[I'AM]
[Bedroom] [Friday: Time08.00 pm]
ผมไม่รู้ว่าผมหลับไปนานแค่ไหนและผมก็ไม่รู้ตัวเลยว่าผมหลับไปั้แ่เมื่อไหร่ แต่พอผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งผมก็พบว่าผมนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของไซมอนโดยลำพัง ซึ่งผมไม่ว่าไซมอนหายไปไหนเพราะผมไม่เห็นเขาอยู่ในห้องนี้เลย
แต่พอผมมองออกไปด้านนอกหน้าต่างห้องก็ทำให้ผมรู้ว่าด้านนอกตอนนี้มืดสนิทแล้ว แสดงว่าตอนนี้เป็เวลากลางคืน แล้วผมก็รีบมองหานาฬิกาจนผมเจอนาฬิกาแขวนเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องซึ่งบอกวันเวลาว่า...วันนี้เป็วันศุกร์และเป็เวลาสองทุ่มเศษ ๆ แล้ว
แต่ผมก็ยังสงสัยว่าทำไมไซมอนถึงไม่อยู่ในห้องทั้งที่ตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าแล้ว ผมยอมรับเลยว่าผมอารมณ์เสียนิดหน่อยที่ตื่นขึ้นมาแล้วผมไม่เจอไซมอนแต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมต้องรู้สึกแบบนี้ ทั้ง ๆที่ผมควรจะดีใจมากกว่าที่ไอ้ไซมอนมันไม่อยู่ ผมจะได้ไม่ต้องเสียประตูให้มันอีก
และเมื่อผมต้องอยู่คนเดียวตามลำพังในห้องนอนที่มีขนาดใหญ่แบบนี้ก็เลยทำให้ผมรู้สึกเหงาจนนึกอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้เลยจริง ๆตอนนี้ผมรู้สึกว่าผม้าใครสักคนอยู่เคียงข้างผม เพื่อคอยพูดคุยกับผมและเพียงคนเดียวที่ผมนึกถึงในเวลานี้ก็คือ...ไซมอนคนที่ผมเคยคิดว่าผมเกลียดเขานักหนา
ผมสะบัดหัวของผมไปมาเพื่อไล่ภาพใบหน้ากวนๆ ของไซมอนออกไปจากหัวของผม แล้วผมก็ก้มลงมองสำรวจตัวเองตั้งหัวจดเท้าเพื่อตรวจตราดูเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองว่าเรียบร้อยหรือไม่แล้วสิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมต้องเผลอยิ้มออกมาคนเดียวอย่างกลั้นไม่ไหวเพราะตอนนี้ผมใส่เสื้อยืนตัวใหญ่มากจนคลุมไปถึงเข่าของผมเลยซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็เสื้อของไซมอนแน่ ๆ เพราะผมเคยเห็นไซมอนมันใส่เสื้อตัวนี้เมื่อวาน
[Time: 09.00 pm]
ผมนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียงนุ่มมองดูฝ้าเพดานห้องสีขาวบ้างมองดูผนังห้องนอนบ้างสลับกันไป แล้วผมก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนถึงสามทุ่มแต่ไซมอนก็ยังไม่กลับมาเลย และผมก็รอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะผมไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้
ผมดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนทันทีแล้วผมก็เดินออกไปหยุดอยู่ที่ประตูห้อง ก่อนที่ผมจะตัดสินใจผลักประตูออกไปไม่เบาและก็ไม่แรงจนเกินไป
ผลั่ก!!!
และผมก็เห็นลูกน้องของไซมอนสี่คนยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องซึ่งพอพวกมันเห็นผมผลักประตูห้องออกไปพวกมันก็ต่างจ้องมองมาที่ผมพร้อมกันอย่างกับพวกมันนัดหมายกันไว้ล่วงหน้าพวกมันมองผมั้แ่หัวจดเท้าด้วยสายตาที่ไม่แตกต่างจากไอ้ไซมอนมองผมเลยคือ...สายตาอ่านกิน
เมื่อผมรู้ตัวว่าโดนพวกมันอ่านกินทางสายตาผมก็รีบยกมือขึ้นมารวบคอเสื้อที่เว้าลึกของผมเพื่อปกปิดรอยเขียวช้ำจากการโดนไซมอนมันทำไว้ก่อนหน้านี้แล้วผมก็เอ่ยถามพวกมันออกไปเสียงเรียบว่า
"เ้านายของพวกนาย...ไม่อยู่เหรอ?"
