ฟางเฉาตื่นั้แ่เช้ามืดเธอรีบลุกไปจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อน จากนั้นครู่หนึ่งเมื่อหลินเหมยตื่นเธอก็เห็นหลานสาวเตรียมอาหารเช้าในครัวแล้ว
พวกเขาคุยกันั้แ่เมื่อเย็นวานว่าเช้านี้จะทำโจ๊กเป็มื้อเช้า ดังนั้นฟางเฉาจึงเริ่มทำทุกอย่างโดยไม่ต้องรอคนอื่น
“เสี่ยวเฉาตื่นเช้าจริงๆ” หลินเหมยยิ้ม ขณะปลดหม้อโจ๊กที่สุกแล้วจากบนเตา“ใส่ผักดองกับไข่เค็มเป็เครื่องเคียงเถอะ” ตอนนี้หลานสาวมีงานทำแล้วเธอจึงไม่รู้สึกกดดันมากเกินไป
ฟางเฉาพยักหน้าและเริ่มเตรียมเครื่องเคียงต่อ ส่วนหลินเหมยก็ยกชามโจ๊กไปเสิร์ฟให้สามีที่ตื่นแล้ว
ไม่นานทุกคนในบ้านก็มารวมตัวกันที่โต๊ะหลินเซียงฉินนั่งอยู่ข้างพี่สาว เขายังดูงัวเงียเล็กน้อยแต่ก็นั่งอย่างเชื่อฟังเมื่อฟางเฉาแบ่งไข่ใส่ชามให้ เด็กชายก็ชวนเธอให้กินข้าวเยอะๆ ก่อนไปทำงานด้วยเพราะกลัวว่าพี่สาวจะหิว
ฟางเฉาอมยิ้มอย่างอุ่นใจกระซิบเบาๆ กับเขาอีกหลายประโยค อยากใกล้ชิดกับน้องให้มากก่อนที่เธอจะออกไป
หลังอาหารเช้าเด็กสาวรีบเก็บชามไปล้าง ขณะเดียวกันก็เตรียมตัวไปทำงาน
แม้ว่าน้องชายของเธอจะดูยังไม่ชินและเสียใจที่ต้องห่างจากพี่สาวแต่เขาก็ไม่ได้ดื้อดึงหรือร้องขอให้เธออยู่เหมือนเมื่อวานเพียงแต่มองตามด้วยแววตาเศร้าสร้อยที่ทำให้ฟางเฉารู้สึกเ็ปใจเล็กน้อย
ครู่หนึ่งเด็กสาวมีภาพลวงตาว่าตนเองกลายเป็แม่ลูกติดแล้วจริงๆ ...
“พี่จะรีบกลับมานะเซียงฉินอยู่กับอาหญิงที่บ้าน ต้องเป็เด็กดีล่ะ” เธอพูดพร้อมลูบหัวน้องชายเบาๆและรีบเดินออกมาโดยไม่กล้าหันไปมอง คิดในใจว่าจะชดเชยเวลาให้น้องชายตอนวันหยุดแทน
เมื่อมาถึงร้านผลไม้เถ้าแก่เถียนก็กำลังรับลูกค้าอยู่แล้ว ฟางเฉาจึงรีบเข้าไปช่วยอย่างรู้งาน
เนื่องจากแถวนี้เป็เขตตลาดย่อมมีคนมาจับจ่ายซื้อของั้แ่เช้ามืด หากร้านค้าอยากขายของก็ต้องรีบเปิดเร็วๆเช่นกัน
เถ้าแก่เถียนเปิดร้านมาสักพักแล้วเมื่อเห็นว่าลูกจ้างมาถึง เขาก็เริ่มผ่อนคลายลงแต่มือยังคงรับทอนเงินและส่งของให้ลูกค้าอยู่
ลูกค้าประจำในตลาดเริ่มทยอยมาเรื่อยๆบางคนมองฟางเฉาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเธอกำลังช่วยงานเถ้าแก่
