ขอเป็นสามีของคุณ

        “นายหัวคณิน”พิมอรหันไปเห็นก็ยิ้มหวาน ยกมือไหว้ทักทาย “สวัสดีค่ะ” เธอลดมือลงแล้วยืนเหนียมอายเพราะแอบชอบเขามานาน นายหัวคณินหล่อ รวย แถมโสด เป็นหนุ่มในฝันของเธอ พิมอรยืนนิ่งรอให้เขาทักเพราะเมื่อกี้เขาตรงมาทางนี้ไม่รู้เขามองใครแต่เธอคิดเอาว่าเขาสนใจเลยเดินมาทางเธอแน่ๆ เธอสวยไม่ได้มีลูกติดเขาต้องเลือกเพชรไม่ใช่ก้อนกรวด

        “คุณกั้งผมดีใจที่คุณมานะครับ” เขาตรงไปหากัญญาภัคทันทีทำให้พิมอรเหวอไป

        คณินไม่ได้ชายตาแลใครอีกคนเขาทักทายแม่ของลูกแล้วมองไปที่อาชว์ ซึ่งยืนหยอกล้อกับน้ำใสอยู่ เขายิ้มด้วยความดีใจที่เห็นลูกกัญญาภัคพามางานจริงๆ ด้วย

        “น้ำใสลูกพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คณินไล้มือไปที่แก้มลูก อาชว์เลยส่งต่อให้

        ขณะที่พิมอรมองตาค้างคิดว่าตัวเองฟังผิด “ลูกนายหัวคณินหรือคะ”

        คณินหันมามอง“ครับ น้ำใสลูกสาวผมเอง” คณินตอบแล้วไม่ได้สนใจหญิงสาวอีก เขาหอมแก้มลูกซ้ายขวาแล้วอุ้มหยอกเย้าจนน้ำใสหัวเราะคิก

        สาวๆที่เหล่มองคณินอยู่ เมื่อหันมาเห็นภาพนี้ก็ไม่มีใครอยากเชื่อคณินอุ้มเด็กทารกแล้วหยอกเล่นดูอบอุ่น แตกต่างจากที่พวกเธอรู้จัก

        “นายหัวคณินคะ”น้องอรยังถามต่อ ทว่าน้ำใสร้องออกมาคำหนึ่ง

        “แอ๊ะ”

        คณินยิ้มกับลูก“ครับ ทำไมทำตาดุใส่พ่อ พ่อเล่นกับน้ำใสอยู่นี่ไง”

        น้องอรอ้าปากค้างเมื่อถูกเมินชนิดที่เรียกว่าไม่เห็นศีรษะพ่อลูกสบตากันราวกับรักกันปานจะกลืนกิน และยิ่งทำให้พิมอรอิจฉามากขึ้นไปอีกเมื่อนายหัวหนุ่มสุดหล่อนิสัยรวยหันไปชมญาติผู้พี่

        “คุณกั้งวันนี้คุณสวยมากนะครับ”

        “ขอบคุณค่ะว่าแต่ฉันมาสายไปหรือเปล่าคะ งานเริ่มหรือยัง”

        คณินก้มมองเวลา“อีกสิบนาทีครับ ผมจะขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับประธานในงานคุณกับน้ำใสก็ไปอยู่ตรงโต๊ะหน้าเวที โต๊ะวีไอพีของผมกับอาชว์ เดี๋ยวผมจะให้รุจน์พาไปนะครับ”

        กัญญาภัคมองดูแล้วเธอคงต้องให้รุจน์พาไป เพราะโต๊ะในงานเยอะมาก ไม่รู้โต๊ะไหนเป็นโต๊ะไหน

        “ขอบคุณค่ะงั้นส่งน้ำใสให้ฉันเถอะค่ะ” คณินส่งให้แล้ว ยิ้มหยอกเย้ากับลูกรอให้กัญญาภัคเดินไปทว่าคนอุ้มลูกไปหาที่นั่งจะเดินไปแต่ว่าจู่ๆสายรัดข้อเท้าก็หลุดออกทำให้เดินไม่ถนัด หญิงสาวชะงัก ท่าทางเก้ๆ กังๆ มีปัญหา

        “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

        “สายรัดรองเท้าของฉันหลุดค่ะ”

        คณินมองตามเรียวขาขาวผ่องของหญิงสาวลงไปจนสุดหยุดนิ่งที่ข้อเท้าขาวสะอาด ตรงนั้นสายรัดรองเท้าแยกออกจากกันกัญญาภัคใส่ชุดราตรีสั้นถ้าจะให้ก้มลงคงไม่ดีนัก