พวกมันทั้งสี่คนไม่มีใครตอบคำถามของผมเลยสักคนแต่พวกมันกลับกำลังจ้องมองขาของผมอย่างโลมเลีย แล้วพวกมันก็หันกลับไปซุบซิบกันซึ่งถึงผมจะไม่ได้ยินว่าพวกมันซุบซิบอะไรกัน ผมก็พอจะเดาออกว่าพวกมันคงกำลังนินทาผมอยู่แน่ๆ แต่ว่าผมก็ไม่ได้เก็บเอาเื่ไร้สาระที่พวกมันคุยกันมาใส่หัวให้เปลืองหน่วยความจำของสมองผม
และผมก็ทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นว่าพวกมันคิดไม่ดีกับผมก่อนที่ผมจะถามพวกมันย้ำออกไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ว่า
"ตกลงว่าเ้านายของพวกนายไปไหน?ทำไมป่านนี้เขายังไม่กลับห้องอีก? "
แล้วหนึ่งในสี่ของลูกน้องไอ้ไซมอนก็สาวเท้าเดินเข้ามาหาผมก่อนที่มันจะยื่นมือของมันมาบีบคางของผมอย่างถือวิสาสะ แล้วมันก็ตอบผมออกมาด้วยวาจาสามหาวจนอยากจะถีบหน้ามันมากเลย
"เ้านายของพวกกูกำลังยุ่งอยู่เลยยังไม่ว่างมาทำให้มึง แต่พวกกูว่างนะว้อย"
ผมปัดมือของมันออกจากคางของผมทันทีที่มันพูดจาดูถูกผมแล้วผมก็ตวาดมันกลับไปด้วยความไม่พอใจ
"อย่าเอามือสกปรกของมึงมาแตะต้องตัวกู"
"มึงพูดอย่างกับว่าตัวมึงสะอาดมากอย่างงั้นแหละหึ! มึงคงจะยังไม่รู้สินะว่าเ้านายของกูน่ะเบื่อง่ายจะตายมึงมันก็แค่ของเล่นชั่วคราวของนายเท่านั้นล่ะวะเดี๋ยวอีกหน่อยพอนายกูเบื่อมึงขึ้นมา นายกูก็ต้องเขี่ยมึงทิ้งอยู่ดีและถ้านายกูเบื่อมึงขึ้นมาเมื่อไหร่ล่ะก็...มึงก็ต้องตกเป็ของเล่นของพวกกูต่ออยู่ดีนั่นล่ะว้า"
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
พวกมันสามคนที่เหลือต่างพากันหัวเราะชอบใจกับสิ่งที่เพื่อนของมันพูดกับผมจากนั้นพวกมันก็ค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาผมพร้อมกันคล้ายกับว่าพวกมันกำลังจะต้อนผมกลับเข้าไปในห้องนอนเหมือนเดิมและผมก็ดูออกด้วยว่าพวกมันกำลังคิดไม่ดีกับผมอยู่ ผมจึงค่อย ๆถอยกลับเข้าไปในห้องเรื่อย ๆ เพราะผมไม่มีที่ไหนที่พอจะหนีพวกมันได้อีกแล้วนอกจากถอยกลับเข้าไปในห้องเหมือนเดิม
แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป...ผมก็ได้ยินเสียง...์ดังขึ้น
แกร็ก
และมันคือเสียงขึ้นลำปืนของคนที่ผมกำลังอยากเจอพอดี
เพราะพอผมมองเลยผ่านทางด้านหลังของพวกมันทั้งสี่ออกไปผมก็เห็นไซมอนยืนเอาปืนจ่อหัวลูกน้องคนหนึ่งของตัวเองอยู่ ก่อนที่ไซมอนจะตวาดถามพวกมันทั้งสี่คนออกมาด้วยท่าทางฉุนเฉียวสุดๆ
"พวกมึงคิดจะทำอะไร? ห๊ะ?"
