บทที่ 14
หนีไม่พ้น
หลังจากล็อคห้องเสร็จฉันจึงรีบเดินเข้าไปในห้องนอนนั่งลงบนเตียงพร้อมกับเอามือจับที่ปากตัวเองที่ตอนนี้บวมเจ่ออยู่
"เป็บ้าอะไรของเขาอีกวะเนี่ยพอจะตัดใจถอนหมั้นให้ก็ไม่ยอม ยังมีหน้ามาหาเื่ดูถูกกันอีก"น้ำพริกบ่นเสียงดังแล้วลุกขึ้นจากเตียงเตรียมเข้าไปอาบน้ำ
ไลน์! ไลน์!
พี่วิน
Winner >>พรุ่งนี้ 8โมง รอตรงล็อบบี้คอนโด พี่จะไปส่ง
ชิชิ ทำมาเป็สั่งให้รอจ้างให้ก็ไม่รอหรอก ก็บอกแล้วว่าเอารถมาใช้เองแล้ว จะให้รอทำขี้เกลืออะไร อ้าวพี่เกียร์ก็ไลน์มานิ
พี่เกียร์
Kler_kk>>พี่ถึงบ้านแล้วนะคะ
Namprik_narok>>ค่าาาขอบคุณอีกครั้งนะคะ
Kler_kk>>ไม่เป็ไรค่ะฝันดีนะคะ
Namprik_narok>> ฝันดีเหมือนกันค่ะ
หลังจากตอบไลน์เสร็จแล้วเข้าไปอาบน้ำมานอนเล่นที่เตียงจากนั้นก็นั่งเช็คไอจีโพสต์รูปลงซะหน่อยก่อนนอน พร้อมแคปชั่นที่เพิ่งไปเจอมา
Namprik_narok >>Here It’ s not my place at first."ตรงนี้มันไม่ใช่ที่ของฉันั้แ่แรกแล้ว"
เสียงนาฬิกาปลุกตอน 06.30 ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เกือบ 07.20เลยต้องรีบออกมาจากห้องให้เร็วก่อนถึงเวลานัดของพี่วิน ระหว่างยืนรอลิฟต์ก็หยิบขนมปังขึ้นมากิน เป็อาหารเช้า
ติ้ง! ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับคนที่ฉันกำลังจะหนีหน้า พี่วินนั้นเอง เขาอยู่ห้องชั้นบนสุดของคอนโดหรูนี้ซึ่งมีทั้งหมด 40 ชั้น
"ทำไมออกมาเร็ว"พี่วินถามขณะที่ฉันก้าวเข้ามาในลิฟต์
"เผอิญตื่นเช้านะคะ"
"ไม่ใช่ว่ากำลังจะหนีพี่นะ"พี่วินพูดพร้อมขยับหน้าเข้ามาใกล้ใบหูของฉันพูดเสียงเบาว่า
"พี่ขอเตือนนะว่าไม่สำเร็จหรอก ยังไงเราก็หนีพี่ไม่พ้น" ฉันขนลุกซู่แล้วขยับหนีพอดีกับที่ลิฟต์เปิดออก เดินตามพี่วินไปขึ้นรถพอร์ชสีดำของพี่เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้
พอรถออกตัวมาสักพักบรรยากาศในรถก็เงียบไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา ถ้าเป็เมื่อก่อนฉันคงถามนู้นถามนี้จนพี่เขารำคาญแต่ตอนนี้ไม่ใช่ นึกถึงเื่เมื่อคืนก็โกรธ แถมตอนเช้ากะว่าจะหนียังหนีไม่พ้นเวรกรรมอะไรของอีพริกกันเนี่ย
"เลิกกี่โมงวันนี้"พี่วินเอ่ยถามทำลายความเงียบ
"บ่าย 2โมง ค่ะ แต่จะไปทำงานกะเพื่อนแล้วก็จะเลยไปหอประชุมรับน้องเลย"พี่วินพยักหน้ารับรู้
"หนาวมั้ยผ้าห่มเราอยู่เบาะข้างหลังเอามาคลุมขาสิ"พี่วินหันมาพูดกับฉันและหันกลับไปมองทางเหมือนเดิมฉันจึงเอี้ยวตัวไปหยิบผ้าห่มที่พับอยู่เบาะหลังมาคลุมขาไว้
ฉันเป็คนขี้หนาวในรถพี่วิน รถเฮียหรือแม้แต่รถฉันจึงต้องมาผ้าห่มผืนบางติดรถไว้
พอรถจอดหน้าคณะทันทีที่ฉันก้าวลงจากรถพร้อมพี่วินคนก็หันมามองกันใหญ่แน่ละเมื่อคืนฉันประกาศถอนหมั้นหมาดๆเช้าวันถัดมากลับนั่งรถมาด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันกำลังจะรีบเดินเข้าตึกเรียนสายตาดันไปสะดุดกับ"น้องเดียร์"คนที่แกล้งล้มเพื่อเรียกคะแนนสงสารจึงหยุดรอพี่วินพร้อมทั้งเกาะแขนแล้วหันไปส่งสายตาเยาะเย้ยให้กับนังเด็กสตอเบอรรี่คนนั้น
เดียร์
ฉันยืนมองนังน้ำพริกที่ควงแขนพี่วินเขาไปในคณะอย่างโมโหอุตส่าห์สร้างสถานการณ์ให้ตัวเองอยู่ในสายตาพี่วินโดยแกล้งมาช้าเพื่อเรียกร้องความสนใจยกมือถามพี่วินเื่มีแฟนเพื่อกระตุ้นนังน้ำพริกให้โมโหสุดท้ายแกล้งชนมันแล้วลงทุนตบแก้มตัวเอง เพื่อให้ทุกคนเข้าใจมันผิดแต่ทำไมผลมันออกมาเป็อย่างนี้ ทำไมมันถึงมากับพี่วินได้
"ไงย่ะแผนจับพี่วินแก ทำไมพลิกแบบนี้" แก้วเพื่อนฉันถามขึ้น
"ฉันไม่ยอมแพ้มันหรอกแล้วก็จะทำให้พี่วินมาสนใจฉันแล้วถอนหมั้นกับมันให้ได้" เดียร์พูดขึ้นอย่างมั่นใจ
"แล้วฉันจะคอยดูผู้ชายร้อยทั้งร้อยแพ้มารยาหญิงอ่อนแอแบบแกอยู่แล้วละ"
"ใช่ทายาทหมื่นล้านฉันไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆหรอก" ฉันมองอย่างหมายหมั้นเพราะตอนนี้เสี่ยที่เลี้ยงอยู่ เมียเสี่ยเริ่มระแคะระคายเื่เด็กของผัวแล้วกำลังสืบเื่ของฉันอยู่ทำให้ต้องหาหลักใหม่ที่มั่นคง เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะซึ่งไม่มีใครเหมาะเท่ากับพี่วินหนุ่มสุดฮอต ถึงจะมีคู่หมั้นแล้ว ฉันก็จะแย่งเขามาจากแกให้ได้"นังน้ำพริกนรก"
"จ้าแกเป็ผู้เชี่ยวชาญอยู่แล้วนิ ป่ะไปเรียนกันเถอะ"
6K