        “ขอเวลาฉันสักครู่นะคะ”

        คณินไม่ทันให้หญิงสาวได้ตั้งตัวเขาย่อตัวลงแล้วก้มลงเกี่ยวสายรัดรองเท้าให้ จังหวะที่นายหัวหนุ่มย่อตัวลงทุกสายตาก็พุ่งมาที่คนทั้งสอง นายหัวอาชว์มองยิ้มๆ แล้วส่ายหน้าขณะที่กัญญาภัคมองชายหนุ่มที่ตั้งใจเกี่ยวสายรัดรองเท้าให้อย่างเบามือแล้วยิ้มมุมปาก

        เธอแกล้งทำสายรัดรองเท้าหลุดเองเมื่อกี้ที่เดินมาก็เดินมาได้ ชายหนุ่มคงไม่สังเกต พอก้าวเข้ามาเธอก็เห็นว่ามีสายตาหลายคู่ในงานจ้องมองเธอราวกับเห็นของแปลกหลุดเข้ามาเธอไม่อยากมา ไม่อยากเป็นเป้าสายตา ไม่อยากเป็นหัวข้อสนทนาให้ใครพูดถึงทั้งนั้นแต่เธอหนีไปตลอดไม่ได้ รอให้ทุกคนเหนื่อยแล้วหยุดไปเองก็ไม่ได้ความสงสัยของคนไม่รู้จะหยุดที่ตรงไหนวันนี้เธอเลยอยากทำให้ทุกคนรู้ถึงการมีตัวตนของเธอ โดยอาศัยชายหนุ่มคนนี้

        เขาจะทำให้ทุกคนเลิกสงสัยหรือถ้าไม่เลิก พวกเขาก็จะไม่พูดถึงเธออีกเมื่อเขารู้ว่าคณินเป็นพ่อของลูก เรื่องก่อนหน้านี้ที่เธอท้องและเงียบไม่บอกใครก็คงไม่มีใครกล้าเอาไปพูดอีก แล้วไงล่ะ ในเมื่อพ่อของลูกคือนายหัวคณิน

        จะว่าหลอกใช้คณินก็ได้แต่เขาก็น่าจะยอมรับได้ ในเมื่อเธอทำเพื่อลูก

        “เสร็จแล้วครับ”

        “ขอบคุณมากนะคะฉันทำให้คุณต้องลำบากเลย”

        “คุณอุ้มลูกอยู่คงไม่สะดวกอีกอย่างผมจะปล่อยให้คนสวยๆ ทำอะไรแบบนี้เองได้ยังไง”

        แก้มขาวเนียนร้อนซู่ขึ้นมาทันทีเมื่อถูกเขาหยอดเข้าให้ทั้งที่วันนี้ตั้งใจมาพิสูจน์เขา แต่เธอกลับถูกเขาหว่านเสน่ห์ใส่จนใจจะพัง “คุณไปรับแขกได้แล้วค่ะนายหัวอาชว์ยืนคอยนานแล้ว”

        “นั่นสิครับน้ำตาลหกแถวนี้หรือไง มดขึ้นเต็มเลย” อาชว์แซวขำๆ

        “อย่าแซวกันสิวะอาชว์วันนี้คุณกั้งอุตส่าห์พาลูกมาด้วย เดี๋ยวงานหน้าคุณกั้งไม่ยอมมาด้วยจะทำไงฉันจะโทษนายที่ปากมาก”

        “มีงานหน้าด้วยเหรอวะถามคุณกั้งหรือยัง ว่าเขาจะมาหรือเปล่า”

        “กั้งไม่มาแล้วค่ะมางานนี้งานเดียวพอแล้ว ขอตัวนะคะ” กัญญาภัคตัดบท หันไปค้อมศีรษะให้อาชว์ จากนั้นก็เดินอุ้มลูกไปหาที่นั่ง

        คณินแยกเขี้ยวใส่อาชว์แล้วก็หันไปสั่งให้รุจน์พาหญิงสาวไปยังที่นั่งทันทีกัญญาภัคไม่รู้หรอกว่าที่นั่งตัวเองอยู่ตรงไหนจึงต้องให้รุจน์ดูแล คณินมองตามสองคนแม่ลูกแล้วก็เผยยิ้มออกมางานวันนี้แขกสำคัญสำหรับเขาก็คือน้ำใส เขาดีใจที่ลูกสาวมาอยู่ในงานวันนี้ด้วย แม้จะยังไม่รู้เรื่องก็ตามแต่เขาก็อยากให้ลูกมาด้วย