ชมพู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง เธอมองไปรอบๆตัวก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ข้างลำธารในป่าที่รกทึบแห่งหนึ่ง หญิงสาวรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีเมื่อรู้แล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน 'นี่คือชีวิตใหม่ของฉันเหรอ? ทำไมถึงไม่ใช่เด็กทารกแรกเกิดล่ะ? เกิดมาก็โตเป็สาวเลยก็ได้หรอ?'
หลังจากลุกขึ้นมานั่งแล้ว มือผอมบางก็ยกขึ้นมาคลำที่บริเวณหน้าผากที่นางรู้สึกปวดจึงได้รู้ว่านาง 'หัวแตก' เพราะมีคราบเืแห้งกรังติดอยู่
"โอ้ยยยย!!"
อยู่ๆชมพูในร่างใหม่ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางก็ไหลวนอยู่เต็มไปหมด ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วยาม ความเ็ปนั้นจึงค่อยๆบรรเทาและหายไป ก่อนที่เด็กสาวจะพึมพำขึ้นมาเบาๆ "เฟิ่งอิงฮวาอย่างนั้นหรือ?"
"ต่อไปนี้ฉันคือเฟิ่งอิงฮวาสินะ" ชมพู่นั่งคิดทบทวนเื่ราวที่ได้รับรู้มาจากความทรงจำเดิมของเ้าของร่าง เดิมทีเฟิ่งอิงฮวาผู้นี้เป็คนจากเมืองชิงสุ่ย แต่เมื่อหลายปีก่อนบิดาของนางซึ่งก็คือเฟิ่งชุนเหอได้แต่งงานใหม่กับนางเยี่ยนฟางหลังจากที่มารดาของนางตายไปได้เพียงสามเดือน หลังจากแต่งงานใหม่แล้วเฟิ่งชุนเหอก็ได้พาภรรยาใหม่และลูกติดของนางอีกสองคนเข้ามาอยู่ในบ้านเฟิ่ง และั้แ่วันนั้นชีวิตของเฟิ่งอิงฮวาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เฟิ่งอิงฮวาถูกนางเยี่ยนฟางและบุตรสาวทั้งสองคนของนางใช้งานเยี่ยงทาสมาตลอด ส่วนเฟิ่งชุนเหอที่ต้องออกจากบ้านเพื่อไปหารับจ้างทำงานในเมืองก็ไม่ได้รับรู้เลยว่าภรรยาใหม่ของตนนั้นได้ทำร้ายบุตรสาวแท้ๆของเขาไปมากเท่าไรแล้ว ทุกวันที่เฟิ่งชุนเหอกลับมาถึงบ้านก็จะเห็นว่าภรรยาของเขานั้นดูแลเฟิ่งอิงฮวาและรักใคร่นางเป็อย่างดีอยู่เสมอ ดังนั้นเขาจังไม่ได้คิดระแวงหรือสงสัยอะไร
ส่วนเฟิ่งอิงฮวาที่ไม่อยากทำให้บิดาของตนเองต้องลำบากใจ นางจึงก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งของแม่เลี้ยงต่อไปอย่างโง่งม ไม่ว่าสามแม่ลูกจะใช้งานให้นางทำอะไร เฟิ่งอิงฮวาก็ไม่เคยจะมีปากเสียงเอ่ยอะไรได้สักคำ ชีวิตที่แสนจะลำบากเช่นนั้น เฟิ่งอิงฮวาก็อดทนผ่านมาได้หลายปีจนตอนนี้นางอายุได้สิบสี่ปีแล้ว
