"ท่านแม่ ข้าอยากฟังอีก เื่ที่เล่า ยามเมื่อข้าเกิด" ฟางหยาง กอดเอวแล้วทำสีหน้าออดอ้อน โอ้ยยย อิแม่จะเป็ลม อ้อนอะไรขนาดนี้ นี่ลูกไม่เหม็นนางบ้างเหรอ นางเหม็นตัวเองจะแย่ กลิ่นสุราเหม็นไปหมด ยิ่งได้กลิ่น ยิ่งเปรี้ยวปาก อยากจะถอน!! ไม่สิ ไม่ได้ ชีวิตก่อนนางไม่ได้ติดสุราแบบนี้ จะยอมให้ความอยากของร่างนี้มาเป็นายไม่ได้
"ไว้แม่จะเล่าต่อให้ฟังตอนนอนนะ ตอนนี้แม่อยากอาบน้ำเหลือเกิน หยางเอ๋อ ไม่เหม็นแม่บ้างหรือ"
ฟางหยางทำหน้างงๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคชวนปวดหัว
"ข้าชินแล้วขอรับ ทุกครั้งที่ข้าบ่น หรือขอให้ท่านเลิกดื่มสุรา ท่านบอกเสมอว่า สุราคือเพื่อน ท่านเลิกคบเพื่อนไม่ได้หรอก"
สุราคือเพื่อน เอ่อ.. เ้าของร่างนี้ช่างแสนดี เลิกคบเพื่อนไม่ได้หรอก อยากจะกรี้ดใส่หน้านาง เพื่อนแย่ๆแบบนี้เลิกขาดไปเลย ดูสิ ฉันเหลือบมองกระจกทีไรใจหายแว๊บตลอด นึกว่าผีที่ไหน!!!! ตัวซีดขาวเหมือนศพ ร่างผอมแห้งติดกระดูก เบ้าตาลึก ปากแตกแห้ง กลิ่นกายเหม็นสุรา ผมเผ้ายุ่งเหยิง แรงขยับตัวแทบไม่มี นี่ถ้าไม่หักดิบเลิกสุรา ได้ลงหลุมไปไวๆนี้แน่ แล้วใครจะดูแลลูกชายของฉัน ไม่ได้ล่ะ ต้องเลิกคบเด็ดขาด
"หยางเอ๋อ แม่จะเลิกสุรา เ้าต้องช่วยแม่นะ"
"ท่านคบสหายสุรามานาน จะเลิกได้หรือขอรับ ข้าไม่อยากจะเชื่อ"
"ได้สิ เพื่อลูกรัก " และเพื่อตัวเอง ถ้าตื่นมากลางคืน เจ้แหวนช็อกตายแน่ ถ้าเห็นสภาพตัวเองตอนนี้ในกระจก มองกี่ครั้งก็ไม่ชิน มองกี่ครั้งก็ไม่อยากมอง แล้วแม่นางไป่หลัน นี่เอาความมั่นใจมาจากไหน ในห้องนอนถึงมีกระจกบานใหญ่ ตรงปลายเตียง อยากรู้จริงๆ ตื่นมากลางคืนเคยผวาบ้างไหม -'-
"ก่อนอื่นแม่ควรนำผ้ามาคลุมกระจก"
"แต่ท่านแม่ชอบมองไม่ใช่หรือ ข้าเห็นท่านแม่มองกระจกทีไรเอามือลูบหน้าแล้วยิ้มตลอด" เอ่อ คิดตามแล้วสยองแท้
"ตอนยิ้มแม่สวยไหม"
"สวยขอรับ สวยแบบแปลกๆ"
"....."
"ท่านแม่ ข้าหิวขอรับ หลายวันมานี้ท่านไม่กิน ข้าก็แทบไม่ได้กินเลย เพราะข้าก่อไฟไม่เป็ กินเพียงผักหรือของที่พอเคี้ยวได้"
"....แม่ก็ก่อไฟไม่เป็ลูก..." ไม่ว่าร่างไหน นางก็ทำไม่เป็ทั้งนั้น ก่อนนางมาอยู่ร่างนี้ก็สั่งคนมาส่งอาหารตลอด เพียงแต่ตอนนี้เบี้ยที่มี หมดไปกับสหายสุราแล้ว แต่เมื่อมองหน้าลูก
"แต่แม่คิดว่า แม่ทำได้"
"ท่านแม่เก่งที่สุด ข้ารักท่านแม่"
ผ่านไปจนฟ้ามืด
โอ้ย มันจะยากเย็นอะไรขนาดนี้ จุดไม่ติดสักที ปั่นจนมือจะขาดแล้ว แรงจะเดินยังไม่มี แล้วแรงปั่นไม้เพื่อก่อไฟ ฉันจะเอาจากไหน นึกสินังแหวน แกเคยเข้าค่ายลูกเสือเนตรนารีนะ แต่ตอนนั้นลักไก่ใช้ไฟแช๊คไง อยากล้มเลิกเหลือเกิน ปั่นไม้จนมือแดง แต่พอมองหน้าลูก เอาวะ สู้ตาย ปั่นไม้ไปน้ำตาไหลไป ลูกชายก็แสนดี นั่งจ้องหน้ากดดัน กรี้ดดดด ไฟติดแล้ว เมื่อก่อไฟเสร็จ ต่อไปก็ทำอาหาร เื่นี้เจ้แหวนถนัด แต่......ฉันหุงข้าวแบบนี้ไม่เป็ อย่างแรกคงต้องใส่ข้าว ซาวน้ำสัก2ครั้ง ใส่น้ำครึ่งหม้อ รอจนเดือดแล้วเดือดอีก รินน้ำข้าวไว้เผื่อดื่ม แล้วก็ดงสักพัก กว่าจะได้กิน ก็ดึกดื่น พร้อมสภาพข้าวที่้าดิบ ด้านล่างไหม้ กับหมูกระเทียม ที่หมูโคตรแข็ง ใครสอนฉันให้เอาหมูแห้งมาทอดกระเทียม!!! พอมองหน้าลูก สีหน้าปลื้มปริ่มเหลือเกิน
" อาหารที่ท่านแม่ทำ อร่อยที่สุดเลยขอรับ แม้ข้าวจะดิบแต่ก็มีบางส่วนที่ไหม้และเละ ส่วนหมูก็แข็งไปหน่อย เคี้ยวยากไปสักนิด"
"ครั้งหน้า แม่จะทำให้ดีกว่านี้แน่นอน"
" หาา ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือขอรับ เอ่อ...ให้ข้าไปขอจากโรงทานดีกว่าหรือไม่ ท่านแม่จะได้ไม่ลำบาก "
"......"
_________________________________________
1K
