“นั่งดีๆ” แม่ทัพหยางลงมานั่งใกล้ๆ แล้วทาขี้ผึ้งทาแผลให้เธอ
“ท่านแม่ทัพ นั่นขี้ผึ้งบัวหิมะ หายาก ขนาดท่านเองยังไม่ยอมใช้เลยจะเอามาใช้กับเ้าเด็กนี่เลยเหรอขอรับ” หยวนอิงใ ขี้ผึ้งนี้เป็ของที่ปรุงจากของหายาก เป็สิ่งที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ทุกปี
“หายากขนาดนั้นเลยเหรอ ขอดมหน่อย” แทนที่จะหยิบตลับขี้ผึ้งมาดมกลับดึงนิ้วที่ป้ายขี้ผึ้งมาดม เล่นอาคนตัวใหญ่หน้าแดงเลยทีเดียว
“ทำอะไร” เขาดึงมือกลับ
“ของดีจริงๆ ด้วย เก็บไว้ใช้เองเถอะ ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลัง ที่โนนี่ใช้น้ำแข็งประคบก็หายแล้ว” อันดาตอบ ยังโกรธอยู่ เธอไม่รู้เลยว่าถ้าเป็คนอื่นหากพูดกับเขาอย่างนั้นป่านหัวหลุดจากบ่าออกไปเสียบประจานหน้าค่ายฐานิ่เบื้องสูงไปแล้ว แต่สำหรับเธอด่ามาด่ากลับก็พอ ไม่เห็นต้องทำร้ายร่างกาย
“ไอ้เด็กนี่ ได้คืบจะเอาศอก” หยวนอิงโกรธ
“ไม่เป็ไรหรอก เ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมหยวนอิงถึงได้โกรธ” แม่ทัพหยาง
“จะไปรู้ได้ยังไง” อันดาเอานิ้วคลึงยาให้ซึมเข้าเนื้อ
“เพราะกิริยาของเ้าหากอยู่ต่อหน้าฝ่าา เ้าคงถูกปะาชีวิตไปแล้ว” แม่ทัพหยาง
“แต่ท่านไม่ใช่ฝ่าานี่” อันดาเถียง
“ไอ้เด็กนี่” หยวนอิงพุ่งเข้ามาจะตีอันดาแต่ถูกแม่ทัพหยางห้ามเอาไว้
“เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็อะไรกับรัชทายาท” แม่ทัพหยางถาม
“ไม่แน่ใจแต่เขาเรียกท่านว่าท่านอา เอ๋!?!” อันดาเพิ่งจะนึกขึ้นได้
“ใช่ข้าเป็อาของเขา แล้วก็เป็น้องชายของพ่อเขาด้วย” แม่ทัพหยางเตือนสติ
“โอ้ ท่านก็เป็ราชนิกุลด้วยเหรอ โห!สุดยอด!” อันดาลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น มาถึงนี่เจอน้องฮ่องเต้เลย
“ดูเหมือนเ้าจะไม่เข้าใจอะไรเลยนะ” หยวนอิงอารมณ์เสีย
“ก็เป็คนที่เกิดในครอบครัวที่มีอำนาจ ก็ต้องมีความรับผิดชอบที่ต่างกันออกไปไม่ใช่เหรอ” อันดาสงสัย
“เ้านี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” หยวนอิง
“ท่านแม่ทัพตัวสูงกว่าข้าเท่านั้น แต่ความเป็คนเราเท่ากันไม่ใช่เหรอ” อันดาที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเท่าเทียมไม่เข้าใจว่าจะอะไรนักหนา
ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้จักประเทศที่มีกษัตริย์เสียหน่อย แต่ในยุคของเธอคนเราเท่ากันนี่นา