“เถ้าแก่เดี๋ยวนี้รับคนมาช่วยงานด้วยเหรอ?” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถามขณะเลือกแอปเปิ้ล
“ใช่น่ะสิก็เมียฉันกลับไปบ้านเกิดตั้งนาน ลำพังตัวคนเดียวจะทำทุกอย่างมันก็เหนื่อยเลยต้องจ้างคนมาช่วยบ้าง” เถ้าแก่เถียนว่า
“ป้าซูยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“ยังเลยเมื่อคืนโทรมาบอกว่าอาการผู้เฒ่าแย่ลง คงต้องเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ” เถ้าแก่เถียนตอบพร้อมถอนหายใจเบาๆ “น่าจะต้องอยู่อีกนานกว่าจะกลับได้ เมียฉันเป็ลูกคนเดียวพอคนแก่ป่วยก็ต้องไปช่วยดูแล จะปล่อยไว้คนเดียวก็ไม่ได้”
“โอ้ป้าซูเป็คนกตัญญูจริงๆ พวกคุณทำดีแล้ว” ลูกค้าคนเดิมกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม
เถ้าแก่เถียนหัวเราะหลังไหล่ยืดตรง ดูออกว่าชอบได้ยินคำชมพวกนี้มาก
เมื่อฟังพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งฟางเฉาก็จับความได้ว่า ภรรยาของเถ้าแก่เป็ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวซึ่งมีถิ่นฐานอยู่ไกลถึงอีกมณฑลหนึ่ง
ครั้งนี้เป็เพราะมารดาล้มป่วยภรรยาของเถ้าแก่จึงพาลูกชายและลูกสาวกลับไปช่วยดูแลชั่วคราว ทว่าสามีภรรยาคู่นี้ยังคงกังวลเื่รายได้จากร้านจึงตกลงกันให้เถ้าแก่เถียนอยู่ขายของต่อที่นี่
เดิมทีร้านนี้มีคนดูแลสองคนบางครั้งยังมีลูกมาช่วยเป็ครั้งคราว แต่เมื่อต้องเหลือเพียงคนเดียวเถ้าแก่เถียนก็รู้สึกว่างานมันเหนื่อยเกินไป อีกทั้งอายุก็เพิ่มขึ้นไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนแต่ก่อน สุดท้ายจึงยอมควักเงินเพื่อจ้างฟางเฉามาช่วย
จู่ๆเด็กสาวก็รู้สึกถึงความไม่มั่นคงของงานนี้ขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เธอคิดจะทำงานที่นี่อีกนานเพื่อเก็บเงินสำรองสักก้อนหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่า หากลูกเมียของเถ้าแก่กลับมาย่อมมีแววว่าเธออาจไม่ได้รับการจ้างงานต่อ
ดังนั้นในระหว่างนี้เธอคงต้องมองหางานอื่นไปด้วย
ฟางเฉาฟังการสนทนาเงียบๆแต่ก็ไม่ได้หยุดมือเลย ลูกค้าหลายคนยังพูดคุยกับเถ้าแก่ต่อขณะที่เธอช่วยคิดเงินและยกของให้กับลูกค้าโดยไม่มีติดขัด
