! จู่ๆ ธมนก็รู้สึกว่าล่วงตกลงมาจากที่สูงแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อเขาผละจากมา พรึ่บ! เขาขยับแยกขาเธอกว้างมากขึ้นไปอีก ธมนกัดปากล่างของตัวเอง
อื้ม เธอรู้สึกแปลกๆ เมื่อเขาเอาบางอย่างมาจดจ่อที่ตัวเธอ อื้มมมม “จะ...” เจ็บ เธอร้องออกไป แต่เขาเหมือนไม่ได้ยิน เขากำลัง “...อื้ม...อย่า” เสียงบางเบาร่ำร้องออกมาเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกไม่ดีเลย
ซี๊ดดดดด เสียงครางกับเสียงลมหายใจของเขายังดังกว่าเสียงประท้วงของเธอเสียอีก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีกับความแน่นคับแคบที่ยังพอเข้าใจได้ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเธอมีอะไรที่มากกว่านั้น เป็ไปไม่ได้...
ควับ!!!!!
กรี๊ดดดดดด ธมนกรีดร้องเสียงดังเมื่อร่างกายเธอถูกฉีกทำลายเยื่อบริสุทธิ์ ความเจ็บร้าวก่อนหน้านี้เล็กน้อยไปเลย ถ้าเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้
วิลเคร่งเครียดเมื่อเขาเกิดความสับสนกับสิ่งที่ประสบอยู่ตอนนี้ เมื่อกี้มันใช่หรือเปล่า? แต่เป็ไปไม่ได้เพื่อนเขารู้ดีว่าเขาไม่้าหญิงสาวบริสุทธิ์ เ้าเอกไม่มีทางพลาดในเื่นี้แน่ๆ หรือว่ามันเป็การแสดงของเธอ ต้องใช่แน่ๆ มันเป็การแสดง ซึ่งจริงๆแล้วเธอก็แค่หญิงสาวที่
ผ่านงานมาน้อย หรือไม่นั่นก็เพราะเทคโนโลยีทางการแพทย์ เป็เหตุผลเดียวในการตอบโจทย์ทุกข้อในตอนนี้
ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! เมื่อคิดได้แบบนั้น วิลก็หาต้องใส่ใจกับการแสดงนั้นอีกต่อไป เขาขยับกระแทกใส่เธอไม่มียั้งในทันที สายตามองร่างบางโยกไปตามแรงความดิบเถื่อนของผู้ชายวัยแบบเขา ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวเหมือนเ็ปในตอนแรก แต่แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป
เฮ่อ เฮ่อ ร่างกำยำที่ยังออกแรงสาดซัดต่อสู้กับร่องคับแคบซึ่งบีบรัดทุกเวลา เต็มไปด้วยหยาดน้ำที่ผุดเผยออกมาตามรูขุมขน ไฟราคะเมื่อรุกโชนขึ้นแล้วมันยากที่จะดับลงถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อย และเขาก็มีความ้าเฉพาะตัว เขามันไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติกหวานหยดย้อย เื่กามรมณ์เขาชอบความรุนแรงดิบเถื่อนตามวิสัยผู้ชายวัยแบบเขา ร่างบอบบางอย่างเธอคงล้าไม่น้อยหลังจากที่เขาเสร็จกิจ แต่เธอจะได้รับค่าตอบแทนคุ้มค่าอย่างแน่นอน
ทำไมเสียงกรีดร้องปฎิเสธที่ดังแ่เบาของเธอ กลับกลายเป็เสียงยั่วยวนเรียกอารมณ์ความ้าของเขาให้เพิ่มทวีมากขึ้นไปได้ น้ำตาสาวแรกแย้มรินไหลออกมาอย่างไร้ทางสู้ เมื่อร่างการถูกล่วงล้ำทำปู้ยี่ปู้ยำไม่ต่างกับว่าเธอเป็สาวกร้านโลก ฮืออ เสียงร่ำไห้ที่อยู่ภายในใจ
อึก อึก ปึก พั่บ พึ่บ อึก อึก เสียงตอกย้ำกระทำอันรุนแรงยังคงดังก้องอย่างต่อเนื่อง เธอทั้งเ็ปและเสียวซ่านมากมากเหลือเกิน แยก
ไม่ออกว่าความรู้สึกไหนมากกว่ากันแต่ทั้งสองอย่างเกิดขึ้นพร้อมกันในตอนนี้
“สาวน้อยแน่นมาก...ซี๊ดดดดด” กรามแกร่งขบกัดแน่นขึ้น ก่อนที่ร่างกายจะปลดปล่อย รวมถึงธมนที่เกร็งกระตุกไปพร้อมๆ กับเขาเช่นกัน กรี๊ดดดดด