เมื่อเดือนที่แล้ว แม่เลี้ยงและลูกสาวของนางทั้งสองคนได้หลอกล่อเฟิ่งอิงฮวาไปขายให้กับหอนางโลมในเมือง ส่วนแม่เล้าที่เห็นว่าหน้าตาของเฟิ่งอิงฮวามีเค้าความงดงามหมดจดก็คิดจะส่งนางไปยังหอนางโลมของพี่สาวที่อยู่อีกเมืองหนึ่ง ดังนั้นอีกสามวันต่อจากนั้น เฟิ่งอิงฮวาก็ถูกส่งไปยังอีกเมืองพร้อมกับสาวงามอีกสี่คนทันที
โชคดีที่นางและหญิงสาวอีกสี่คนนั้นเป็คนที่ฉลาดอยู่บ้าง หนึ่งในห้าคนนั้นเป็คุณหนูจากจวนเศรษฐีที่เกิดจากอนุคนโปรด แต่ดันถูกเล่ห์เหลี่ยมของฮูหยินเอกจับตัวมาขายให้กับหอนางโลม คุณหนูผู้นั้นนางบังเอิญพกยาสลบติดตัวเอาไว้อยู่ตลอดเป็ประจำอยู่แล้ว
ดังนั้นพวกนางจึงได้แอบนำยาสลบนั้นไปผสมลงในอาหารของชายฉกรรจ์พวกนั้น หลังจากชายฉกรรจ์เ่าั้กินอาหารไปได้ไม่นานก็นอนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว หญิงสาวทั้งห้าคนจึงได้ถือโอกาศนี้ค้นตัวพวกเขาทุกคน ได้เงินตำลึงมาถึงห้าสิบเจ็ดตำลึงเงิน ดังนั้นพวกนางจึงได้แบ่งเงินกันก่อนจะแยกย้ายกันหนึไป
หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจะวิ่งหนีไปเช่นกันก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ นางหันไปมองชายทั้งแปดคนนั้นก่อนจะเดินกลับไปหยิบเอามีดสั้นจากเอวของชายคนหนึ่งขึ้นมา แล้วจัดการเชือดคอคนพวกนั้นทุกคนด้วยความเคียดแค้น เฟิ่งอิงฮวาและหญิงสาวอีกสามคนถึงกับยืนตัวสั่นตกตะลึงอ้าปากค้างขึ้นมาอย่างหวาดกลัว
แต่ถึงจะรู้สึกใและหวาดกลัวอย่างไร ยามนั้นพวกนางก็ได้แต่พากันหันหลังวิ่งหนีไปพร้อมกับอาวุธของคนพวกนั้นติดมือไปด้วย ซึ่งอาวุธที่ว่านั้นก็เป็เพียงมีดสั้นขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เพียงเท่านั้น เฟิ่งอิงฮวาวิ่งหนีเข้าไปในป่าเพราะกลัวว่าหากนางเลือกเดินไปตามถนนอาจจะมีคนร้ายมาพบตัวนางได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย นางจึงเลือกเดินลัดเลาะไปตามป่าเขาอย่างไร้จุดหมายเท่านั้น
เฟิ่งอิงฮวาเดินอยู่ภายในป่าอยู่ถึงสิบกว่าวัน จนกระทั่งเมื่อเช้านี้ด้วยความที่ร่างกายขาดอาหารมาหลายวัน นางจึงตั้งใจจะเดินมาดื่มน้ำที่ลำธารแต่ดันหน้ามืดล้มลงศีรษะฟาดใส่โขดหินเข้าอย่างแรง และนี่จึงเป็เหตุผลที่ทำให้เฟิ่งอิงฮวาตายไปจนดวงิญญาของชมพู่ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน
