บทที่ 1 สมหวังตามปรารถนา…มั้ง?
“อือ~ เช้าแล้วเหรอ…?”
เพราะทนแสงแดดแยงตาไม่ไหวเลยฝืนตัวเองตื่นมาขยี้ตาแก้ง่วง แสงแดดยามเช้ารอดผ่านช่องระหว่างผ้าม้านทำให้พอมองเห็นลางๆ ภายในห้องใหญ่เต็มไปด้วยของใช้ส่วนตัวและของประดับต่างๆ แต่ชิ้นต่างดูหรูหรามีราคาตามสไตล์สมัยยุโรป ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงใหญ่คิงไซส์พรางอ้าปากหาวฝอดใหญ่เกาหัวแก้เซ็งกับคาบเรียนในเช้าวันนี้ที่ไม่อยากไป
พอทำใจต้องไปเรียนจริงๆแล้วลุกออกจากเตียงเดินไปเปิดผ้าม้านปลดกลอนหน้าต่างบานใหญ่ก่อนจะเปิดอ้าออกให้กว้างๆรับลมเย็นๆเข้ามาในห้องระบายอากาศได้เต็มที่ พอเปิดหน้าต่างออกมาสายลมพัดเข้ามาได้กลิ่นสดชื่นจากต้นไม้และใบหญ้าธรรมชาติที่สมบูรณ์ชั่งเป็ยามเช้าที่ดีจริงๆ พอมองข้างหน้าก็ยิ่งเป็ยามเช้าที่ดีขึ้นไปอีกภาพทิวทัศน์ของธรรมชาติต่างๆไม่ว่าจะสวนใหญ่ที่พื้นเต็มไปด้วยหญ้าเขียวอ่อนและเหล่าดอกไม้ต้นไม้ที่ได้รับการตัดแต่งดูแลเป็อย่างดี มองไกลไปอีกหน่อยก็จะได้เจอป่าไม้สูงใหญ่เต็มไปหมด
จิ๊บๆ จิ๊บๆ
เสียงนกร้องเรียกความสนใจไปที่นกที่เกาะกิ่งไม้ที่ไม่ไกลจากหน้าต่างนักจนเห็นถึงรายละเอียดบนตัวนกได้ นกตัวน้อยขนปีกสีน้ำเงินสดใส่ท้องขนสีขาวปากสีเหลืองตรงขอบตามันที่ขนสีแดงลายออกมาดูสวย แม้จะตัวเล็กแต่กลับมีหลากสีสันสดใสสนลายตาเลยทีเดียวนับว่าหายากนะเนี่ยที่จะนกในเมืองหลวงแห่งนี้
ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ทั้งธรรมชาติป่าไม้และสวนที่แสนสวยงามอยู่ตรงหน้าทำเอารู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก สำหรับเมืองที่เต็มไปด้วยความเร็งรีบ อากาศสดชื่นไร้ฝุ่นเจือปนที่ไม่ได้เจอมานาน พอเห็นอย่างนี้อยากจะหาชาไปนั่งจิบสบายๆเหมือนในหนังจังน่า~ เลยนั่งลงเอาแขนเกาะขอบหน้าต่างไม้รับบรรยากาศตรงหน้าให้เต็มที่
.
.
เดี๋ยวนะ มันมีอะไรแปลกๆไม่ใช่อยู่น่ะ!?
ทำไมถึงเปิดหน้าต่างมาข้างนอกถึงได้มีสวนกับป่าไม้ธรรมชาติสวยงามได้ละที่จริงเปิดหน้าต่างมามันต้องเป็อาคารไม่ก็ตึกสูงหลายสิบชั้นไม่ใช่หรอ!? จะว่าไป…ที่ห้องมันมีหน้าต่างให้เปิดด้วยเหรอ? จำได้ว่าที่ห้องมันมีแต่ประตูกระจกเลือนได้ไม่มีหน้าต่างสักบานแถมหน้าต่างที่กำลังเกาะพักใจอยู่นี้มันทำมาจากไม้ชั้นดีดูมีราคาอยู่นี้แถมเปิดได้กว้างกว่าประตูเลือนห้องตังเองด้วยซ้ำ
นี้มันเื่อะไรกัน ที่นี้ที่ไหน!?
