“นั่งสิ...สาวน้อย”
ฉันทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินตรงหน้าเขานั่นเองมองดูมือของเขาขณะที่กำลังทำงาน น๊อบไม่ถามอะไรฉันสักคำ เขาปล่อยให้ฉันนั่งเงียบๆอยู่อย่างนั้นเป็ครู่ กลิ่นฟาง กลิ่นเชือกหนัง ช่วยให้อารมณ์ของฉันสงบลงไปได้มากฉันคอยจนกระทั่งเขาเสร็จงานแล้ว จึงได้เรียกเขา
“น๊อบ...”
“แย่กว่าเก่าหรือไง?”
“ใช่...ครั้งนี้สงสัยว่าพ่อจะไม่ชนะเสียแล้ว”
“เราก็พูดเื่นี้กันบ้างแล้วละ แมรี่ป้าของหนูน่ะฉลาดมากรู้ไหม ยิงะุนัดเดียวได้นกสองตัวเลย”
“หมายความว่า เขาตั้งใจที่จะมาวันนี้หรือคะ?”
“แล้วหนูคิดว่า เขาตั้งใจหรือเปล่าล่ะ?” น๊อบย้อนถาม
ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย...ใช่...คุณป้าฉลาดมากเธอคาดการณ์ล่วงหน้าได้อย่างถูกต้องถึงได้มาบ้านเราในนาทีนี้
“แต่ทำไมเขาจะต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ น๊อบทำไมเขาถึงอยากจะให้ฉันไปจากฮอร์ทอร์นฮิลล์นะ?”
“ผมก็ไม่รู้ดอก ดูคล้ายๆ กับว่าเขา้าทำเพื่ออนาคตของหนูเองนั่นแหละ”
ฉันนิ่งงันไป มีคำถามมากมายอยู่ในสมอง
“น๊อบ...บอกฉันหน่อยได้ไหมว่าคุณป้ากับพ่อมีเื่อะไรกัน?”
“บางอย่างผมก็พอรู้เหมือนกันแต่ว่ามันไม่ใช่เื่ที่ผมสมควรจะพูดนะ”
“แต่ว่า...มันก็เป็เื่ที่เกี่ยวข้องกับฉันด้วยนี่...คุณก็ต้องบอกให้ฉันรู้ตัวไว้ด้วยสิ...”
น๊อบหันหลังให้ทันที และฉันก็รู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะขู่เข็ญให้เขาพูดน๊อบมีความสำนึกในหน้าที่อย่างมั่นคงมาก ถ้าเขาคิดจะบอกให้ฉันรู้เขาก็คงจะพูดออกมาทันที โดยไม่จำเป็จะต้องเร่งเร้าอะไร แต่ถ้าเขาเงียบก็หมายความว่าไม่มีใครจะมาเปิดปากเขาได้
“น๊อบ...ถ้าหากว่าการไม่ลงรอยกันครั้งนั้นส่งผลกระทบมาถึงชีวิตคุณคุณก็ย่อมมีสิทธิที่จะรู้ด้วยจริงไหม...อย่างที่ฉันกำลังเป็อยู่ขณะนี้อย่างน้อยให้รู้ไว้บ้างก็ยังดี” ฉันพูดกับเขาอย่างอ่อนโยน
น๊อบเหลือบสายตาขึ้นมองฉันอีกครั้งหนึ่งมือของเขากำลังสาละวนอยู่กับอานม้า
“เื่นี้มันเป็เื่ของพี่น้องสองคนนะสาวน้อย คนเล็กนั้นร่าเริงสดใสมีชีวิตจิตใจส่วนคนโตนั้นเป็สุภาพสตรีเต็มตัวถือยศถือศักดิ์ เอาละบอกตรงๆ ก็ได้คุณป้าเฟลิซิตี้ของหนูน่ะพบกับพ่อของหนูก่อน วัยนั้นเขาเป็คนหนุ่มที่หน้าตาดีมากเพราะฉะนั้นท่านก็มีเหตุผลในการที่จะสร้างความหวังขึ้น แต่ตอนนั้นผมคิดว่าคุณพ่อของคุณยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่านดอกแล้วเขาก็มาพบกับคุณแมรี่ซึ่งเป็น้องสาว จนกระทั่งได้แต่งงานกันแต่เื่นี้คุณป้าของหนูไม่ยอมให้อภัยเลย ถึงกับตัดขาดน้องสาวทีเดียวแม้แต่ตอนที่คุณแม่ของหนูเจ็บ จนตายไปท่านก็ไม่มา”
“แต่คุณป้าก็แต่งงานแล้วนี่ น๊อบ”
“ครับ...ท่านแต่งโดยที่คุณตาคุณยายเป็คนหาสามีให้ แก่คราวพ่อเห็นจะได้ แต่ก็ร่ำรวยมากเพราะมีอาชีพค้าทาสด้วย เป็คนที่ใจคอโหดร้าย รู้จักแต่เงินเท่านั้นส่วนคุณแมรี่นั้นมีสามีที่คู่ควรกับเธอ เพราะฉะนั้นคุณเฟลิซิตี้ก็มีเหตุผลพอที่จะเกลียดคุณแม่ของหนูเหมือนกัน”
“แต่น่าแปลกนะน๊อบหนูไม่เห็นคุณป้าทำท่ารังเกียจอะไรพ่อเลยแล้วมันเป็ไปได้ไหมที่คุณป้าจะพลอยเกลียดมาถึงหนูด้วย?”