วิลถอนร่างออกจากเธอ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อมองคราบสวาทที่ไหลติดตามมาเปรอะเลอะนั้น มันมีสายธารโลหิตเยอะเกินไป หรือเธอฉีกขาด วิลไม่เสียเวลากับเื่ที่เขาคิดหาคำตอบได้ เขาผละเดินเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่ทันได้มองเลยว่าหญิงสาวได้หมดสติไปแล้วหลังการปลดปล่อยของเขาและเธอ
ซู่ซู่ซู่ เมื่อเสียงน้ำจบลงร่างสูงที่มีเพียงผ้าพันขนหนูผืนเล็กพันิ่เหม่รอบเอวสอบเดินออกมา ทั้งที่ยังไม่ได้เช็ดผมที่ยังเปียกชื้นอยู่ด้วยซ้ำ ดวงตาไม่ได้มองไปทางอื่นเลยนอกจากร่างเปลือยที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงที่เดิม ดูแล้วเหมือนลูกแมวหลงทางนอนตากฝนเพราะเธอตัวสั่นๆ
พึ่บ วิลจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้อย่างใจดี เขาไม่ได้กลับไปนอนเคียงข้างเธอ เพราะโดยปกติแล้วเขาก็ไม่ชอบนอนกับใครทั้งนั้น วิลจึงแต่งตัวและเดินออกจากห้องนอนไป เรือที่จอดนิ่งปล่อยให้คลื่นลมซัดเบาๆ โคลงเคลงไปมาตามปกติ ถ้าเป็คนเมาเรือคงอยู่แบบนี้ไม่ได้แน่ๆ แต่นั่นไม่ใช่เขา การล่องเรือและนอนแบบนี้เป็สิ่งโปรดปรานของเขามาก วิลเอาห่ออาหารเข้าไมโครเวฟซึ่งเป็เมนูสปาเก็ตตี้ แม้เขาจะเป็คนไทยแต่ด้วยที่จากเมืองไทยไปั้แ่เล็กๆ ทำให้เขาไม่คุ้นเคยกับอาหารไทยและเขาก็กินเผ็ดไม่ได้เลย เพราะแม่เขาทำอาหารไม่เป็มาั้แ่ไหนแต่ไรแล้วอาหารไทยจึงไม่ใช่รายการอาหารหลักสำหรับเขา
ป็อก! ไวน์แดงถูกเปิดและรินใส่แก้ว เขาค่อยๆ ดื่มจิบเพื่อฆ่าเวลารออาหารในไมโครเวฟ
“เอ่อ...ขอโทษครับนาย” วิลหันไปมองคนเรือที่คงเข้ามาหาอะไรกินเช่นกัน
“ตามสบาย แบ่งไวน์ไปดื่มด้วยสิ” คนเรือก้มหน้าขอบคุณวิล ก่อนที่จะไปหยิบสปาเก็ตตี้ของวิลไปจัดใส่จานและนำมาบริการให้เ้านายที่โต๊ะ วิลพูดคุยเื่ทั่วๆ ไปกับคนเรือขณะที่กินไปด้วยอยู่สักพัก คนเรือเองก็กินจนอิ่มจึงเก็บล้างเสร็จสรรพ แต่ก่อนที่เขาจะออกไป
“แล้วคุณผู้หญิงไม่หิวเหรอครับ”
“เดี๋ยวถ้าตื่นแล้วก็คงมาหากินเองแหละ นายไปเถอะ” คนเรือพยักหน้าและเดินจากไปอย่างนอบน้อม
วิลเดินกลับเข้าห้องนอนหลังจากกินและดื่มพอแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องพักสักหน่อย บนเตียงยังคงมีร่างบอบบางที่ยังไม่รู้สึกตัว เฮ้ยยย! วิลถอนหายใจ ก็อย่างที่บอกเขาไม่ชินกับการมีเพื่อนนอนและเธอก็ดันใช้พื้นที่กลางเตียงเสียด้วย บนเรือยังมีห้องนอนเล็กอีกนี่น่าเมื่อคิดได้วิลจึงเดินจากมา
ผลั๊วะ ห้องนอนนี่เล็กสักหน่อยแต่ก็ไม่ใช่ปัญหา แม้เขาจะมีความคิดที่จะเลี้ยงเธอไว้ดูเล่นสักพัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องเสียความเป็ตัวเองไปเสียมากมายกับแค่ผู้หญิงอย่างว่า
Zzzzz Zzzzz วิลไม่จำเป็ต้องใช้เวลาข่มตาหลับ แค่หัวถึงหมอนเขาก็เข้าสู่นิทราไปโดยทันที โลกที่ยังคงหมุนรอบตัวเองต่อไป กลางคืนค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็กลางวัน ท้องฟ้าท่ามกลางผืนท้องทะเล
ค่อยๆ เปลี่ยนสีถ้าคนที่อยู่บนเรือเป็คู่รักก็ควรต้องออกมาชมบรรยากาศพระอาทิตย์ที่ค่อยๆ ขึ้นมาจากขอบผืนน้ำ แต่สำหรับสองชีวิตบนเรือ กลับยังอยู่ในนิทราจนพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบน้ำอย่างกับว่าทั้งสองอย่างไม่เคยเกี่ยวข้องกัน