อยู่ดีๆมาตื่นนอนอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคยได้ยังไงก็รู้ พอมองไปที่เตียงนอนที่พึ่งลุกมาเมื่อกี่นี้ยิ่งแล้วใหญ่ จำได้เตียงที่นอนในห้องมันเป็เตียงโครงเหล็กเก่าๆแข็งๆที่ชอบกลิ้งนอนตกเตียงประจำเพราะด้วยขนาดที่เล็กจนเท้ายังยื่นเลยขอบเตียงเลย มันต้องไม่ใช่เตียงคิงไซส์สุดหรูที่นุ่มนอนหลับสบายแถมกลิ้งแค่ไหนก็ไม่หวั่นตกแน่นอนเพราะมันกว้างสะขนาดนี้คงนอนได้ 4-5 คนด้วยซ้ำมั้ง ยังกะหลุดออกมาจากซีรีย้อนยุคไม่ก็อนิเมะแนวสมัยก่อนเลยไม่มีผิด
และดูเหมือนไม่ใช่แค่เตียงเท่านั้น ของในห้องก็เช่นกันของต่างๆสไตล์โบราญดูมีราคามากมายทั้งนั้นเลยมีทั้งที่เคยเห็นและไม่เคยอีกเห็นด้วย คงต้องระวังไม่ไปทำมันให้พังเพราะไม่มีปัญญาไปชดใช้ได้หรอก
“ชุดนอนนี้มันอะไรกัน!”
พอลองดูตัวเองก็ต้องใกับชุดนอนตัวเองที่ใส่อยู่ จากที่เคยใส่เสื้อคอกลมเก่ากับกางเกงขาสั้นทั่วไปแต่ตอนนี้ใส่กลับชุดนอนแขนขายาวสีครีมทำจากเนื้อผ้าชั้นดีอย่างไม่ต้องสงสัยจากเนื้อััที่เรียบนุ่มและยังทำให้ร่างกายอบอุ่นได้แม้จะมีลมเย็นๆพัดมาก็ตาม อยากมีเก็บไว้สักตัวจัง~จะเสื้อหรือกางเกงก็ได้นะ
ระหว่างที่กำลังสำรวจของต่างๆในห้องของอย่างบรรเทิงก็บังเอิญไปสะดุดกับกระจกบานใหญ่ใบหนึ่งเข้า จากรูปร่างแล้วน่าจะเป็กระจกสำหรับแต่งตัวดูจากทรงที่ยาวลงมาทำให้เห็นร่ายกายทั้งตัวั้แ่หัวจรดเท้าแต่นั้นไม่ใช่จุดสำคัญ
เื่สำคัญ คือ ภาพที่กำลังสะท้อนอยู่ในกระจกแต่งตัวต่างหากที่สำคัญมันเป็ภาพที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยกำลังสะท้อนกระจกอยู่ตรงหน้านี้! ภาพของเด็กหนุ่มหล่อวัยรุ่นใสๆเหมือนในซีรีอยู่ตรงหน้า ผมสั้นสีบลอนด์เข้มมีผมขาวข้างหน้าบางส่วนให้อารมณ์เหมือนไปไฮไลท์สีขาวตามแฟชั่นมา นัยตาสีฟ้าอ่อนขอบตาดำกับแววตาดูเศร้าเหนื่อยล้ากับร่างกายผอมบางดูไม่ค่อยมีแรงและผิวขาวเนียนออกซีดนิดหน่อยแม้จะใส่ชุดนอนปิดอยู่ก็รู้ได้
ต้องใกับภาพสะท้อนชายหน้าตาที่จะบอกไม่ถูก จะบอกไม่คุ้นเคยก็ไม่ได้จะบอกรู้จักก็พูดไม่ได้เต็มปาก แต่ที่แน่ๆ‘รู้จักคนนี้’เป็คำพูดที่แน่นนอนได้ว่าตัวเองรู้จักคนที่สะท้อนอยู่ที่แน่แต่นึกไม่ออกว่าเป็ใครเหมือนชื่อเขาติดอยู่ใต้ลิ้นนี้
“อึบๆ อะชึบๆ”
ไม่รู้คิดยังไงหรือนึกอะไรไม่ออกเลยรองขยับร่างกายทำท่าทางประหลาดไปมาเผื่อคนในกระจกจะไม่ทำตาม แต่มันก็ทำตามทุกท่าพอมองแล้วก็อดขำไม่ได้ที่เห็นคนหล่อมาทำท่าตลกๆอย่างกับคนบ้าแบบนี้
‘ว่าอยากจะเกิดใหม่ไปต่างโลกแบบพระเอกเทพในอนิเมะจังน่า~’
อยู่ดีๆคำพูดเล่นๆก่อนนอนดังก้องขึ้นมาในหัวทันทีทันใด… ผมเริ่มรวบรวมสติและความคิดเริ่มคิดถึงความเป็ไปได้ต่างๆที่มีอยู่ในหัวอันน้อยนิดและยังคงทำท่าประหลาดต่อไป จากประสบการณ์การดูอนิเมะมามากมายโดยเฉพาะอนิเมะแนวต่างโลกสรุปตรงได้เลยว่าภาพที่สะท้อนในกระจกอยู่ตรงนี้คือ ตัวผมเอง… ผมกลายเป็หนุ่มหล่อสุดเท่ไปสะแล้ว!
