ตอนที่24
คำขอของเด็กน้อย
คุณชายหยาง!!!
คุณชายน้อย !!!
บ่าวรับใช้ทั้งชายหญิงโหวกเหวกแตกตื่นกันแต่เช้าตรู่ หยางอี้ที่ทุกคนในตระกูลหลิวรู้กันดีว่าร่างกายอ่อนแอยิ่งจู่ ๆ ก็ เปิดประตูออกจากห้อง กระโจนวิ่งพรวดพราด สำรวจไปทั่วตระกูลหลิวอย่างกระตือรือร้นแถมความประเปรียวคล่องแคล่วที่แสดงออก มิได้เหมือนเด็กอมโรคอ่อนแอแม้สักนิด
หญิงรับใช้ที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งแจ้นไปแจ้งต่อหลิวซีอิ๋ง หลิวซีอิ๋งรู้ข่าวแตกตื่นรีบเดินทางมาถึง หยางอี้กลับไม่คิดหยุดซุกซนกลับส่งยิ้มกว้างะโเรียก...ท่านแม่ ท่านแม่ !!! เสียงดัง ก่อนจะเอ่ยสอบถามถึงเรือนที่พักของท่านตาแต่ไกลหลิวซีอิ๋งเห็นบุตรชายประพฤติตัวพิกล จึงตอบกลับไปว่าจะเดินร่วมทางไปหาท่านตาด้วยกันแต่แล้วระหว่างทางจู่ ๆ หยางอี้ก็เอ่ยถึงเื่ที่คุณตามาเยี่ยมเยียนตนเองเคยรับปาก จะยินยอมทำตามสิ่งที่ตน้าหนึ่งข้อ วันนี้ตื่นเช้าขึ้นมาพอดีนึกขึ้นได้จึงอยากที่จะใช้คำขอนั้น
แต่แรกหลิวซีอิ๋งไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดหยางอี้จึงอยากพบกับบิดาของตนพอดีนึกถึงรื่องราวความขัดแย้งสองตระกูล ที่หยางอี้ไต่ถามผู้คนตลอดหลายวันขึ้นมาค่อยนึกขึ้นได้ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับหยางเฉิงเมื่อนั้นจึงเอ่ยให้หยางอี้ติดตามตนเอง เพื่อไปพบกับหยางเฉิงก่อน เด็กน้อยรู้ว่ามารดาคาดเดาสิ่งใดแต่มิได้ขัดขืนยินยอมกระทำตามแต่โดยดี แต่เมื่อพบหน้าบิดาหลิวซีอิ๋งยังไม่ทันพูดคุยหยางอี้กลับเอ่ยชักชวนให้บิดา ติดตามตนและมารดาไปพบกับท่านตาด้วยกันเมื่อนั้นสองสามีภรรยาสบตา หยางเฉิงถึงได้เข้าใจ ว่าสาเหตุที่หยางอี้อยากพบกับท่านพ่อตาเื่ราวต้องเกี่ยวข้องกับตนเองแน่ ๆ แม้อยากจะเอ่ยทัดทาน ด้วยเื่ราวละเอียดอ่อนและส่งผลกระทบต่อผู้คนทั้งตระกูลหลิวแต่เมื่อหยางเฉิงเห็นสีหน้าท่าทางกระตือรือร้นของหยางอี้ จึงได้แต่พยักหน้าส่งให้ภรรยาปล่อยให้หยางอี้ได้กระทำตามที่ตั้งใจ ส่วนการตัดสินใจจริงแท้ อย่างไรก็ได้ตกลงกันไว้ั้แ่ก่อนแล้ว
ปกติหลิวเหวินหงจะตื่นมาสั่งการผู้คนแต่เช้าตรู่กว่าภารกิจประจำวันจะเสร็จ ก็ปาเข้าไปใกล้เที่ยง แต่วันนี้ลูกสาว ลูกเขย พร้อมด้วยหลานชายเดินทางเจาะจง มาขอพบตนเองโดยพร้อมหน้าแม้คาดเดาว่าเื่ราวอาจจะเกี่ยวข้องกับหยางเฉิง แต่ยังไม่มั่นใจเท่าใดนัก จนกระทั่งเห็นบุตรสาวของตนยักคิ้วลิ่วตา ก่อนจะบุ้ยปากยื่นมาทางหยางอี้ ผู้เฒ่าจึงมั่นใจ ว่าตนเองคาดเดาเื่ราวได้ถูกต้องและเห็นว่าเื่ราวเกิดจากหลานชายผู้อ่อนแอ ตนเองก็ไม่คิดทำร้ายจิตใจเด็กน้อยหลิวเหวินหงจึงเอ่ยปาก ฝากฝังภารกิจวันนี้ให้แก่หลิวอาน น้องชายของตนสานต่อส่วนตนเอง เอ่ยชักชวนพ่อแม่ลูกให้ติดตามไปยังเรือนใหญ่แต่หยางอี้กลับคัดค้านและขอให้เปลี่ยนสถานที่เป็ห้องหนังสือของตระกูลแทนคำขอแม้สร้างความประหลาดใจไม่น้อย แต่ทั้งสามยังยินดีกระทำตาม โดยไม่คิดซักถามเหตุผลเพิ่มเติม
