีถ้าต้องให้คิดเองเออเองฉันคงได้สติแตกทุกครั้งที่เข้าใกล้เขา
"ไม่ใช่ชอบ"
ว่าแล้วแต่หว่านเสน่ห์สินะพวกเ้าชายเนี๊ย
"แต่ข้ารักท่านมากกว่าสิ่งอื่นใด"
เอย์โอลิสยิ้นหวานให้ฉันฉันคงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าคนที่หล่อแสนเพอร์เฟคอย่างพระเอกในเทพนิยายบอกรักฉันแล้วฉันจะไม่หวั่นไหวฉันยิ้มตอบอย่างอายๆรักษาภาพพจน์แต่ในใจนี่อยากจะกรี๊ดเ้าชายมาบอกรักนะย่ะไม่ใช่พวกไอ้จอบวินมอไซค์แถวบ้านที่จะไม่รู้สึกอะไร
ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง โอ้ที่รัก ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง หมดหัวใจ ~~ อร๊าย!! เขิน ฮิๆ
649