“ไปถามกระจกดูสิ สาวน้อย” น๊อบพูดเป็คำสุดท้าย
ค่ำคืนนั้น พ่อกับคุณป้าจะพูดจากันนานสักแค่ไหน ฉันไม่ทราบได้เพราะได้ปฏิเสธที่จะลงไปร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วย พยายามข่มตาให้หลับแต่มันก็ช่างยากเย็นอะไรเช่นนั้น
แต่ในตอนสายของวันรุ่งขึ้นฉันก็ได้ยินเสียงที่ดังมาจากใต้หน้าต่างห้องนอน จึงลุกขึ้นไปยืนแอบมองอยู่ข้างๆผ้าม่าน ก็เห็นรถม้าของคุณป้ามาจอดคอยอยู่แล้วท่าทางเหมือนคุณป้ากำลังเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับเพราะพวกคนติดตามกำลังช่วยกันยกหีบเสื้อผ้าออกมาจากบ้านเอาไปใส่ในรถ...ฉันรู้สึกใจเต้นแรง...พ่อทำสำเร็จอีกแล้ว...และครั้งนี้คงจะจัดการสั่งให้ท่านออกไปจากบ้านของเราเสียทันที...
ฉันยืนรออยู่อีกครู่หนึ่ง ก็เห็นบุคคลทั้งสองเกาะแขนกันเดินออกมา พ่อเดินไปส่งคุณป้าที่รถและฉันก็เห็นท่านจุมพิตพ่อที่แก้มอย่างอ่อนหวาน
...และในที่สุด รถม้าคันนั้นก็หายลับไปจากสายตาหัวใจของฉันสดชื่นรื่นเริงขึ้นมาทันที หันกลับมาแต่งตัวอย่างประณีตบรรจงที่สุดก่อนที่จะลงไปพบพ่อ
ฉันรู้มาจากมิสซิสแพลททิว่าพ่อกำลังลงไปเดินอยู่ในสวนจึงตามเข้าไปทันทีและพบว่าพ่อกำลังเดินอยู่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด วี่แววของความเหน็ดเหนื่อย อิดโรยมองเห็นได้อย่างชัดเจนที่วงดำคล้ำรอบๆ ขอบตาของท่าน ท่านจุมพิตฉันอย่างรักใคร่
“เป็อย่างไรบ้างลูก?”
“แย่ค่ะ พ่อ”
“ถ้าอย่างนั้น เราก็เหมือนกันสินะไปนั่งที่ม้านั่นกันดีกว่า”
พ่อจูงมือ พาฉันไปนั่งที่ม้าใต้ต้นไม้ใหญ่มือของฉันอยู่ในอุ้งมือของท่านและดูท่านจะมองมันอย่างพิจารณาราวกับไม่เคยเห็นมันมาก่อน
“พ่อนี่ตาบอดมานาน” ท่านเอ่ยขึ้นช้าๆ“ทั้งตาบอดทั้งเห็นแก่ตัว จนกระทั่งเมื่อวานนี้พ่อก็ยังคิดว่าหนูยังเป็เด็กอยู่ เป็ลูกสาวตัวน้อยๆ ของพ่อหนูโตเป็สาวขึ้นมาั้แ่เมื่อไหร่พ่อไม่ยักรู้”
“พ่อคะ...” ฉันค้านขึ้นมาทันที
“แมรี่ ให้พ่อพูดก่อน...พ่อเพิ่งเห็นหนูจากสายตาของคุณป้านั่นเอง...แล้วก็เป็ความจริงเสียด้วยพ่อรู้สึกผิดจริงๆ ในทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ปฏิบัติต่อหนูไปหนูเป็ลูกสาวที่น่ารักมากนะลูก เมื่อสองปีก่อนนี้ คุณป้ากับพ่อทะเลาะกันหนูก็อยู่ที่นั่นแล้วก็ได้ยินเองแล้วนี่ แต่ตอนนั้น พ่อไม่ยอมฟังความคิดเห็นของคุณป้าแล้วดูสิว่า เกิดอะไรขึ้น แทนที่พ่อจะยอมส่งหนูไปรับการอบรมเสียชั่วคราวพ่อกลับเก็บหนูไว้จนเป็อย่างนี้ แทนที่หนูจะได้รู้จักงานสังคม ได้เปิดหูเปิดตาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าดีๆ ได้พบปะเพื่อนฝูงที่รุ่นราวคราวเดียวกันกลับกลายเป็ต้องเติบโตขึ้นมาอย่างคนบ้านนอก...แต่เอาเถอะพ่อจะต้องทำให้หนูเป็อย่างนั้นให้ได้พ่อสัญญานะ”
“โธ่...พ่อคะ...อยู่อย่างนี้หนูก็มีความสุขดีอยู่แล้วหนูไม่ใฝ่หาความสุขด้วยวิธีอื่นดอก”
“ก็เพราะหนูยังไม่รู้จักวิธีอื่นน่ะสิลูก”ท่านถอนหายใจ ปล่อยมือฉัน และล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบล๊อกเก๊ตห้อยคอรูปของแม่และถอนหายใจ
“ครั้งหนึ่งพ่อได้แอบขโมยความงามที่เคยเลอเลิศของผู้หญิงคนหนึ่งแล้วเอามาซุกซ่อนไว้ที่นี่...พ่อทำให้ชีวิตของแม่ต้องลำบากอย่างมาก...”