"แล้วฉันต้องทำยังไงอ่ะ? ฉันไม่เคยเดินป่าแบบนี้เลยนะ ฉันจะเอาชีวิตรอดออกไปจากป่านี้ได้ยังไงกัน!!" ชมพู่ถึงกับใจนหน้าซีดเผือดหลังจากได้รับรู้ความทรงจำทั้งหมดแล้ว ชีวิตในชาติที่แล้วนางจะเคยได้ลำบากเช่นนี้ที่ไหนกัน แม้จะดีใจที่อย่างน้อยๆนางก็เดินไปไหนมาไหนได้เอง ไม่เหมือนกับชีวิตในชาติที่แล้วที่ต้องอยู่แต่บนรถเข็ญ
แต่ว่า…นางไม่มีประสบการณ์ในการเอาตัวรอดในป่าเลยนะ อีกทั้งในยุคนี้ก็เป็ยุคโบราณที่ไม่มีในประวัติศาสน์เล่มไหนมาก่อนเลย หญิงสาวได้แต่มองไปรอบๆตัวก่อนจะค่อยๆตั้งสติแล้วเริ่มคิดวางแผนว่าจะทำอย่างไรให้ตัวเองมีชีวิตรอดออกไปจากป่านี้ได้
เฟิ่งอิงฮวาค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปดื่มน้ำในลำธารเพื่อคลายความหิวแล้วเดินไปตามทางน้ำไหลไปเรื่อยๆ สายตาก็คอยมองหาอย่างคาดหวังว่าจะเจอของที่พอจะนำมากินได้บ้าง แม้นางจะไม่เคยเดินป่าหรืออออกไปเที่ยวเล่นในโลกกว้างก็จริง แต่ความรู้ของนางนั้นมีอย่างเต็มเปี่ยมอย่างแน่นอน
ชีวิตที่อยู่แต่บนรถเข็ญนั้นทำให้นางต้องหาหนังสือมาอ่าน ดูสารคดีต่างๆ จ้างอาจารย์มาสอนทำอาหารและเข้าครอสเรียนเกี่ยวกับเื่ต่างๆมากมาย แม้จะไม่ได้พบเจอผู้คนมากมาย แต่ความรู้และความสามารถของนางนั้นมีไม่แพ้ใครแน่นอน ดังนั้นตอนนี้นางจะเค้นความรู้ที่มีทั้งหมดออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ให้จงได้!!
"นั่นใช่ต้นมันเทศใช่มั้ย?" เฟิ่งอิงฮวาพูดขึ้นมาเสียงแ่ สายตาก็จดจ้องไปยังต้นพืชที่นางเคยเห็นในหนังสือไม่วางตา ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงหน้าต้นพืชเล็กๆนั้นแล้วใช้มีดสั้นที่พกติดตัวมาด้วยลงมือขุดดูทันที
"ใช้จริงๆด้วย ฮื่อๆๆ…วันนี้ข้ารอดตายแล้ว" หญิงสาวพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจและเริ่มลงมือขุดมันเทศตรงหน้าอย่างมีความสุข
นางใช้เวลาขุดมันเทศไปราวๆครึ่งชั่วยาม ได้มันเทศมาจำนวนมากเลยทีเดียว เฟิ่งอิงฮวายืนมองกองมันเทศเล็กๆตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมีความหวัง ก่อนจะนำมันเทศหัวใหญ่ๆสิบกว่าหัวไปล้างที่ลำธาร แล้วไปหากิ่งไม้บริเวณนั้นมากองเอาไว้เริ่มจุดไฟตามความทรงจำของร่างเดิมด้วยความตื่นเต้น 'โชคดีนะเนี่ยที่เ้าของร่างเดิมขโมยที่จุดไฟนี่มาจากคนพวกนั้นด้วย'