เรือค่อยๆแล่นอย่างช้าๆไม่กระทบกระเทือนต่อสองคนที่ยังคงหลับอยู่ แต่เมื่อถึงเวลาวิลก็ต้องตื่นตามปกตินิสัยที่เป็คนไม่ชอบตื่นสาย วิลชอบการออกกำลังกายในตอนเช้ามาก เพียงแต่วันนี้เขาอาจจะเริ่มช้าหน่อย กีฬาที่เขาโปรดปรานไม่น้อยนั้นก็คือคิกบ็อคซิ่ง เมื่อตอนนี้ไม่มีคนถือเป้าซ้อมหรือแม้แต่กระสอบทราย แต่เพื่อนก็ยังสั่งให้คนจัดที่ให้กับลูกบอลเร็วสำหรับการชกมวยให้เขาแก้ขัด
เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ เสียงลมหายใจถี่เร็วเมื่อร่างกายขยับอย่างต่อเนื่องติดต่อกันเป็เวลานาน วิลค่อยๆ ผ่อนแรงลงเมื่อเขาคิดว่าควรพอ สายตามองไปด้านหน้าเหมือนว่าเรือจะล่องมาถึงเกาะสักเกาะ
Grrrr Grrrr เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่วางไม่ห่างจากตัวดังขึ้น ช่างไม่เข้ากับบรรยากาศตอนนี้เลย ดวงตาคมเลิกขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็เบอร์ของเพื่อนคำทักทายและพูดคุยสอบถามเื่ทั่วๆ ไปตามประสาเพื่อนอยู่สักพัก เอกรินทร์ก็เริ่มเข้าสู่โหมดการสนทนาที่เป็ประเด็นหลักของการโทร.หาเพื่อน เสียงแตกต่างจากตอนแรกที่สดใสสนุกสนานอย่างสิ้นเชิง
“เทคโนโลยีรีแพร์ทางการแพทย์เจ๋งไปเลยว๊ะ” แต่วิล กลับเอ่ยกับปลายสายไปแบบนี้สร้างความฉงนไม่เข้าใจให้กับคนที่ได้ยินอย่างมาก
“อะไรของแกว๊ะ” เสียงปลายสายตอบกลับมาในทันทีของ เอกรินทร์
“ก็บรรณาการที่แกส่งมาไงว๊ะ”
เฮ้ย!!!! “เื่นี้แหละที่ฉันพยายามติดต่อแกว่าเ้าหล่อนเบี้ยวเชิดเงินหนีไปโว้ย”
ห๊า!!!! “แกหมายความว่า! ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่อย่างงั้นเหรอ...เฮ้ย! เล่นกันแบบนี้ไม่สนุกด้วยนะโว้ย”
“เล่นบ้าเล่นบอสิ ฉันพยายามโทร.หาแก ตอนแรกคิดว่าแกจะโทร.มาโวยวายหาว่าฉันผิดคำพูด หลังจากที่ฉันรู้ว่าเ้าหล่อนไม่ไปตามสัญญาฉันถึงพยายามโทร.หาแก...แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้แกพูดอย่างกับว่าแกมี ผู้หญิงอยู่ด้วย”
“เออสิว๊ะ” เสียงของวิลเคร่งเครียดทันที
“หรือว่าเ้าหล่อนเปลี่ยนใจ แกส่งภาพหล่อนมาให้ฉันดูตอนนี้เลย” เสียงปลายสายร้องบอกร้อนใจไม่แพ้กัน เพราะถ้าเพื่อนรักไปผิดลูกเมียชาวบ้าน คุก ก็คือป้ายหน้า
วิลค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องนอน ผลั๊วะ โอ้ย! เมื่อประตูถูกผลักเข้าไป อะไรสักอย่างที่เขาไม่ทันมองก็ลอยมาััเฉียดหน้าปะทะเข้าหางตาเขาทันที ทำให้โทรศัพท์ในมือล่วงลงพื้นแตกกระจายไม่อาจกู้กลับมาได้
กรี๊ดดดดดด เสียงกรีดร้องดังก้องคับเรือยอร์ชจนน่ากลัวว่าเรือจะล่มกลางทะเลอันดามันเสียให้ได้ ทำไมก่อนหน้านี้เ้าหล่อนไม่ร้อง แบบนี้ว๊ะ! ฟังจากเสียงร้องคงไม่ใช่เครื่องบรรณาการที่ถูกส่งมาแน่ๆ
ปัง! วิลดึงประตูปิดลงทันที ปึก ปึก ปึก เสียงสิ่งของแทกประตูตามมาติดๆ ให้ตายเถอะนี่มันนางผีเสื้อสมุทรหรือไง ทำไมถึงไม่ระงับ
อารมณ์ไว้สักหน่อย วิลรำพึงรำพันความคิดของตัวเอง มือที่ว่างลงปาดเช็ดคราบเืที่ไหลออกมาจากาแที่หางคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้นครับนาย” วิลที่ยังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนกลอกตาอย่างอดทน เขาควรด่าใครดีที่หาบ้านใหม่ให้เขา ‘คุก’
486