“ที่ที่เ้าจากมาอาจจะเป็อย่างนั้นแต่ที่นี่เป็อีกแบบ ฮ่องเต้เปรียบได้ดั่งโอรส์ไม่ควรลบหลู่ กิริยาของเ้าต้องระวังไม่อย่างนั้นหัวจะหลุดออกจากบ่าได้ง่ายๆ” แม่ทัพหยางอธิบาย
“พวกท่านนี่ดีจริงนะ คิดจะฆ่าใครก็ฆ่าได้ เห็นคนเป็ผักเป็ปลาหรืออย่างไร” อันดาช็อกกับความต่างทางวัฒนธรรมอย่างนี้
“เป็เช่นนั้น และถ้าเ้า้าจะมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ ต้องเรียนรู้” แม่ทัพหยาง
“งั้นข้าไปล่ะ” อันดาอารมณ์เสีย
“เ้าคิดจะมาก็มาจะไปก็ไปได้อย่างนั้นเหรอ” หยวนอิง
“ถึงข้าจะเป็อิสรชน แต่ที่อยู่ในค่ายของพวกท่านเพราะเรามีข้อตกลงกัน แต่ในเมื่อข้าเห็นว่าไม่สะดวกใจที่จะอยู่ร่วมกับท่านข้อจึงถอนตัว การที่เราตกลงทำการค้ากันก็ถือว่าข้าเป็คู่ค้าของท่านแต่หากท่านปฏิบัติต่อข้าเหมือนไม่ใช่คน เราก็ไม่มีอะไรต้องต่อรองกันอีก” อันดาโมโห
“ข้าทำอะไร” แม่ทัพหยาง
“ท่านทำร้ายร่างกายข้า ข้าว่าท่านเหมือนโจรท่านก็ด่าข้ากลับสิ เื่อะไรมาดีดหน้าผากข้า” เื่ของเื่เธอยังเจ็บนั่นเอง
ที่จริงแม่ทัพหยางไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บแต่เขาไม่คิดว่าเธอจะบอบบางขนาดนั้น ตอนเห็นหัวเธอปูดออกมาขนาดนั้นเขาก็ใ
“หากเ้าไม่พอใจก็ควรบอกข้า ไม่ใช่ยกเลิกสัญญาเอาดื้อๆ เพราะข้าก็ไม่รู้จักวัฒนธรรมของเ้าที่ข้าไม่ฆ่าเ้ายังคิดว่าข้าปฏิบัติต่อเ้าไม่ดีอีกหรือ ไม่เห็นหรือว่าข้าเองก็พยายามปรับตัวกับเ้า ทำตัวเหมือนเด็ก หรือคนจาก ลียงเอาแต่ใจเหมือนเ้าทุกคน” แม่ทัพหยาง
“อ้าว อย่าเหมารวมสิ แล้วเลิกเรียกข้าว่าเป็เด็กด้วยข้าโตแล้ว ถ้าต้องอยู่ที่นี่ ข้าก็จะหนีให้ไกลพวกผู้มีอำนาจทั้งหลาย ถ้าอยู่กับท่านแล้วต้องเสี่ยงตายข้าจะอยู่ทำไม” อันดาเถียงกลับ
ที่จริงไม่ใช่เธอไม่เข้าใจแต่เธอเจ็บหน้าผากจนอยากจะเอาไม้หน้าสามตีอีตาลุงบ้านี่จริงๆ เจ็บจนไม่อยากเห็นหน้า มือหรือค้อน
แม่ทัพหยางกำลังจะโต้กลับ แต่เห็นที่หางตาของอันดามีน้ำไหลออกมาจึงรู้ว่าอันดาคงเจ็บมากแน่ๆ เขาจึงรู้สึกผิดแต่การเป็แม่ทัพ ถ้าโอ๋เ้าเด็กนี่อาจจะเป็ที่สังเกตก็ได้
“เรามาคุยกันดีๆ เถอะ ข้ายังไม่อยากฆ่าเ้า” แม่ทัพหยางกดเสียงต่ำ เพื่อไม่ให้มันดูดุเกินไป แต่ผลกลับได้ตรงกันข้าม มันช่างเย็นะเืจนอันดาคิดว่าให้อภัยก่อนก็ได้แล้วค่อยเอาคืนทีหลัง