"เอ่อ / คึ ...คือ/คือ...พวกเรากำลังจะสั่งสอนไอ้ไอแอมครับ/ใช่ครับนาย...พวกเรากำลังจะสั่งสอนมันแทนนายไงครับ"
ผั๊วะ! ผั๊วะ! ผั๊วะ!ผั๊วะ!
ไซมอนใช้ด้ามปืนของเขาตบหน้าพวกมันทั้งสี่คนแบบเรียงตัวจนเืกบปากพร้อมกับตวาดใส่พวกมันออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจสุด ๆ
"พวกมึงจำไว้นะว่า...ต่อไปนี้ถ้าพวกมึงกล้าแตะต้องคนของกูอีกพวกมึงได้ไปเยี่ยมบรรพบุรุษแน่"
"ขอโทษครับนาย / ขอโทษครับนาย/ขอโทษครับนาย / ขอโทษครับนาย "
พวกมันทั้งสี่ยืนก้มหน้าอย่างสำนึกผิดต่อหน้าเ้านายของมัน
"ไสหัวไปซะ! แล้วก็ไม่ต้องกลับมาให้กูเห็นหน้าอีก"
ไซมอนไล่ตะเพิดลูกน้องของตัวเองออกไปอย่างไม่ไยดีและท่าทางของไซมอนตอนนี้ก็ดูเหมือนเขากำลังโกรธมากด้วยเพราะหลังจากที่ลูกน้องตัวดีทั้งสี่ของไซมอนวิ่งหนีไปแล้วไซมอนก็หันกลับมาจ้องหน้าผมคล้ายกับว่าผมทำอะไรผิดอย่างนั้นแหละ แล้วไซมอนก็ตวาดถามผมออกมาเสียงดัง
"นายก็เหมือนกันดึกดื่นป่านนี้แล้วออกจากห้องมายืนทำซากอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ? ห๊ะ? "
ผมใกับท่าทางฉุนเฉียวของไซมอนจนผมพูดอะไรไม่ออกเลย
"เอ่อ!!! "
"ฉันถามว่านายออกมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้แล้วนี่อะไร? ใครใช้ให้นายใส่เสื้อคอเว้าลึกขนาดนี้ออกมาข้างนอกน่ะ?ห๊ะ! "
"เอ่อ!!! "
ผมตอบคำถามของไซมอนไม่ทันสักคำถามเลยเพราะว่าผมมัวแต่ใกับท่าทางเกรี้ยวกราดของเขาอยู่ และในขณะที่ผมยังยืนเอ๋ออยู่นั้นไซมอนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของผม ก่อนที่เขาจะฉุดลากผมกลับเข้าห้องไป
หมับ! อ๊ะ! /แล้วเขาก็ลากแขนผมเข้ามาในห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะผลักผมลงกระแทกพื้นอย่างไร้เหตุผล /ผลั๊ก! ตุ๊บ! / ตามด้วยโยนถุงกระดาษในมือของเขาสามใบใหญ่ลงบนตักของผม / ฟิ้ว!ฟุ๊บ! / ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากบอกผมออกมาเสียงเรียบว่า
"รีบอาบน้ำ แล้วก็ของที่อยู่ในถุงนั่นน่ะลองเปิดดูสิว่าชอบไหม ถ้าชอบก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย เสร็จแล้วเชิญออกมาทานข้าวด้วย"
"เอ่อ! อืม"
ผมไม่ได้โต้เถียงหรือซักถามอะไรไซมอนอีกเพราะผมรู้สึกว่าวันนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยผมเลยกลัวว่าผมจะโดนสะเก็ดความโมโหของไซมอนเหมือนวันก่อน และหลังจากที่ไซมอนเดินออกจากห้องน้ำไปแล้วผมก็ขยับตัวลุกขึ้นมาปิดประตูห้องน้ำ ก่อนที่ผมจะหันมาหยิบถุงกระดาษที่เขาโยนมาให้ผมขึ้นมาเปิดดูข้างใน