่สายของวันหลังจากที่ลูกค้าซาลง ฟางเฉาก็ใช้เวลานี้ในการเติมผลไม้บนแผงจากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดบริเวณหน้าร้านในระหว่างนั้นเสียงรถบรรทุกที่ดังเข้ามาใกล้ก็ดึงความสนใจของเธอ
“ในที่สุดก็มาสักที!”เถ้าแก่เถียนพูดขณะเดินออกมา “ทำไมมาสายขนาดนี้ล่ะ? เช้านี้ผลไม้หมดตั้งหลายอย่างลูกค้ามาถามหาแต่ไม่มีขาย รายได้ฉันหายไปตั้งเยอะเลยนะ”
พ่อค้าส่งผลไม้ยกมือเกาหัวเล็กน้อยก่อนตอบ“โทษทีเถ้าแก่ รถบรรทุกที่ขนของมามันเสียระหว่างทาง ต้องหาช่างมาซ่อมกันตั้งนานทุกอย่างก็เลยล่าช้าไปหมด”
“เฮ้อถ้าเป็แบบนี้ทุกวันฉันจะขายของยังไง ลูกค้าประจำมาถามหาสุดท้ายก็ต้องเสียลูกค้าไปหมด”
พ่อค้าตอบพร้อมกับหยิบลังผลไม้ใบแรกลงจากรถ“เถ้าแก่ก็รู้ว่าผลไม้พวกนี้ขนมาจากอีกมณฑล มันไกลนะ ถ้ารถไม่เสียก็ดีไปแต่พอเกิดเื่แบบนี้เราก็ช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ”
“ช่วยไม่ได้?ถ้าขืนส่งช้าบ่อยๆ แบบนี้ ฉันว่าคงต้องหาคนส่งใหม่แล้วล่ะ!”เถ้าแก่เถียนพูดจิกกัด แต่พ่อค้ากลับหัวเราะในลำคอราวกับไม่ได้ใส่ใจ
เขารู้จักคนขับรถบรรทุกเก่าที่ผันตัวไปเป็พ่อค้าจึงได้ติดต่อซื้อผลไม้หลายอย่างที่ไม่มีในพื้นที่มา หากว่าไม่ซื้อกับเขาเถ้าแก่ในเทศมณฑลเหล่านี้ยังจะติดต่อกับพ่อค้าเ้าไหนได้อีก?
ในยุคนี้คนที่ขับรถได้มีอยู่น้อย ยิ่ง้าสามารถหารถมาใช้และชำนาญเส้นทางด้วยยิ่งหายากกว่า ใช่ว่าแค่ขับรถได้ก็จะไปได้ทุกที่ถนนหลายสายยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างดีนักเส้นทางบางแห่งทั้งขรุขระและเต็มไปด้วยความเสี่ยงมากมายการเดินทางจึงไม่ใช่เื่ง่ายเลย
ฟางเฉาเดินเข้าไปช่วยยกลังผลไม้เข้าร้านเธอหยิบลังขึ้นมาโดยแทบจะไม่แสดงท่าทีอ่อนแอเลยสักนิด ทำให้พ่อค้ามองเธอด้วยความประหลาดใจ
“เถ้าแก่จ้างเด็กมาช่วยงานเหรอ?” พ่อค้าถามขณะส่งลังอีกใบให้เธอ
“ใช่เพิ่งจ้างมาไม่นาน” เถ้าแก่เถียนพึมพำด้วยสีหน้าไม่ดีนักเมื่อเห็นอีกฝ่ายเมินคำขู่ของเขา
แต่อันที่จริงมันก็เป็เพียงคำพูด เขาขายของมานานแล้วและรู้ว่าแหล่งค้าส่งในเทศมณฑลเล็กๆ เช่นนี้จะไม่มีทางหาสิ่งที่ดีกว่านี้ได้
ด้วยความท้อแท้เถ้าแก่เถียนเริ่มเดินไปตรวจสอบผลไม้แทน เมื่อเห็นผลไม้บางส่วนมีรอยช้ำเขาก็ขมวดคิ้วและบ่นออกมา “ทำไมผลไม้ชุดนี้มีรอยช้ำเยอะขนาดนี้ล่ะ?”