สุดยอดเลย เกิดใหม่กลายเป็หนุ่มหล่อผมทองอย่างกะพระอกขี่ม้าขาวแบบนี้ ถ้าถามว่าทำถึงมันใจว่าตัวเองเกิดใหม่เป็หนุ่มตรงหน้านี่จริงได้ เพราะคงไม่มีไอ้หนุ่มหล่อที่ไหนจะมาทำท่าเลียนแบบท่าประหลาดสุดแสนน่าอายอย่างนี้ได้อีกแล้วนอกจากผมยังไงละ ฮะๆๆ …พูดไปก็เริ่มอายขึ้นมาแล้วสิหยุดดีกว่าแถมเหนื่อยด้วย
“แฮกๆ”
พอหยุดทำท่าก็พึ่งรู้สึกเหนื่อยมากเลยสงสัยจะทำมากไปหน่อย เล่นสะหายใจ ‘แฮกๆ’ ไม่หยุด
เอาละกลับเื่ต่อ ตอนนี้เราเกิดใหม่มาอยู่ในร่างกายใครสักคนหนึ่งเป็ใครก็ไม่รู้แถมไม่รู้นี้เราตายไปแล้วเหรอถึงได้มาเกิดใหม่ได้อย่างนี้? จำได้ว่าตัวเองเข้านอนปกติไม่ได้เดินไปไหนให้รถบรรทุกชนเหมือนพระเอกในเื่‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’นะ
ก็พยายามนึกถึงเหตุผลต่างที่ทำให้ถูกส่งมาเกิดใหม่ได้แต่ก็ไม่รู้อะไรเลย ไม่ได้ถูกรถบรรทุกชนอะไร ไม่ได้เจอเทพธิดาคริมหรืออะไรพวกนั้นเลย นอนหลับไปพอตื่นขึ้นก็มาอยู่ในร่างนี่สะแล้ว หรือว่าระหว่างนอนจะมีรถบรรทุกไม่ก็เครื่องบินพุ่งชนเข้ามาในห้องพอระหว่างนอนไม่รู้เื่หรือเปล่าน่า
อืม~ คิดไม่ออกแหะปล่อยไว้ก่อนละกัน ยังไงคิดได้ไปตอนนี้ก็ไม่ช่วยอะไรไว้ได้ของหวานสักอย่างให้น้ำตาลแล่นในหัวค่อยคิดดีกว่า
ตอนนี้ต้องคิดเื่สำคัญก่อนคือ แกเป็ใคร!
