บทที่ 13
แข่งจับปลา (รีไรท์)
ในเช้าวันถัดไป ทันทีที่หยางเซียวเล่อลุกขึ้นจากที่นอน เขาก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ จากข้างบ้านดังขึ้น เมื่อเขาเปิดหน้าต่างออก เขาพบว่า ฉินหลงกำลังยัดอวนเข้าไปในรถ
เมื่อเห็นหยางเซียวเล่อตื่นขึ้น หลี่ซีซีก็ส่งยิ้มหวานและวิ่งไปที่ข้างหน้าต่าง เธอพูดขึ้นว่า "นายตื่นแล้วหรือ"
"เกิดอะไรขึ้น" หยางเซียวเล่อชี้ไปที่ฉินหลงและคนอื่น ๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย
หลี่ซีซีพูดอย่างมีความสุข "เมื่อวานเราขึ้นไปบนูเา วันนี้ฉินหลงเสนอว่า เราน่าจะไปจับปลาที่แม่น้ำ ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอแค่นาย"
“ฉันเหรอ ฉันไม่อยากไป” หยางเซียวเล่อส่ายหัวและปฏิเสธที่จะไปแม่น้ำ เพราะเขาติดตามหยางเหล่าซานไปที่แม่น้ำหลายครั้ง เมื่อตอนที่เขายังเป็เด็ก เขารู้สึกเบื่อมาก เพียงแค่หลับตาก็สามารถคว้าอะไรขึ้นมาได้แล้ว
“ไปเถอะ..ไปเป็เพื่อนฉันหน่อย” หลี่ซีซียิ้มและ ชักชวนหยางเซียวเล่อ ส่วนฉินหลงซึ่งอยู่ไม่ไกลกับเธอ ดวงตาแทบจะถลนออกมาเพราะความโกรธ นี่คือผู้หญิงที่เขาชอบ และไม่กี่วันเธอก็ถูกคนอื่นลักพาตัวไปจากเขา ! เื่ทั้งหมดเป็โศกนาฏกรรมที่ไม่ควรเกิดขึ้น !
ในเวลานี้ หยางเหล่าซานก็ตื่นแล้วเช่นกัน เมื่อเขาได้ยิน หยางเซียวเล่อพูดว่า "ไม่อยากไป" เขาเอนกายด้วยความสงสัยและถามว่า "ลูกจะไม่ไปได้ยังไง"
หยางเซียวเล่อที่ได้ยินเสียงของพ่อ ราวกับกระต่ายที่หวาดกลัว เขารีบคว้าเสื้อผ้าทันที “ผมเข้าใจแล้ว ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้ !”
ใกล้หมู่บ้านมีคนหลายคนชื่นชอบการมาเล่นน้ำที่นี่ ฉินหลงนำอวนของเขาออกมาแล้วพูดว่า “หยางเซียวเล่อ นายเกิดในูเาและแม่น้ำ นายต้องจับปลาได้ดีมาก ถ้าอย่างนั้นพวกเราสามคนมาแข่งกันว่าใครจะจับปลาได้มากกว่ากัน”
หือ ? แข่งจับปลา ? หยางเซียวเล่อเกือบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ? “ มันน่าเบื่อมาก ถ้านายอยากกินปลา ฉันจะจับมาให้”
"ปลาหนึ่งตัว 1000 หยวน"
บัดซบ ! นี่เขาไม่ได้มาเสนอเงินให้ฟรี ๆ เหรอ ?
ดวงตาของหยางเซียวเล่อสว่างขึ้น แต่เขาก็ยังลังเลในใจ เขามักจะรู้สึกว่ามีแผนการอะไรบางอย่างในนั้น ฉินหลงเองก็ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถแข่งขันกับหยางเซียวเล่อในการจับปลาได้ ?
หลี่เหิงรีบพูดขึ้นมาว่า "นี่คือการแข่งขันแบบลูกผู้ชาย หยางเซียวเล่อ นายกลัวเราสองคนเหรอ !"
