ตอน 7 ตอนฝากไข่ของข้าด้วย
"เ้าว่ามาเถอะ"
"เท่าที่ข้าน้อยหลุนจิ้งิทราบตามตำนานเล่าขานมานั้นทั้งพิภพต่างหารือกันว่าท่านเป็สตัว์เทพในตำนานที่ดุร้ายยิ่ง มิมีผู้ใดสามารถต้านทานควบคุมได้"
"เหตุใด...วันนี้ท่านกลับไม่ทำอันตรายแก่ข้าแม้แต่น้อย...."
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ตอบกลับว่า
"คงไม่มีผู้ใดบอกเ้าสินะว่าความสามารถอันแสนวิเศษของเรา เผ่าอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) สามารถอ่านใจผู้คนได้ รู้ความคิดของผู้คนที่เข้าใกล้ได้"
"ข้าได้ยินความคิดของเ้าั้แ่อยู่หน้าถ้ำแล้วเ้าไม่ได้้าจะรุกรานข้า เหตุใดข้าจะต้องดุร้ายกับคนที่มีเมตตาเช่นเ้า"
"เหตุที่ผู้คนบนพิภพจะคิดว่าข้าดุร้ายก็ไม่แปลกเพราะหลายแสนปีมานี้ ข้าผ่านโลกมามาก..ข้าเข้าใกล้ผู้คนมากมายแม้กระทั่งเทพเซียนอย่างเช่นพวกเ้าแม้จะได้รับความเคารพจากเทพเซียนน้อยใหญ่"
"ตะบะแก่กล้าขนาดไหน...ก็ไม่สามารถละวางความโลภความกระหายอำนาจลงได้"
"เข้าหาข้า....เพราะหวังจะกำราบให้ข้าตกอยู่เป็เทพรับใช้เสริมบารมีเท่านั้น"
"เพื่อป้องกันตนเอง ข้าจำเป็ต้องแสดงท่าทีที่แสนจะดุร้ายนั้นออกมา"
"อืม อย่างนี่นี่เอง...ข้าผู้น้อยหลุนจิ้งิขอคารวะท่านผู้าุโ"
"ถ้าอย่างนั้น ข้าขอไม่อ้อมค้อมขอกล่าวอย่างตรงไปตรงมากับท่าน"
"ที่ข้าเดินทางต่อสู้กับอันตรายมาถึงหุบเขาโถ่วโตวแห่งนี้เพราะหวังพึ่งพาบารมีของท่าน....มิได้้านำท่านไปเพื่อเสริมบารมีของข้า..."
"ต่อไปข้าต้องสืบทอดตำแหน่งประมุกแดน์ข้าจำเป็ที่จะมีสัตว์เทพในตำนานเคียงคู่กับข้าคอยร่วมรบเพื่อความสงบสุขแก่ผืนแผ่นดินของข้าหวังว่าท่านจะยินยอมต่อคำร้องขอของข้า"
"ข้ายินดีจะเป็สัตว์เทพประจำกายของเ้า....."
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) เล่าย้อนไปเมื่อ 1 ล้าน 3 แสนปีเทพ ก่อน
"เผ่าเทพถูกเผ่ามารร่วมกับเผ่าปีศาจขึ้นบุกยึดดินแดน์แต่เป็โชคดีของเผ่า์ ที่มีเทพนักรบที่เก่งกาจเช่นต้วนหลุนสู้รบจนเผ่ามารกับเผ่าปีศาจพ่ายแพ้ไป ส่วนเผ่าอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ของข้าเหลือเพียงข้ากับสามีของข้า...ข้าและสามีของข้า สู้รบใน่นั้น.... สามีของข้าสิ้นไป...เหลือเพียงข้าและลูกของข้าที่เป็ไข่...เพื่อหลบหลีกจากคนโลภและภัยอันตรายทั้งปวงข้าได้แต่เก็บซ่อนตนกับลูกอยู่ในหุบเขาแห่งนี้...."
"เป็เช่นนี้เองหรือ... งั้นท่านไม่ต้องกังวลข้ายินดีจะคุ้มครองท่านและบุตรของท่านเท่าชีวิตของข้า "
พูดจบลง จิ้งิตื่นขึ้นจากญาณสมาธิ.... เดินเข้ามาในถ้ำ ตรงมาหาอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)....
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) แปลงกายเป็ร่างเซียน
ทำสัญญาพันธะเื....กับอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)จนสำเร็จ...
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ได้ติดตามจิ้งิลงจากหุบเขานับจากนั้น....
ระหว่างเส้นทางที่ลงจากยอดเข้าไปที่ปากทางเข้าของหุบเขา...จิ้งิไม่ได้รับอันตรายใดๆเลยเพราะปีศาจน้อยใหญ่ สิ่งเลวร้ายในมึมมืดเกรงกลัวอิทธิพลของอั่วหลัวเหอ(พญาหงส์หยก)...
ในหุบเขาโถ่วโตวนี้ อั่วหลัวเหอ(พญาหงส์หยก) ถือเป็าาของที่นี่... ดังนั้น เมื่ออั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)กลายเป็สัตว์เทพประจำกายของจิ้งิแล้วจิ้งินับว่าสามารถเข้าออกหุบเขาโถ่วโตวได้อย่างไร้ภัยอันตราย...
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)... มอบไข่ของตนให้หลุนจิ้งิดูแล
จิ้งิค่อยไโอบกอดไข่ใบนั้นไว้ เสกให้ย่อส่วนลงเก็บไว้ในกระเป๋าอาคม ผูกติดเอวไว้ตลอด...
เมื่อพ้นเขตแดนของหุบเขาโถ่วโตว อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) แปลงร่างเป็พญาหงส์ร่างั์ที่สง่างาม
ให้หลุนจิ้งิขึ้นประทับบนหลัง โบยบินกลับสู่วังเทียนจวินดินแดน์
เมื่อเข้าใกล้ม่านเขตอาคม์... อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ส่งเสียงร้องดังกังวานไปทั่วแดนเซียน
เพื่อส่งสัญญาณดีให้เหล่าผู้รักษาประตู์เปิดม่านอาคมออก
เหล่าเทพเซียนน้อยใหญ่ได้ยินเสียงร้องนั้น... หยุดชะงักทั้งหมดรีบรุดออกมาเชยชม อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ที่บินร่อนบนท้องฟ้า
เสียงโห่ร้องสรรเสริญ..จากปีศาจเล็กปีศาจน้อยเพื่อร่วมยินดีกับการปรากฏกายของอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)ที่ไม่ปรากฏกายมาหลายแสนปี
มหาเทพต้วนหลุนตี้จวิน ที่กำลังตรวจม่านอาคม์อยู่...เห็นเช่นนั้นรู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายมาก รีบลดพลังม่านอาคม์ เปิดทางให้อั่วหลัวเหอ(พญาหงส์หยก) โบยบินเข้าเขตแดนมาอย่างสง่าผ่าเผย
15K