ชี้ไปที่กระจกที่สะท้อนภาพเด็กหนุ่มสุดหล่อผมบลอนด์ที่อยู่ตรงหน้า คือผมเอง หรือจะพูดให้ถูก ร่างกายที่ผมสิงอยู่นั้นเองเขาเป็ใครกัน ผมที่อยู่ในร่างนี้ไม่รู้เลยว่าเขาไปใครมาจากไหนมีฐานะยังไงจากที่ดูแล้วเขาเป็คนมีฐานะจากข้าวของมากมายที่อยู่ในห้องที่เรียกได้ว่า หรูมาก ต้องเป็ลูกเศรษฐีมีกะตังอะไรสักอย่าง
พยายามมองของในห้องต่อที่พอจะบอกตัวตนคนนี้ได้บ้าง มีแต่ของเก่าออกยุโรปสมัยก่อนแต่มันบางอย่างที่แตกต่างจากที่เคยดูในหนังย้อยยุคให้อารมณ์แฟนตาซีมากกว่า…แฟนตาซี? ใช่แล้ว!
คำพูดก่อนหลับไปจำได้รางๆว่า ‘ว่าอยากจะเกิดใหม่ไปต่างโลกแบบพระเอกเทพในอนิเมะจังน่า~’ ถ้าจำไม่ผิดแสดงว่าเราเกิดใหม่มาอยู่ในโลกแฟนตาซีสินะ ต้องใช่แน่ๆ พอคิดอย่างนั้นหลายอย่างก็พอเข้าล็อกกับของที่อยู่ในห้องพอดี
“ยะฮู้วววว”
ทำการะโโลดเล่นอย่างดีใจเต็มที่ มันสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรอที่ได้มาอยู่ในโลกแฟนตาซีอย่างนี้เนี่ย สำหรับใครที่เคยดูอนิเมะเื่ใดเื่หนึ่งมันต้องเคยคิดและว่า ‘อยากจะเข้าไปอยู่ในโลกอนิเมะเื่นั้นจัง’ ที่นี้นะตรงนี้ความฝันของเหล่าชาวเมะทั้งหลายผมได้ทำจริงแล้วครับทุกท่าน ทำการกำมือชูขึ้นอย่างมีชัย
ผมที่ได้เกิดใหม่ในต่างโลกนี้ต้องมีชีวิตที่สดใสเหมือนพวกพระเอกที่เคยดูอนิเมะมากก่อนแน่… ไม่สิ ผมกลายเป็พระเอกของเื่แล้วต่างหากต้องมีอนาคตที่สดใสแน่ละฮ่ะฮาฮา
“ว่าแต่ มาอยู่โลกแฟนตาซีแบบไหนกันละเนี่ย”
ในเกิดใหม่ในต่างโลกนั้นมีโลกแฟนตาซีหลายแบบพอควร ในแต่ละแบบก็จะมีระบบ พลัง เผ่า ที่แตกต่างกันไปตามแต่ผู้แต่งจะสร้างสรรค์เื่นั้น ถ้าเป็ไปได้ก็อยากจะให้เป็โลกของ‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’ก็ดีนะ เพราะเป็อนิเมะที่ชอบแถมยังไงก็ดูไปหลายรอบแล้วเลยสามารถจำรายละเอียดต่างในอนิเมะได้เยอะอยู่ คงจะเป็ความรู้ช่วยในโลกแฟนตาซีนี้ได้ คิดอยู่ใจขณะมองภาพตัวเองเกิดใหม่ในกระจก
…………เดี๋ยวน่ะ!?
อยู่ดีๆเหมือนมีอะไรแววดังปิ๊งขึ้นมาในหัว ภาพเด็กหนุ่มผมบลอนด์ในกระจกนึกออกแล้วว่าเคยเห็นที่ไหน…เคยเห็นในเื่ ‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’ นี้เอง ทำไมตอนแรกถึงนึกไม่ออกกันแต่ตอนนี้จำได้แล้ว จำแม่นเลยว่าเขาคนนี้เป็ใครเด็กหนุ่มผมบลอนซ์คนนี้
เพราะมีสีหน้าท่าทางที่ต่างจากปกติอย่างมากเลยไม่ทันสังเกตหรือเอะใจเลยสักนิด
จากรูปร่างหน้าตาอยู่นี้ที่รู้จักเพียงคนเดียวเรียกได้ว่าเอาภาพมาให้ดูแล้วสามารถตอบเลยภายใน 3 วิ ก็ตอบได้ทันทีแบบไม่ยากเย็นไร้ความรังเลย
เด็กหนุ่มผมสั้นสีบลอนด์เข้มผมสีขาวข้างหน้าบางส่วนเหมือนไฮไลท์มา นัยตาสีฟ้าขอบตาที่หยิ่งผยองเต็มไปด้วยความโกรธแค้นในใจตลอดต่อชายคนหนึ่งจนตกต่ำลงในจิตใจเข้าสู้ด้านมืด ร่ายกายผอมบางขาวซีดดูไม่ค่อยมีแรงเพราะไปยุ่งกับพลังเวทย์ต้องห้ามศาสตร์มืดที่แลกพลังชีวิต ชายหนุ่มผมเป็ที่เกลียดชังและสาปแช่งของคนทั้งในจอและนอก ตัวตนผู้เป็ปรปักษ์ต่อพระเอกของเื่‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’!!