หลี่ซีซีไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป เธอดึงหยางเซียวเล่อและกล่าวว่า “นายไม่ต้องกลัว นายได้เปรียบพวกเขาอยู่แล้ว”
หูถิงเองก็เห็นด้วย เธอเคยเห็นแต่คนอื่นจับปลาบนหน้าจอมือถือ และไม่เคยเห็นกับตาของเธอเอง
“เห็นไหมว่าผู้หญิงอีกสองคนไม่มีปัญหา ทำไมนายต้องทำท่าทางเขินอายเหมือนผู้หญิงด้วยล่ะ” ฉินหลงเยาะเย้ยและบังคับให้หยางเซียวเล่อยอมจำนน
หยางเซียวเล่อม้วนแขนเสื้อขึ้น และหัวเราะอย่างโกรธเคือง “โอเค ได้” เขา้าดูว่าอีกฝ่ายจะมีแผนการอะไรในครั้งนี้อีก
คนทั้งสามแบ่งแม่น้ำออกเป็สามส่วน ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ
ต้นน้ำเป็พื้นที่ที่ดีที่สุดโดยธรรมชาติ กลางน้ำคือการจับปลาที่หลบหนีอวนในต้นน้ำมาได้ ส่วนปลายน้ำคือปลาที่หลุดพ้นจากต้นน้ำ กลางน้ำมาจนถึงปลายน้ำ
อย่างไรก็ตาม แม่น้ำมีความกว้างมากกว่าสิบเมตร และแม้แต่คนที่เชี่ยวชาญการตกปลา ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะไม่มีปลาที่เล็ดลอดออกมาได้
ดังนั้นจึงมีความเป็ไปได้ของปลาที่อาศัยอยู่ในต้นน้ำ กลางน้ำหรือปลายน้ำ
"หยางเซียวเล่อนายไปที่ต้นน้ำเถอะ"
ฉินหลงแสร้งทำเป็คนใจกว้าง มอบพื้นที่ที่ดีที่สุดให้กับ หยางเซียวเล่อ ที่เป็ชาวประมงที่เชี่ยวชาญ
ซึ่งมันไม่ยุติธรรมสำหรับฉินหลงที่จะแข่งขันจับปลา หากทำเช่นนั้น หยางเซียวเล่อจะกลายเป็คนที่เอาเปรียบคนที่ไม่มีทักษะในการจับปลา
"นายไปดีกว่า ฉันจะอยู่ข้างล่าง" หยางเซียวเล่อไม่เกรงใจ เมื่อเขาพูดจบก็เดินตามแม่น้ำลงไป และถือฉมวกและอวนเดินลงไปที่ปลายน้ำ จะเห็นได้ว่าเขามีความมั่นใจในทักษะการจับปลาเป็อย่างมาก
“ตกลงฉันอยู่ต้นน้ำ หลี่เหิงนายอยู่กลางน้ำ เธอไม่อยากเห็นการจับปลาเหรอ ซีซีและหูถิง ไปตามดูหยางเซียวเล่อดีกว่า ถ้าเราทั้งคู่หาปลาไม่ได้ มันคงจะน่าเบื่อ เธอไม่สามารถเรียนรู้อะไรที่นี่ได้จากพวกเรา”
ในอดีตฉินหลง้าให้หลี่ซีซีอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา แต่คราวนี้เขาได้ริเริ่มส่งหลี่ซีซีไปหาหยางเซียวเล่อ นี่เป็เื่ผิดปกติเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม หลี่ซีซีและหูถิงไม่มีข้อสงสัยใด ๆ เพราะ หลี่ซีซีไม่้าอยู่ที่นี่กับฉินหลง หูถิง้าไปดูแฟนของเธอด้วยเช่นกัน
การแข่งขันจับปลาจำกัดเวลา 1 ชั่วโมง และผู้ชนะที่จับได้มากที่สุดจะเป็ผู้ชนะ ผู้แพ้จะต้องจ่ายเงินตามจำนวนปลาที่น้อยกว่าอีกฝ่าย
น้ำตื้นและไม่ได้ลึกมาก น้ำมีระดับเพียงเหนือเข่า หยางเซียวเล่อหยิบฉมวกและเลือกวิธีการจับปลาแบบดั้งเดิม