“แต่พ่อคะ...แม่ก็มีคววามสุขดีนี่คะเมื่อยู่ที่ไร่ฮอร์ทอร์นฮิลล์ของเรานี่”
“ใช่ลูก แม่มีความสุขมากเพราะได้ร่วมชีวิตกับผู้ชายที่เธอเลือกผู้ชายที่มอบชีวิตจิตใจหลักฐานฐานะทุกอย่างให้ แต่เวลานี้พ่อได้ตัดสินใจแล้วหนูจะต้องไปอยู่กับคุณป้าในลอนดอน จะได้ศึกษา ได้ใช้ชีวิตตามสิทธิที่หนูพึงมีพึงได้”
เพียงมองดูท่าของพ่อ ฉันก็รู้แล้วว่า ไม่มีทางที่ฉันจะคัดค้านความตั้งใจที่เด็ดเดี่ยวนี้ได้อย่างแน่นอนสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ขณะนั้น คือกระซิบถามท่านเบาๆ ว่า
“เมื่อไรคะ?”
พ่อปิดฝาล๊อกเก๊ต ใส่กลับเข้ากระเป๋าตามเดิมถอนหายใจก่อนที่จะตอบว่า
“ที่จริง คุณป้าอยากจะให้หนูออกเดินทางทันทีจะได้ไปถึงลอนดอนในวันนี้เลย แต่พ่อยังไม่อยากให้มันรวดเร็วเกินไปนักก็เลยผัดผ่อนไว้ว่า จะให้ลูกเดินทางไปหลังฤดูเก็บเกี่ยวแล้วอีกประการหนึ่ง...พ่อ...เราทั้งสองคน...จะได้มีเวลาอยู่ร่วมกันอีกสักระยะหนึ่ง”
ฉันรู้ว่าพ่อกำลังไม่สบายใจอย่างยิ่งอาลัยอาวรณ์ในตัวฉันอย่างมาก แต่ฉันเองนั้น แม่จะรู้สึกใจหายเพียงไรแต่ก็ไม่้าที่จะแสดงให้ท่านเห็น เพราะไม่้าให้พ่อเสียกำลังใจหนักขึ้นฉันจึงโอบกอดท่านไว้ อย่างจะ
ปลอบโยน และในอาการเช่นนั้นเอง ที่น๊อบเข้ามาพบเราพ่อเป็ฝ่ายพูดกับเขาขึ้นว่า
“คุณหนูจะไปหลังฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว”
เราทั้งสามคนนิ่งอึ้งกันอยู่อย่างนั้นร่วมอยู่ในความทุกข์เหมือนที่เคยเป็มา สำหรับเราทั้งสามนั้นไม่้าคำพูดหรือคำอธิบายใดๆ สำหรับความรู้สึกของเราที่มีต่อกันเลยในที่สุดน๊อบก็กระแอมก่อนที่จะพูดขึ้นว่า
“ขอประทานโทษครับนาย ผมคิดว่าเรามีเื่ที่จะต้องปรึกษาหารือกันหน่อย”
“เกี่ยวกับแมรี่ด้วยหรือเปล่า นั่งลงก่อนสิ”พ่อชี้มือไปยังม้านั่งอีกตัวหนึ่ง
เรารู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นเมื่อน๊อบสั่นศีรษะปฏิเสธว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวกับฉัน
“มิได้ครับนายเื่นี้เกี่ยวกับหัวหน้าคนงานคนใหม่”
“ไซมอน ดูนน์ น่ะรึ...มีอะไรหรือน๊อบ?”
“ผมไม่ค่อยชอบหน้ามันเลย” น๊อบตอบด้วยสีหน้าเฉยเมย
ฉันเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ไซมอน ดูนน์เพิ่งจะมาอยู่กับเราได้เพียงอาทิตย์กว่าแต่ฉันรู้สึกเหมือนมีสัญชาตญาณบางอย่างในร่างกายเตือนให้ฉันพยายามออกห่างจากเขาไว้ตลอดเวลา แต่ก็รู้ว่า เขาทำงานได้ถูกใจพ่อ
มาก
5K
![[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316625_41806885.webp)