ผู้ดูแลห้องหนังสือประจำตระกูลหลิวกำลังง่วนอยู่กับการสั่งงานบ่าวรับใช้ ให้ปัดถูทำความสะอาด แต่แล้วจู่ ๆกลุ่มของผู้นำตระกูลก็เดินทางมาถึง จึงเกิดความงุนงง ว่าเหตุใดผู้นำตระกูล คุณหนู และครอบครัวถึงต้องเดินทางมาที่ห้องหนังสือกันแต่เช้าตรู่ด้วยตนเอง แต่ทันทีที่เอ่ยทักทายเสร็จหลิวเหวินหงก็สั่งให้ ผู้ดูแลแขวนป้ายห้ามผู้ใดรบกวนที่ด้านนอกก่อนจะไล่ผู้คนออกจากห้องหนังสือไปทั้งหมด
ห้องหนังสือตระกูลหลิว จัดสร้างเป็อาคารสองชั้น ซึ่งทั้งสองล้วนจัดวางสิ่งต่างๆ ในรูปแบบเดียวกัน ยึดใจกลางบริเวณกว้าง ตั้งโต๊ะและเก้าอี้สองชุด โดยโต๊ะทั้งสองมีขอบกั้นกลางแบ่งแยก ส่วนพื้นที่ล้อมรอบด้านข้างทั้งสี่ ถูกกำหนดให้เป็ที่ตั้งของชั้นหนังสือและตู้เก็บของ
“มา ๆ ลูกอี้ มานั่งที่ข้าง ๆ ตาหน่อยสิ” หยางอี้เชื่อฟังวาจาเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่เก้าอี้ข้าง ๆ หยางเหวินหง แต่กลับไม่นั่งลงในทันที“ทำไมเ้าไม่นั่งลงเสียละ”
“ท่านตา ท่านจำสัญญาของเราได้หรือไม่ขอรับ” หยางอี้เน้นคำของเราพลางหันไปมองบิดามารดาของตนที่พยักหน้าหงึก ๆ อมยิ้ม ราวกับรู้ว่าหยางอี้ซ่อนลูกเล่นอันใดเอาไว้ในถุงย่ามั้แ่ต้น
...ข้ารู้ว่าท่านพ่อท่านแม่คิดอันใด แต่เชื่อเถอะ หลังจากที่พวกท่านทั้งสามก้าวออกจากห้องนี้ไปพร้อมกับข้า พวกท่านจะต้องเปลี่ยนความคิดที่ท่านมีต่อเด็กน้อยหยางอี้ในอดีตไปอย่างสิ้นเชิง
“อา...ตาของเ้าเกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย” หลิวเหวินหงเอ่ยแสร้งราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ก่อนจะฉีกยิ้มมุมปากและผงกศีรษะรับ “ไหน ๆ เ้าอยากขออะไรจากตารึ มากระซิบให้ตาฟังใกล้ๆ สิ”
“ไม่ได้ขอรับ ! ท่านตาต้องตอบรับ ยืนยันคำของหลานให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ยินด้วย ว่าท่านตาจะทำตามที่หลานขอจริง ๆ นะขอรับ”
“เ้าเด็กคนนี้ ไม่เจอกันพักเดียว กลายเป็เจรจาฉะฉาน ไหวพริบไม่เลวอายุเท่านี้ กลับรู้จักเอ่ยวาจา ไล่ต้อนผู้คนให้จนมุม ตกลง ในเมื่อเด็กน้อยเ้าเอ่ยเช่นนี้ตาก็สัญญาว่าจะทำตามที่เ้าขอทุกเื่ ดีหรือไม่”
...ท่านตา ท่านชมข้าเร็วเกินไปหน่อยแล้ว
“ดียิ่งนัก ถ้าเช่นนั้น...” ผู้คนในห้องหนังสือต่างรอคอย ว่าหยางอี้จะเอ่ยขอร้องแทนหยางเฉิงเช่นไรเพื่อให้หยางเหวินหงผู้เป็ตา ไม่ส่งตัวของหยางเฉิงบิดาตนเองกลับคืนไปยังตระกูลหยาง แต่แล้วหยางอี้กลับกระทำสิ่งที่ทั้งสามได้แต่งุนงงยิ่งเพราะหยางอี้มิได้เอ่ยคำต่อ แต่กลับวิ่งไปยังชั้นเก็บของ ก่อนจะรื้อเอาหีบไม้ใบใหญ่ฝุ่นหนาปกคลุมออกมา กระทั่งเด็กน้อยปัดฝุ่นจนสะอาด จึงค่อยนำมาวางลงบนโต๊ะ ทั้งสามจึงได้เห็นตัวหนังสือที่้าซึ่งกำกับอยู่บนฝาหีบ...หมากกลศึก
