บทที่ 5 เธอนอกใจ!
ห้องที่หลงถิงเซินยกให้ อยู่ภายในหมู่บ้านระดับกลางๆเขตพื้นที่ไม่ถือว่าดีมากๆ แต่บรรยากาศเงียบสงบมาก มีต้นไม้สีเขียวล้อมรอบและยังมีทะเลสาบสีครามใสที่คนสร้างขึ้นอีก
กู้จือซีถึงห้องแล้วก็หาอะไรกินเล็กน้อยแล้วไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมนอนพักสักครู่
เธอสวมชุดนอนที่สบายๆ แล้วออกมาจากห้องน้ำแต่ทันใดนั้นกลับได้พบเจอกับสายตาอันมืดสนิทและลึกคู่หนึ่ง
หลงถิงเซิน!
“คุณหลงคะ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” กู้จือซีชะงักไปพร้อมถอยหลังไปครึ่งก้าว“ทำไมคุณถึงได้มีกุญแจของที่นี่?”
สายตาของหลงถิงเซินเงียบนิ่ง ดวงตาจับจ้องตาไปที่กู้จือซี
เขายกเท้าขึ้นแล้วเดินมายังกู้จือซี
“ทำไมหรือ ห้องที่ฉันให้ ฉันจะเข้ามาไม่ได้หรือ?”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ...” กู้จือซีอธิบาย“ก็แค่ ประหลาดใจ...”
ไม่ใช่เขาพูดเองหรือ ที่ว่าหลังจากหย่ากันก็จะไม่กลับมาอีก
“ที่นี่มีผู้ชายอีกคนพักอยู่ด้วยใช่ไหม?” หลงถิงเซินสาวเท้าสองสามก้าวก็มาอยู่ข้างหน้ากู้จือซีแล้วจากนั้นก็เดินไล่ให้เธอไปอยู่ติดกำแพง สายตาดุดันจ้องมองกู้จือซี “เธอนอกใจ!”
พอเขาเข้ามาในห้อง ก็มองเห็นบนโซฟามีเสื้อแจ็กเก็ตของผู้ชายพาดอยู่บนชั้นรองเท้าก็มีรองเท้าแตะไซส์ของผู้ชายเก่าๆ อยู่คู่หนึ่ง
เห็นได้ชัดว่ามีผู้ชายเข้าออกบ่อยๆ
กู้จือซีแค่รู้สึกมึนงง ในหัวโล่งขาวไปหมดสิ่งที่เธอนึกขึ้นก่อนนั่นก็คือคู่หมั้นของหลงถิงเซิน
“คุณจะแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือคะ?” กู้จือซีถาม“คุณมาหาฉันทำไม? คุณไม่กลัวคู่หมั้นของคุณเข้าใจผิดหรือคะ?”
คำพูดนี้ของเธอเมื่อเข้ามาสู่หูของหลงถิงเซินความหมายก็เปลี่ยนไป
นี่คือยอมรับแล้วว่าเธอมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับผู้ชายคนอื่นอยู่จริงๆ
ทันใดนั้น ดวงตาสีดำของหลงถิงเซินก็แดงก่ำขึ้นมาเขาดันกู้จือซีไปติดกำแพงด้วยมือเดียว
“เธอคบกับมันมานานแค่ไหนแล้ว?” หลงถิงเซินพูดไปฝ่ามือก็ล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของกู้จือซี “มันเคยแตะเนื้อต้องตัวเธอใช่ไหม?”
“นี่คุณจะทำอะไร?” กู้จือซีกระวนกระวาย ขัดขืนขึ้นมา“คุณหลง ตอนนี้คุณแตะฉันไม่ได้ คุณ...”
คุณยังมีคู่หมั้นอยู่
คำพูดนี้ไม่ทันได้ออกมาจากปาก เธอก็ถูกหลงถิงเซินประกบปาก
หลงถิงเซินสะบัดการขัดขืนของเธอออกครั้งแล้วครั้งเล่าและจับเธอไว้
เมื่อไม่มีการปะทะกัน แรงโกรธรุนแรงก็พุ่งเข้ามาทันทีทำให้กู้จือซีเจ็บมากคล้ายกับถูกคนจับแยกเป็นสองร่าง
“กู้จือซี เธอหักหลังฉัน” หลงถิงเซินใช้แรงโต้แย้ง “เธอทำผิดกฏของพวกเรา”
กู้จือซีร้องไห้และส่ายหัวแรงๆ
หลงถิงเซินบีบแก้มเธอแน่น ใช้แรงมากขึ้นเรื่อยๆ
กู้จือซีแทบจะไม่สามารถยืนหยัดได้จนถึงสุดท้ายเธอเป็นลมสลบไป
ในระหว่างความมืดมัว รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองถูกวางอยู่บนเตียงที่นุ่มนิ่มขาน่องของกู้จือซีอ่อนแรงลงและพบว่าจู่ๆ ตัวเธอก็ถูกหลงถิงเซินอุ้มเข้าไปภายในห้องนอนของน้องสาว
“ไม่....”
เธอไม่อยากจะทำให้ห้องน้องสาวสกปรก
“ออกไป...”
แต่ว่าหลงถิงเซินกลับกดเธอไว้และจับไว้จากข้างหลัง
บนลิ้นชักหัวเตียง มีกรอบรูปที่สวยงามตระการตาวางไว้อยู่ในกรอบรูปนั้นเป็นรูปเดี่ยวของซวี่ไท้หยาง
เมื่อหลงถิงเซินมองเห็นรูปนั้น ก็สูญเสียการควบคุมตัวเองโดยปริยายแทบจะบังคับให้กู้จือซีทรมานไปจนตาย
กู้จือซีถูกระทำจนการรับรู้มืดมัว ครึ่งหลับครึ่งตื่นไม่ง่ายเลยที่จะยืนหยัดได้ถึงจนจบ
ทั้งร่างกายคล้ายกับมีคนกระชากออกอย่างนั้นไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่นิดเดียว
หลงถิงเซินลงจากเตียงแล้วหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาก้มหน้ามอง
“กู้จือซี ถ้าฉันจำไม่ผิดละก็ บ้านหลังนี้ฉันให้เธอใช่ไหม”หลงถิงเซินบีบรูปที่ขัดตานั่น“ในเมื่อเธอผิดคำสัญญา ถ้าอย่างนั้น บ้านหลังนี้ ฉันก็จะต้องยึดคืนมา”
ในขณะที่เสียงพูดออกมานั้น หลงถิงเซินก็โยนกรอบรูปนั้นอย่างแรงบนพื้น
เพล้ง พื้นผิวกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ รูปภาพลอยออกมาหลงถิงเซินเหยียบลงไป
“ฉันให้เวลาเธอสองวันในการย้ายออกจากที่นี่” หลงถิงเซินขยี้รูปๆ นั้น “ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้เธอไม่มีโอกาสได้เหยียบออกไปจากที่นี่อีก”
3K