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
“ขออนุญาตค่ะ”
เสียงเคาะประตูก่อนเสียงหวานเด็กสาวขออนุญาตแล้วเปิดประตูเข้ามาเอง คนที่เข้ามาคือเด็กสาวผมสั้นสีดำเข้มเรียบนัยตาสีดำอยู่ในชุดคล้ายเมดคาเฟ่สีดำขาว เธอยืนอย่างเรียบร้อยก่อนก้มโค้งให้ผมที่กำลังยืนอึ้งอยู่หน้ากระจกก่อนจะทักทายยามเช้าตามมารยาท
“อรุณสวัสดิ์คะ ท่านเอมเบรส”
สิ้นคำพูดที่เอ๋ยชื่อนั้นออกก็เป็ขอพิสูจน์ที่ผมพึ่งคิดไว้ไม่มีผิด
เอมเบรส คัดเดิล ซี วอร์ม ลูกขุนนางดยุกแห่งอาณาจักรไวฮาร์แคส ตัวละครตัวร้ายตัวแรกของเื่ ชายหนุ่มผู้บ้าอำนาจและหยิ่งยโสทะนงในตัวเอง ลูกของดยุกสุดโต่งผู้แบ่งชนชั้นระหว่างขุนนางกับสามัญชนเป็ที่ประจักษ์ ตัวตนแสนเลวร้ายของลูกขุนนางชั่วตัวหนึ่งในเนื่อเื่ ‘เกิดใหม่ครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้มันเทพสุดๆไปเลย’
“ท่านเอมเบรส?”
เธอเรียกชื่อถามผมที่มีท่าทางเปลี่ยน
ผมได้ใหม่ในต่างโลกสมใจออยากเพียงไม่ใช่ในฐานะพระเอก แต่เป็ในฐานะ เอมเบรส คัดเดิล ซี วอร์ม ตัวร้ายของเื่!
มือที่เย็นเฉียบกลับมีเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มมือ ใบหน้าและหลัง ลมหายใจที่ถี่และแรงจนผิดปกติจนรู้สึกตัวได้ภาพตรงหน้าตัวในกระจกมันเริ่มเบลอมัวกลับหัวไปมาจนมึนไปหมด สมองตื้อไปทันใดและไม่อาจคิดอะไรได้ออก
“บะ บะ…”
“บะ?”
คำพูดที่ไม่เป็ภาษาออกมาจากปากผมเหมือนคนติดอ่างจนเมดสาวยังอดสงสัยไม่ได้
อย่างที่เคยบอก ผมเคยดูเื่นี้ไปหลายรอบแล้วย้อมรู้จุดจบของตัวละครเอมเบรสหรือตัวร้ายของเื่ดีกว่าใครๆ ตัวตนเขาที่ตกต่ำถึงขีดสุดจนทำเื่ที่ไม่อาจให้อภัยได้จุดจบอันแสนอนาถและเลวร้ายที่สุดกำลังรอเขาอยู่
ความตาย ชะตากรรมที่กำลังรออยู่และไม่อาจเลี่ยงของตัวเอมเบรส และตอนนี้ผมได้กลายเป็เขาไปแล้ว… เกิดใหม่ร่างของเอมเบรสไปเสียแล้ว… นั้นคือข้อเท็จจริงเท่ากับว่าผมมีชะตาเดียวกับเขามีจุดจบเช่นเดียวกับเขาซึ่งก็คือ
“Bad…End…”
นั้นคือพูดสุดท้ายก่อนสิ้นสติสลบล้มไปไม่รู้สึกตัว…
4K