“เ้าเรียกตามาเพื่อจะขอสิ่งนี้กลับไปเช่นนั้นรึ” น้ำเสียงทอแววผิดหวังเล็กน้อย
หยางอี้ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ได้ขอเ้านี่กลับไปขอรับ แต่ข้าอยากจะเล่นหมากกลนี้กับท่านตาอ๋อ ท่านพ่อท่านแม่ ถ้าวันนี้พวกท่านมิได้มีธุระอันใด ช่วยอยู่เล่นกับข้าด้วยนะขอรับ”บิดาและมารดาของหยางอี้งุนงงมองหน้ากันเลิกลั่ก แต่เมื่อลูกชายเอ่ยคำขอเช่นนี้อีกทั้งอนาคตของครอบครัวก็ตกอยู่ในม่านหมอกขมุกขมัวจะหาความสุขจาก่คับขันมิใช่เื่ง่าย การได้ทำกิจกรรมผ่อนคลายพร้อมหน้าก็นับว่าเป็ความคิดที่ไม่เลวเลย
“ตกลง...ข้ากับแม่ของเ้าจะร่วมเล่นด้วย” หยางเฉิงเชี่ยวชาญเกมหมากกลชนิดนี้เป็อย่างดีจึงคิดจะเล่นให้บุตรชายดูก่อน เพราะมั่นใจว่าหยางอี้นั้นไม่น่าจะเคยเล่นมาก่อนหากตนเองเล่นให้ดู จะได้สอนสั่งบุตรชายไปในคราเดียวเลย “มา ๆ ถ้าเช่นนั้นบิดาของเ้าจะประลองกับท่านตาให้จ้าดูก่อนหนึ่งรอบ หากเ้าสงสัยตรงไหน ก็เอ่ยสอบถามขัดขึ้นมาได้เลยดีหรือไม่”
“อืม...”หยางอี้กอดอกมองไล่ไปที่บุคคลทั้งสามทีละคน ก่อนจะเอ่ยตอบบิดาตนเอง“ไม่เอาดีกว่าขอรับ วันนี้ข้าเป็คนเริ่มคิดจะเล่นเกมนี้เช่นนั้นข้าจะเป็ฝ่ายเล่น ส่วนท่านแม่ ท่านตา แล้วก็ท่านพ่อ ค่อยผลัดกันมาประลองกับข้านะขอรับ”
“ลูกอี้หมากกลศึกนี้มิใช่ง่าย เ้าแน่ใจนะว่าเล่นเป็”หยางเฉิงเอ่ยย้ำ หวังว่าบุตรชายจะเปลี่ยนใจ เพราะตนเองคิดว่าหากหยางอี้พ่ายแพ้บ่อยๆ จะทำให้เสียความมั่นใจ
“ท่านพ่อเอ่ยเช่นนี้ ถ้างั้นข้าขอเลือกท่านพ่อเป็คู่ต่อสู้คนแรกของข้าเพียงแต่ว่าเล่นหมากกลกันเช่นนี้ออกจะจืดชืดไปสักหน่อย”หยางอี้ยืดอกฉีกยิ้มมาดมั่น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกเขยข้าเ้าถูกเด็กน้อยท้าทายซะแล้วว่าแต่คำจืดชืดของเ้า ไม่ฟังดูแปลกไปหน่อยรึ” หลิวเหวินหงเอ่ยพลางรอยยิ้มไม่หุบ
...แย่ละเราก็ดันหลงลืมไป ว่าร่างกายตนเองยังเป็เด็กน้อย อายุแปดขวบอยู่
“อ๋อ หลานจำถ้อยความมาจากตำรา ที่เคยอ่านนะขอรับเวลาที่จอมยุทธ์สองฝั่งจะท้าพนันกันเห็นชอบพูดประโยคนี้ขึ้นมา” หยางอี้ตอบฉะฉาน พลางแลบลิ้นออกมาด้วยท่าทางซุกซน
“เป็เช่นนี้เองรึ ว่าแต่ที่เ้าเอ่ยขึ้นมาเพราะว่า...”หลิวเหวินหงเอ่ยถามอีกคำ
“ขอรับท่านตา ข้าอยากจะพนันกับพวกท่านทั้งสามคน”
“พนันกับพวกข้าทั้งสามคน”
“ขอรับ หากหลานเอาชนะผู้ใดได้ ผู้นั้นก็จะต้องยินยอมทำตามคำขอของหลานหนึ่งข้อ”หยางอี้หยี่ตาไล่มองหน้าไปทีละคน “ทำตามเหมือนที่ท่านตารักษาคำพูดนั่นละขอรับ”เมื่อเห็นทุกคนทำหน้าพิกล จึงค่อยยกอ้างแกมเยินยอ ว่าก่อนหน้าท่านตายังรักษาคำพูดหากพวกเขาร่วมเล่นแล้วพ่ายแพ้ขึ้นมา ไหนเลยจะไม่รักษาสัญญาได้
110
