ในราตรีอันเยือกเย็น ภายใต้แสงจันทร์พร่างพราว เหล่าขุนนางและสตรีจากตระกูลชั้นสูงต่างทยอยกันเข้าสู่หอประชุมอันโอ่อ่าภายในวังหลวง บรรยากาศในงานเลี้ยงแม้ดูสงบเงียบ แต่แววตาของเหล่าผู้คนต่างเต็มไปด้วยความคิดลึกซึ้ง
ลี่หยาก้าวเข้าสู่โถงจัดเลี้ยงอย่างเงียบงัน เคียงข้างบิดามารดาผู้เป็ขุนนางในราชสำนัก พร้อมกับสาวใช้เสี่ยวลี่ที่เดินตามหลังนางมาด้วย สายตาของนางกวาดมองรอบ ๆ โถงใหญ่ที่โอ่อ่าภายใต้หลังคาวังหลวง โครงสร้างสูงตระหง่านเสริมด้วยลายแกะสลักอันประณีต บรรยากาศในงานเลี้ยงหรูหรากว่าที่นางคาด แต่ก็ยังคงเรียบง่ายในแบบที่มักพบในวังหลวง ความสำคัญของงานคืนนี้นั้น ดูเหมือนจะซ่อนเร้นอยู่หลังม่านความบันเทิงที่เต็มไปด้วยการ กล่าวคุยและเสียงหัวเราะ
ฮูหยินลี่ดูมีท่าทีตื่นเต้นเป็พิเศษ ดุจดั่งจับจ้องสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มิอาจเห็นได้ชัดเจน ลี่หยารู้ได้ในบัดดลว่างานนี้หาใช่เพียงการเฉลิมฉลองธรรมดา นางััได้ถึงแผนการบางประการที่ซ่อนเร้นอยู่เื้ั งานดูตัวเพื่อหาคู่ครองให้บุตรีขุนนางอาจเป็จุดประสงค์สำคัญ
ขณะที่ลี่หยาครุ่นคิด บิดาของนาง ท่านลี่ ขุนนางประจำกรมคลังผู้มีชื่อเสียง ก็ย่างกรายไปทักทายเหล่าขุนนางผู้ทรงเกียรติในงาน บิดาของนางเป็ผู้คุมคลังหลวงที่ได้รับความเคารพนับถือจากทั้งในและนอกวัง จึงมิแปลกที่หลายตระกูลปรารถนาจะเกี่ยวดองด้วย
ทันใดนั้น ขุนนางเฉิน เ้ากรมเสนาธิการ ก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับบุตรชาย เฉินลู่ ผู้มีท่วงท่าเรียบร้อยและดูนอบน้อม เฉินลู่ก้าวเข้ามาคาราวะมารดาของลี่หยาด้วยความสุภาพ ท่ามกลางเสียงชื่นชมจากเหล่าผู้คนที่จับจ้อง
แต่ในใจของลี่หยา มิอาจลืมภาพที่นางเคยเห็นมาก่อน เมื่อหลายเดือนก่อนในตลาดเมือง นางบังเอิญนั่งเกี้ยวผ่านไปเห็นเฉินลู่และคนใช้ของเขากำลังทำร้ายขอทานชราผู้หนึ่ง เพียงเพราะขอทานคนนั้นเผลอทำให้เสื้อผ้าของเฉินลู่เปรอะเปื้อน ลี่หยายังจำได้ดีถึงสายตาเ็าของเขาในวันนั้น ภาพนั้นตอกย้ำความคิดของนางว่า คนเรานั้นมิได้ตัดสินจากภายนอกเพียงอย่างเดียว
แม้ว่าเฉินลู่จะดูเรียบร้อยและนอบน้อมเพียงใดในตอนนี้ แต่ลี่หยากลับรู้สึกถึงความเ็าที่ซ่อนเร้นอยู่ในแววตาของเขา นางไม่สามารถวางใจในความสุภาพที่แสดงออกต่อหน้า
"งานเลี้ยงแห่งราชสำนักนี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนักเ้าค่ะ" เสี่ยวลี่ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์เดินตามหลังลี่หยา กระซิบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแฝงความสงสัย ทันทีที่ขุนนางเฉินและบุตรชายเดินจากไป "แต่ข้าว่าคงมีเื่อื่นซ่อนอยู่แน่" เสี่ยวลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ในใจนางทราบอยู่ว่านี้คืองานเลี้ยงจับคู่ของบรรดาลูกขุนนาง
ขณะที่บรรยากาศยังคงดำเนินต่อไป ทันใดนั้น นกเหยี่ยวตัวหนึ่งบินเข้ามาในงานพร้อมกับข้อความลับ หวางหลิน องครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ รีบเดินไปหาหวังหยาง หัวหน้าหน่วยองครักษ์ หวางหยางรับข้อความด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งสองกระซิบกันอย่างเคร่งขรึม ท่ามกลางความงุนงงของผู้คนในงาน
เสียงลมปีกพัดโชยมาเบาๆ รบกวนความเงียบสงบในงานเลี้ยงอันหรูหรา นกเหยี่ยวราตรีสีดำขนาดใหญ่โฉบลงมาจากฟากฟ้า ดวงตาสีเหลืองทองทอดมองลงมาที่กลุ่มคนเบื้องล่าง ก่อนจะปล่อยวัตถุสีขาวเล็กๆ ลงมาตรงหน้าบุรุษรูปงามคนหนึ่ง
หวางหลิน องครักษ์เสื้อแพรผู้งดงามราวเทพบุตร ใบหน้าคมสัน ดวงตาเรียวเล็กฉายแววฉลาดปราดเปรียว ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทตัดกับผิวขาวผ่อง เดินตรงไปยังบุรุษอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
หวังหยาง หัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาคมกริบฉายแววเฉลียวฉลาด ร่างสูงสง่า แม้จะมองเพียงแค่แผ่นหลังก็ยังรู้สึกได้ถึงความเป็ผู้นำที่แผ่ซ่านออกมา
หวางหลินยื่นวัตถุสีขาวนั้นให้หวังหยางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หวางหยางรับไว้ในมือพลางก้มลงอ่านข้อความด้วยความระมัดระวัง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจากความสงบเป็ความเคร่งเครียด
ทั้งสองสบตากันเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกระซิบสนทนากันเบาๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีและเสียงเจรจาอันเจื้อยแจ้วของเหล่าบุตรหลานขุนนางที่ยังคงมัวเมาในความรื่นเริงแห่งงานเลี้ยง
ผู้คนรอบข้างต่างพากันจับจ้องมาที่ทั้งสองด้วยความฉงนสนเท่ห์ ไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่หวางหลินและหวังหยางหาได้ใส่ใจสายตาเ่าั้ไม่ พวกเขามีภารกิจสำคัญที่ต้องกระทำยิ่งกว่า
414