เธอลงมานั่งดีๆ สงบเสงี่ยมคนอะไรโคตรโหด
“เอาล่ะ ที่นี่เ้าต้องเรียนรู้เื่การวางตัว การเข้าหาผู้มีอำนาจเ้าต้องเรียนรู้ก็เพื่อไม่ให้เ้าทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงจึงถึงแก่ชีวิต” แม่ทัพหยาง
“ทำไมข้าต้องเจอผู้มีอำนาจด้วย” อันดาถาม
“หยวนอิงเ้าออกไปก่อน สิบสี่เ้าก็ด้วย"แม่ทัพหยางหันไปไล่ลูกน้องให้ออกไปให้หมด
เมื่อแน่ใจว่าอยู่กันตามลำพังแล้ว
“เพราะข้าสัญญาไว้ว่าข้าจะช่วยเ้าตามหาพ่อแม่ และจะคุ้มครองเ้า เป็เื่ที่ช่วยไม่ได้ที่ข้าเป็อ๋อง วันใดวันหนึ่งเ้าก็ต้องได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้” แม่ทัพหยางตอบ
“ท่านบอกว่าข้าเป็คนต่างถิ่นไม่รู้เื่ประเพณีที่นี่ไม่ได้เหรอ” อันดาถาม
“ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจเ้าอย่างที่ข้าเข้าใจ เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม"แม่ทัพหยาง
“แล้วข้าต้องสูญเสียตัวเองเพียงเพื่อให้กลมกลืนกับพวกท่านอย่างนั้นหรือ” อันดายังต่อต้านอยู่
"ไม่ได้บอกให้เ้าคล้อยตามเสียหน่อย บ้านมีกฎบ้านเมืองก็มีกฎหมาย เ้ามาอยู่บ้านคนอื่นก็ทำตามกติกา
การเรียนรู้กฎจะทำให้เ้ารู้ขอบเขตว่าสิ่งใดทำได้ สิ่งใดทำไม่ได้ จากนั้นก็เป็ตัวเ้าที่จะรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ในกรอบของกติกาอย่างไรล่ะ” แม่ทัพหยาง
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจหรอก แต่เจ็บเป็บ้าเลย ท่านทำร้ายข้าอยู่ฝ่ายเดียวมันไม่ยุติธรรมเลย” อันดาโวยวาย
“ข้าผิดเองที่ไม่กะแรงดีๆ ไม่คิดว่าเ้าจะบอบบางขนาดนี้” แม่ทัพหยาง
“งั้นก็จงรู้ไว้เลย ว่าถึงแม้ว่าข้าจะหน้าด้านแต่ลักษณะทางกายภาพของข้าน่ะ บอบบางควรค่าแก่การถนอมสุดๆ” พอเขาขอโทษก็หายโกรธ แล้วจะไม่ให้เขาเรียกว่าเด็กได้อย่างไร
“เอาล่ะ หลังาข้าจะพาเ้าไปให้พ่อบ้านของข้าสอนกฎระเบียบ เ้าจะได้ไม่ทำอะไรที่เป็ภัยต่อตัวเอง” แม่ทัพหยางตอบ
“นี่ ยังไงข้าก็ต้องอยู่กับท่านเหรอ” อันดา
“ใช่สิ ถ้าไม่ใช่ข้าแล้วเ้าจะอยู่กับใคร” แม่ทัพหยาง
“แล้วสำหรับท่านแล้วข้าเป็อะไร” อันดาสงสัย
_____________________________
ตีกันเพราะน้องเจ็บ อีลุงก็ไม่รู้จักกะแรง เติบโตมาคนละขั้วเลย จะปรับตัวเข้าหากันยังไงนะ
623
