ไวน์ปั้นฝัน

        ไวน์ x ปั้นฝัน

        ตอนที่ 6.1

        ปั้นฝันกำลังทำให้ผมมีอารมณ์

        ทั้งโมโหที่เธอท้าทาย ทั้งอารมณ์จากภายในที่อยาก ‘กระทำ’ กับเนื้อตัวเธอ ในเมื่อปั้นฝันอยากลองดี เดี๋ยวจะทำให้ร้องไม่ออก

        ผมปลดกระดุมกางเกงตัวเอง ถอดมันออกให้พ้นทาง แล้วหันกลับมาจัดการชุดเดรสสายเดี่ยวของฝัน จับสายผ้าเล็กๆ นั่นรูดออกจากไหล่ ทึ้งชุดตัวสวยของเธอมากองที่เอวเล็ก แล้วดึงมันออกจากตัวของปั้นฝันทางปลายขา

        ผมหงุดหงิดเกินกว่าจะมีเวลามาทะนุทนอมและชื่นชมเนื้อตัวปั้นฝัน

        คนตัวเล็กพลิกตัวคว่ำหน้าลงบนเตียงเพื่อปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของเธอจากสายตาผม แต่นั่นกลับทำให้บั้นท้ายกลมกลึงปรากฎล่อหน้าล่อตา

        มันไม่ได้ช่วยให้ผมอยากเอาเธอน้อยลงหรอก

        ไม่เลย

        “เอาไงต่อ? ชัดเจนพอหรือยังว่าฉันอยากนอนกับเธอไหม?”

        แค่นี้ก็ทนไม่ได้?

        ยังมีหน้ากล้ามาถามคำถามพวกนั้นกับผม

        ในเมื่อให้โอกาสพูดแล้วไม่ตอบ จะมาว่าผมใจร้ายไม่ได้

        ยิ่งฝันไม่พูด ผมยิ่งหงุดหงิด

        ผมออกแรงดึงข้อเท้าฝัน ให้๰่๭๫ตัว๻ั้๫แ๻่เอวขึ้นไปยังอยู่บนเตียงแล้ววางเท้าเธอลงกับพื้นทั้งที่ฝันยังคว่ำหน้าลงกับเตียง

        ท่านี้แม่ง… เหมือนปั้นฝันกำลังโก่งสะโพกให้ผม

        แท่งร้อนกลางกายผมเริ่มปวดหนึบ

        ผมโน้มตัวลงไปจับแขนปั้นฝัน รับรู้ได้เลยว่าคนตัวเล็กกำลังฝืนแรงไม่ให้ผมพลิกตัวเธอกลับมา

        แต่ฝันสู้แรงผมไม่ได้

        ทว่าเมื่อผมเป็๲ฝ่ายชนะ ผมจึงได้เห็นว่าปั้นฝันร้องไห้

        เออ… ดี…

        ให้พูดไม่พูด ทีแบบนี้มาบีบน้ำตา

        คนตัวเล็กสบตาผม เบ้หน้าร้องไห้เงียบๆ ไร้เสียงสะอื้น แต่น้ำตาร่วงไม่ขาดสาย

        น้ำตาฝันทำให้ผมได้สติ

        ใจผมอ่อนยวบลงทันทีเหมือนมีคนเอาน้ำมาสาดไฟ

        โมโหจนลืมไปเลยว่าแท้จริงแล้วปั้นฝันบอบบางแค่ไหน ตัวเธอก็เล็กแค่นี้

        ผมถอนหายใจไล่ความกระสันซ่านของตัวเองก่อนจะหยิบชุดเดรสของฝันมาห่มตัวให้เธอ ปิดไม่หมด แต่ก็ดีกว่าไม่ปิดอะไรเลย ปั้นฝันช้อนตามองหน้าผม ความตื่นตระหนกแสดงออกผ่านสีหน้าแววตาของเธอทั้งหมด

        “มานี่มา”

        ผมหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอและดึงตัวฝันขึ้นมากอด

        ฝันไม่ได้ขัดขืน จนกระทั่งสองแขนแข็งแรงของผมโอบรอบตัวเธอ ปั้นฝันจึงปล่อยโฮออกมา มือเล็กขยำเสื้อผมเอาไว้แน่น และเมื่อผมลูบแผ่นหลังนวลเนียนของฝันเป็๲การปลอบประโลม คนตัวเล็กกว่าก็ซุกหน้าลงกับแผงอกของผม

        “คนเก่งเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว?”

        ปั้นฝันส่ายหน้าแทนคำตอบและเบียดตัวเข้าหาผมมากกว่าเดิม

        อย่างน้อย… นี่ก็เป็๞สัญญาณว่าฝันไม่ได้หวาดกลัวผมจนอยากผลักไส

        “ไม่ต้องร้อง ไม่ทำแล้ว”

        ผมปล่อยให้ฝันร้องไห้ กอดคนตัวเล็กไว้แบบนั้นหลายนาทีกระทั่งปั้นฝันสงบลงเหลือเพียงสะอื้นเบาๆ

        “ไวน์…” เสียงสั่นๆ เรียกชื่อผมด้วยความไม่มั่นใจ

        “หือ”

        “…”

        “เรียกแล้วไม่พูด?” ผมตอบเธอด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ หวังให้ฝันอารมณ์ดีขึ้น ซึ่งฝันก็แค่ส่ายหน้าน้อยๆ แนบชิดอกผมเหมือนเดิม

        ผมลูบหลังฝันอย่างเพลินมือ แอบดมกลิ่นหอมๆ จากตัวปั้นฝันไปด้วย

        “เธออยากเล่าอะไรไหม”

        ปกติจะได้กอดแบบนี้ที่ไหน แค่จะจับมือยังต้องเป็๲คนชั่วคอยฉวยโอกาส

        เหมือนปั้นฝันรู้เลยว่ะว่าผมกำลังคิดอะไร เรียวแขนเล็กๆ นั่นถึงได้โอบรอบตัวผมกลับมา

        “เรากอดไวน์ได้ไหม…”

        “เธอก็กอดไปแล้วไม่ใช่?”