"นายน้อย ข้าคิดว่ามัันมีอะไรแปลกๆ ท่านต้องระวังตัวไว้ด้วยนะเ้าคะ" จี่หยูเอ่ยเตือน
"วางใจเถอะ ข้าไม่แพ้ใครง่ายๆหรอกนะ ถ้ามันบังอาจมีเล่ห์เหลี่ยมใส่ข้า ข้านี่แหละจะเป็คนสังหารมันด้วยตัวเอง" หลิงเทียนตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
"เข้าใจแล้วค่ะ พยายามเข้านะเ้าคะนายน้อย"
"หยูเอ๋อของข้า เ้าช่วยเลิกเรียกข้าว่านายน้อยซักทีได้หรือไม่ ? เ้าเป็สตรีของข้า เช่นนั้นเรียกข้าว่าหลิงเทียนเฉยๆก็พอ ถ้าเ้ายังเรียกข้าว่านายน้อยอยู่ มันจะทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี" หลิงเทียนตีหน้าเศร้าแล้วถามนาง
"อา#฿&! หลิง...หลิงเทียน" จี่หยูเขินจนตัวบิดงอ ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยสีแดง
"ดีมาก" หลิงเทียนลูบหัวนางเบาๆอย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยต่อว่า
"ข้าจะไปเตรียมตัวที่ห้องข้าซักพักนึง เ้าไปรอข้าที่ลานประลองประจำตระกูลก่อนนะ"
"เ้าค่ะ" นางยิ้มให้หลิงเทียน
ช่างเป็รอยยิ้มที่เข้ากับบรรยากาศตอนนี้เสียจริง บัดซบ ทำเอาข้าเกือบทนไม่ไหวเลยเชียว หลิงเทียนคิดในใจ แล้วเดินกลับไปที่บ้านพักของเขา
"เฮ้อ ชีวิตใหม่นี่ช่างดีเสียจริง หลิงเทียน ฝันของเ้าที่อยากจะทำให้ตระกูลของตนยิ่งใหญ่ที่สุดในทวีป ข้าจะเป็คนทำแทนเ้าเอง พักผ่อนให้สบายเถิด" หลิงเทียนพึมพำกับตัวเขาเอง
ในความทรงจำของเขา ั้แ่หลิงเทียนอายุได้7ปี เขาก็สามารถฝึกยุทธ์ได้ อายุ9ปี สามารถทะลวงสู่ขอบเขตก่อตั้งปราณ ข่าวนี้ดังไปทั่วทั้งทวีป ไม่ว่าจะเป็อาณาจักรใดล้วนรู้จักชื่อเขา แค่นั้นยังไม่พอ เมื่อเขาอายุ13ขวบ เขาทะลวงสู่ขอบเขตปราณหลอมรวม ข่าวของเขาก็ดังกระหึ่มไปอีกครั้ง นี่เมื่อหลายวันก่อนเขาก็พึ่งทะลวงสู่ปราณแก่นแท้ปฐี ไม่รู้ว่าถ้าข่าวดังออกไปจะสร้างความใให้อาณาจักรอื่นมากแค่ไหน ตระกูลใหญ่ทั้ง3 ล้วนแต่พยายามประจบประแจงบิดาของเขาทั้งนั้น ขนาดเ้าตระกูลเย่ยังส่งธิดาของตัวเองเพื่อแต่งเข้าตระกูลของเขาเลยทีเดียว แม้ตระกูลของเขาจะอ่อนแอที่สุด แต่เพราะการที่มีเขาอยู่ ประกอบด้วยบิดาและผู้าุโสูงสุดตระกูลของเขา ก็เพียงพอจะทำให้ทุกตระกูลประจบประแจงเขากันถ้วนหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะบิดาและผู้าุโของเขามีพลังที่กล้าแกร่ง ป่านนี้ตัวเขาคงถูกลอบสังหารไปนับร้อยครั้งพันครั้งได้แล้ว เพื่อไม่ให้เขาเติบโตมาเป็ปัญหาของตระกูลอื่นๆ นี่คือประโยชน์ของความแข็งแกร่ง ในโลกนี้มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่ได้ พวกที่อ่อนแอเป็ได้เพียงแค่มดปลวกเท่านั้นในสายตาผู้ที่แข็งแกร่ง
"ต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ เอ๊ะ?" หลิงเทียนพูดกับตัวเอง ทันใดนั้นเขาเห็น ถาดอาหารวางอยู่ที่โต๊ะอาหารของเขา เขาเดินไปดูที่โต๊ะ แล้วดมกลิ่นอาหารที่เขากิน
"หือ? นี่มัน! พิษดับิญญา?!" หลิงเทียนใ ความทรงจำใหม่ของเขาบอกว่านี่คือพิษดับิญญาอย่างแน่นอน พิษดับิญญาเป็พิษชื่อดังที่เอาไว้ใช้ในตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ไม่เว้นแม้แต่ในราชวงค์ก็ใช้พิษนี้เพื่อสำเร็จโทษเหล่าขุนนางในวัง
ความร้ายกาจของมันก็ตามชื่อของมันเลย เมื่อกินไป พิษจะเข้าไปแทรกแซงทุกส่วนของร่างกาย คราแรกจะทำให้อุณหภูมิในร่างกายอบอุ่นและรู้สึกง่วงนอน เมื่อไม่อาจต้านทานความง่วงได้ก็จะหลับลง พิษก็จะเข้าไปในร่างกาย กัดเซาะไปทุกส่วนของอวัยวะ เส้นชีพจรฉีกขาด ตันเถียนถูกทำลาย แต่แปลกนักที่ทุกกระบวนการไม่มีความเ็ปแม้แต่น้อย จึงได้ชื่อว่าพิษดับิญญา
"บัดซบ! นี่สินะสาเหตุที่ทำให้เ้าของร่างเดิมตาย" หลิงเทียนสบถเสียงดังลั่น จากนั้นรีบตรวจสอบร่างกายตัวเอง แต่เขาก็ต้องใ เพราะร่างกายเขาไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย
"หา? ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย หรือว่าไม่ได้กินไป? ไม่น่าใช่ อาหารก็ไม่เหลือแล้ว ข้าไม่กินแล้วใครจะกิน แต่ทำไมร่างกายข้าถึงไม่เป็อะไรขึ้นมาเลยหล่ะ" ครานี้หลิงเทียนตรวจสอบระดับพลังของตัวเอง
"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!!!!!"
1K
