ณ ห้องบรรทม
“ชิงชิง เตรียมข้าวของให้ข้า ข้าจะหนีออกจากวัง ในเมื่อเสด็จพ่อไม่ทรงช่วย ข้าก็จะหนีการแต่งงานครั้งนี้ด้วยตนเอง”
องค์หญิงปิงหลินรับสั่งกับนางกำนัลทั้งน้ำตา
“องค์หญิง......”
ชิงชิงทอดเสียงอย่างปลอบประโลม แววตาเต็มไปด้วยความสงสารจับใจ ตอนนี้องค์หญิงทรงเสียพระทัยมากอาจจะคิดทำอะไรที่ไม่ถูกต้อง ดังนั้นนางจึงเอ่ยเตือนสตินายของตนว่า
“ไม่ได้นะเพคะองค์หญิง หากหนีออกจากวัง พระองค์จะทรงลำบากยิ่งกว่าแต่งไปต่างแคว้นอีกนะเพคะ”
องค์หญิงที่เคยมีข้าทาสบริวารรับใช้นับร้อยจะไปใช้ชีวิตธรรมดาสามัญได้เช่นไร สู้แต่งไปต่างแคว้นไม่ดีกวว่ารึอย่างน้อยก็ยังทรงอยู่ในฐานะองค์หญิง
“ใครบอกว่าข้าจะทนลำบากตลอดชีวิต ข้าแค่หลบหนีไปสักระยะหนึ่งเท่านั้น ข้าอยากเห็นพวกสนมแลขุนนางเ่าั้มันอกแตกตาย หากไม่สามารถจับตัวข้าส่งไปต่างแคว้นเพื่อแต่งงานได้แล้ว พวกเขาจะทำเช่นไร”
องค์หญิงปิงหลินยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก แววตามุ่งมั่น ใคร ๆ ต่างบอกว่านางเป็ปีศาจร้ายแห่งวังหลวง แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเหล่านางสนมจับจ้องที่จะรังแกนางเพียงใด หากนางไม่ต่อสู้เพื่อตนเอง นางก็คงจะถูกกดขี่ข่มเหงได้ง่าย ๆ
“หากองค์หญิงหนีไป หม่อมฉันต้องถูกตัดหัวแน่ ๆ เพคะ”
ชิงชิงรีบเอ่ยทัดทานอย่างขวัญหนีดีฟ่อ
“ถ้าเ้ากลัวถูกปะาก็หนีไปกับข้าด้วยสิ”
องค์หญิงปิงหลินจับมือสองข้างของชิงชิง นางทำราวกับว่ากำลังจะชวนสาวใช้ออกไปเที่ยวเล่นเท่านั้น ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วนี่คือการหนีออกจากวัง!
“แต่......”
ชิงชิงอยากจะเอ่ยทัดทาน แต่คนเป็บ่าวก็เหมือนกับคนน้ำท่วมปากจะเอ่ยทัดทานอย่างไรได้
“ไม่ต้องปฏิเสธแล้ว หากเสด็จพ่อจะเอาโทษข้าจะรับไว้แต่เพียงผู้เดียว!”
องค์หญิงปิงหลินประกาศเสียงกร้าว แววตามุ่งมั่น การแต่งงานไปต่างแคว้นก็เท่ากับตายทั้งเป็ จะมีอะไรให้นางหวาดกลัวอีกเล่า
.....................................จบตอน...............................................
689