อย่างไรก็ตาม วิธีฉมวกของเขาแม่นยำมาก และร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น ในทุกครั้งปลาที่เขามองเห็นจะถูกจับได้อย่างแม่นยำ
"นั่นเยี่ยมมาก" หลี่ซีซีปรบมือและร้องชม เมื่อมองไปที่ หยางเซียวเล่อที่กำลังจับปลา เธอนึกไปถึงพฤติกรรมของเขา เมื่อเขาพบกับหมูป่าในบ่ายวานนี้ หัวใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านอีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นาน หูถิงก็เดินไปดูตะกร้าใส่ปลาของ หยางเซียวเล่อที่ใช้จับปลา และกล่าวว่า "ว้าว หยางเซียวเล่อก็จับได้มากเช่นกัน" หลังจากที่เธอนับคร่าว ๆ แล้วพูดว่า "เกิน 30 แล้ว แต่ฉินหลงได้มากกว่า"
เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว หลี่ซีซีก็ถามด้วยความประหลาดใจ "อะไรนะ ฉินหลงได้มากกว่า 30 ตัว"
“ใช่หรือเปล่า ตอนที่ฉันไปที่นั่นเมื่อกี้ เขาได้ 37 ตัว ตอนนี้ประมาณว่า น่าจะได้มากกว่า 40 ตัว”
“แล้วหลี่เหิงล่ะ ?” หลี่ซีซีถามอีกครั้ง
หูถิงพูดด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม: "ผู้ชายคนนั้นไร้ประโยชน์ได้เพียง 45 ตัวเท่านั้น"
เธอเหลือบมองไปที่หยางเซียวเล่อ ผู้ซึ่งทำงานอย่างหนัก และะโว่า "หยางเซียวเล่อประสิทธิภาพของนายต่ำเกินไป ฉินหลงใช้ตาข่ายดักปลาได้ครั้งละมากกว่าสิบตัว"
หยางเซียวเล่อกล่าวว่า “เป็ไปได้อย่างไร ปลาในแม่น้ำสายนี้กระจัดกระจาย และแม่น้ำไหลตลอดเวลา เป็ไปไม่ได้ที่จะใช้อวนจับปลาเพราะมันจะจับปลาได้ประมาณสามตัวต่อหนึ่งครั้ง ซึ่งไม่สะดวกเท่าการใช้ฉมวก หากอยากจะได้ปลามากกว่าหนึ่งโหล ต้องลงอวนอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง”
หูถิงนั้น งุนงงมาก เนื่องจากเธอเห็นฉินหลงได้ปลานับโหลในอวน เธอจะดูผิดไปได้อย่างไร "เพียงแค่นายไม่อยากยอมรับว่าคนอื่นดีกว่า มาเถอะซีซี ฉันจะพาเธอไปดู"
ไม่นาน ผู้หญิงทั้งสองกลับจากการตรวจสอบปลาของ ฉินหลง
หลี่ซีซีบอกหยางเซียวเล่อว่า ฉินหลงจับปลาได้ 70 ตัว และหลี่เหิงจับได้เกือบ 60 ตัว ในขณะที่หยางเซียวเล่อได้เพียง 50 ตัวเท่านั้น
ฉินหลงลองมองดูตะกร้าปลาที่ริมแม่น้ำแล้วเยาะเย้ย “หยางเซียวเล่อ หลังจากผ่านไปนาน นายจับได้มากขนาดนี้ได้อย่างไร แต่ก็ยังได้น้อยกว่าฉัน นายจะกล้าพูดได้อย่างไรว่าตนเองเกิดที่แม่น้ำน่ะ ให้ฉันยกต้นน้ำให้ดีไหม ?”
หยางเซียวเล่อกล่าวว่า "อะไรนะ นายมาที่นี่เพียงเพื่อพูดคำประชดประชัน ?"
ฉินหลงพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ฉันให้เวลานาย เพื่อลดช่องว่างระหว่างเรา ฉันจะพูดได้อย่างไรว่า นายเป็เพื่อนร่วมชั้นของซีซี ฉันไม่สามารถเอาชนะนายได้มากเกินไป มิฉะนั้น นายจะอับอายเกินไป"
5K