พ่อค้าตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ“ผลไม้พวกนี้ขนมาจากที่ไกล บางทีระหว่างทางมันก็เลี่ยงไม่ได้ที่มันจะมีรอยช้ำบ้างสิเถ้าแก่”
“แต่แบบนี้ฉันขายลำบากนะลูกค้าที่ไหนจะอยากซื้อผลไม้ช้ำๆ?” เถ้าแก่แย้ง“ลดราคาให้หน่อยไม่ได้เหรอ? ดูสิ มีหลายลูกที่ดูแย่ขนาดนี้”
“ไม่ได้หรอกเถ้าแก่ราคานี้ก็ถูกมากแล้ว ถ้าเถ้าแก่คิดว่ามันแย่จริงๆ ก็ลองไปหาคนส่งที่ดีกว่านี้สิ”พ่อค้าพูดเสียงแข็ง “แต่ฉันบอกได้เลยว่าไม่มีใครส่งผลไม้ให้คุณในราคานี้อีกแล้ว”
การโต้เถียงดำเนินไปอีกครู่หนึ่งแต่สุดท้ายเถ้าแก่เถียนก็ไม่ได้ส่วนลดตามที่้า เขาพ่นลมหายใจแรงๆก่อนหันไปจัดการกับลังผลไม้ที่เหลือ ฟางเฉาเองก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆเธอเพียงก้มหน้าก้มตาขนย้ายลังผลไม้เข้าร้านต่อ
ลังผลไม้ทั้งใหญ่ทั้งหนักเพียงเดินไม่กี่ครั้งก็ทำให้เหงื่อผุดซึมทั่วร่างทว่าเด็กสาวไม่ได้บ่นแม้แต่คำเดียวขณะที่ต้องทำทั้งหมดนี้
ไม่ว่าจะเป็ชีวิตในอดีตหรือปัจจุบันเธอก็ชินกับการทำงานหนักไปเสียแล้ว
แม้จะต้องแบกรับน้ำหนักหลายสิบจินแต่เธอก็ใช้ร่างกายเล็กๆ แบกรับไว้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
ขณะที่กำลังทำงานฟางเฉาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงปัญหาที่เกี่ยวกับการคมนาคมในยุคนี้
หลังจากคิดตามคำพูดของพ่อค้าแล้วเธอก็พอจะเข้าใจปัญหาเกี่ยวกับการขนส่ง ตอนนี้ถนนหลายสายยังเป็เพียงถนนลูกรังหรือทางคดเคี้ยวในูเารถบรรทุกที่ใช้ขนส่งส่วนมากเป็รถเก่าที่ผ่านการใช้งานมาหลายปีทำให้เกิดปัญหาเครื่องยนต์ขัดข้องอยู่บ่อยครั้ง
เส้นทางการขนส่งยาวไกลจากมณฑลหนึ่งไปยังอีกมณฑลหนึ่งก็ไม่ได้มีจุดพักที่เพียงพอสำหรับการจัดเก็บสินค้าหรือดูแลสินค้าในระหว่างทางความร้อนและแรงกระแทกขณะเดินทางมักทำให้ผลไม้ช้ำหรือเสียหายก่อนจะถึงมือผู้ค้าปลีก
แม้แต่เครือข่ายรถไฟที่เริ่มขยายตัวในยุคนี้ก็ยังไม่ครอบคลุมทุกพื้นที่รถไฟมักจะเป็ตัวเลือกที่ดีสำหรับการขนส่งสินค้าจำนวนมากในระยะไกลแต่ถ้าเป็สินค้าที่้าการดูแลพิเศษ เช่น ผลไม้สดมันยังคงยากที่จะรักษาคุณภาพระหว่างการเดินทาง
อีกอย่างปัจจุบันยังแทบจะหาบริษัทเอกชนที่ทำข้อตกลงกับการรถไฟเพื่อขนส่งสินค้าโดยเฉพาะแทบไม่ได้คนส่วนใหญ่ก็เลยต้องพึ่งระบบขนส่งแบบนี้เท่านั้น
ฟางเฉาเหม่อไปชั่วขณะ
แต่ในใจเธอก็เริ่มมีความคิดบางอย่างที่เป็ไปได้
การขนส่งในยุคนี้อาจเป็จุดอ่อนสำหรับคนอื่นแต่สำหรับเธอ ...มันอาจกลายเป็ข้อได้เปรียบ
526