หญิงสาวนำมันเทศโยนลงกองไฟด้วยรอยยิ้มแล้วนั่งรออยู่เงียบๆ จนกระทั่งมันเทศสุกดีแล้วนางก็เขี่ยออกมากองเอาไว้อยู่ข้างๆกองไฟ แล้วเติมท่อนไม้ใส่เข้าไปในกองไฟเพราะกลัวว่าไฟจะดับก่อน ตอนนี้ใกล้จะมืดค่ำแล้ว ระหว่างที่รอให้มันเทศคลายความร้อนลงกว่านี้ เฟิ่งอิงฮวาก็ลุกเดินไปหาไม้ฟืนมากองรวมกันไว้ให้ได้มากๆ
นอกจากนั้นนางยังไปหาใบไม้ใหญ่ๆจำนวนมากมาปูเป็ที่นอนเอาไว้สำหรับคืนนี้ด้วย แม้จะหวาดกลัวสัตว์ร้ายที่อยู่ในป่า แต่ตอนนี้นางทำอะไรได้บ้างเล่า? กลัวแค่ไหนก็ต้องพยายามแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ได้มากที่สุดเท่านั้น หากรอดจนถึงพรุ่งนี้เช้าก็ค่อยหาทางออกจากป่านี้แล้วไปหาที่อยู่ที่สงบๆสักที่ก็แล้วกัน
เฟิ่งอิงฮวาเดินกลับมาแล้วลงมือปลอกมันเทศอุ่นๆกินด้วยความหิวโหยทันที "อื้มมม อร่อยมาก!!" รสชาติของมันเทศที่เกิดเองตามธรรมชาตินั้นทั้งหวานทั้งหอมมากจริงๆ หญิงสาวกินไปก็ยิ้มไปอย่างมีความสุข นางกินมันเทศไปถึงหกหัวใหญ่ๆเลยทีเดียว เมื่อกินอิ่มแล้วนางก็เดินไปหลังต้นไม้ใหญ่มองไปรอบๆแล้วเห็นว่าไม่มีใครอีกนอกจากนางก็รีบถอดเสื้อผ้าแล้วะโลงลำธารไปทันที
"ฮ๊าาา เย็นชื่นใจจังเลย" หญิงสาวลงไปแช่อยู่ในน้ำที่ลึกเพียงหน้าอกของนางอย่างสบายกาย รอยยิ้มงดงามผุดขึ้นมาบนริมฝีปากสวยพร้อมกับร้องเพลงพลางวิดน้ำเล่นอย่างมีความสุข ชีวิตนี้นางเดินได้อย่างคนปกติแล้ว และนางจะเดินไปในที่ที่นางอยากจะไปด้วยตัวของนางเอง 'เฟิ่งอิงฮวา…ขอบคุณเ้าที่มอบร่างนี้ให้กับข้า และข้าสัญญาว่าจะใช้ชีวิตในร่างนี้ให้ดีและมีความสุข ขอให้เ้าจากไปอย่างหมดห่วงเสียเถิด หากมีโอกาสข้าจะกลับไปตอบแทนบุญคุณบิดาของเ้าให้ดีอย่างแน่นอน'
หญิงสาวได้แต่กล่าวขอบคุณเ้าของร่างนี้อย่างจริงใจพร้อมทั้งอวยพรให้นางจากไปอย่างหมดห่วงและสัญญาว่าจะกลับไปตอบแทนบุญคุณบิดาแทนเ้าของร่างโดยไม่รู้เลยว่า ยามนี้…เฟิ่งชุนเหอก็ได้จากไปอย่างสงบจากฝีมือของแม่เลี้ยงของนางแล้วเช่นกัน
ค่ำคืนนี้เฟิ่งอิงฮวาได้แต่นอนหวาดกลัวนอนฟังเสียงสัตว์ป่าที่ส่งเสียงร้องเป็ระยะๆไปทั่วป่า ในใจของหญิงสาวมีแต่ความหวาดกลัวจนไม่มีเวลาไปคิดถึงเื่อื่นแล้ว 'น่ากลัวเกินไปแล้ว แล้วคืนนี้ข้าจะนอนหลับลงได้ยังไงกัน?'
ในเมื่อพยายามจะนอนให้หลับแต่มันดันไม่หลับ สุดท้ายแล้วเฟิ่งอิงฮวาจึงได้แต่ลุกขึ้นมานั่งพิงโคนต้นไม้ใหญ่คอยหยิบฟืนเติมใส่กองไฟอยู่เงียบๆจนกระทั้งเข้าปลายยามอิ๋น ( 03.00 - 04.59 นาที ) นางที่เริ่มฝืนไม่ไหวก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
2K