และเมื่อผมเปิดถุงกระดาษออกดูทุกใบแล้วผมก็อดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มน้อย ๆ ออกมาด้วยความดีใจ เพราะของที่อยู่ในถุงกระดาษเหล่านี้คือเสื้อผ้าที่มีแต่ไซส์พอดีกับผมแบบเป๊ะเวอร์เลยรวมไปถึงกางเกงในหลากสีไซส์เอสอีกหลายตัวด้วย ซึ่งของทุกอย่างที่บรรจุอยู่ในถุงกระดาษเหล่านี้ล้วนแต่เป็ของที่ถูกใจผมทั้งนั้นเลย
หลังจากที่ผมได้ชื่นชมเสื้อผ้าใหม่ทุกชุดจนครบแล้วผมก็เลือกเสื้อผ้าที่ผมจะใส่ออกมาวางไว้ข้าง ๆ อ่างอาบน้ำก่อนที่ผมจะรีบอาบน้ำด้วยความอารมณ์ดีเป็พิเศษ
[Time: 11.00 pm]
ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานเกือบหนึ่งชั่วโมงเลยกว่าผมจะจัดการตัวเองเสร็จและหลังจากที่ผมแต่งตัวและใส่เสื้อผ้าใหม่ที่ไซมอนเอามาให้แล้วผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำมา พร้อมกับสอดส่องมองหาไซมอนไปทั่วห้องนอนแต่ผมกลับไม่เห็นไซมอนอยู่ในห้องเลย เขาหายไปอีกแล้วอย่างไร้ร่องรอย
ผมรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้เลยเมื่อผมไม่เจอไซมอนอยู่ในห้องนอนของเขา เพราะผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังถูกทอดทิ้งเลยและยิ่งอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ ผมก็ยิ่งกลัว ผมกลัวไปหมดทุกเื่ผมกลัวแม้กระทั่งการต้องอยู่คนเดียวแบบนี้
ขณะที่ผมกำลังยืนว้าเหว่อยู่คนเดียวในห้องที่กว้างขวางอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงดังแปลก ๆ มาจากทางด้านระเบียงข้างห้องนอน
แกร็ก แกร็ก
ผมรีบเดินตรงไปที่ระเบียงห้องทันทีเพื่อที่จะไปดูว่ามันคือเสียงอะไรกันแน่ และพอผมเดินออกมาถึงประตูระเบียงผมก็เห็นไซมอนนั่งอยู่ที่ระเบียงและกำลังพยายามซ่อมกล่องดนตรีคริสทัลของเขาอยู่ด้วยท่าทางตั้งใจ
แต่ผมก็ยังไม่ได้เดินออกไปหาเขาในทันทีเพราะตอนนี้ผมกำลังยืนแอบดูเขาพยายามซ่อมกล่องดนตรีด้วยความตั้งใจอยู่ แต่เขาก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าผมยืนแอบดูเขาอยู่และสักพักผมก็ได้ยินไซมอนพูดออกมาคนเดียวเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าสร้อยมากๆ ว่า
"คุณปู่ครับ...ถึงกล่องดนตรีของคุณปู่จะพังไปแล้วแต่ผมก็ยังรักและคิดถึงคุณปู่เหมือนเดิมนะครับ คุณปู่ครับ ผมขอโทษแทนเขาด้วยนะครับผมขอโทษแทนน้องด้วย คุณปู่อย่าโกรธน้องเลยนะครับ น้องเขายังเด็กมากน้องเขาไม่ได้ตั้งใจทำกล่องดนตรีของคุณปู่พังเลยนะครับ แต่มันเป็อุบัติเหตุคุณปู่ยกโทษให้น้องด้วยนะครับ"
ผมน้ำตาคลอเบ้าออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อผมได้ยินในสิ่งที่ไซมอนพูดออกมาเพราะผมคิดว่าผมต่างหากที่ควรจะเป็ฝ่ายขอโทษคุณปู่ของเขา และผมก็ค่อย ๆ เดินออกไปหาไซมอนช้าๆ จนผมเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเขา เพราะผมอยากจะขอโทษเขาอีกครั้งอย่างจริงจังแล้วผมก็เรียกเขาออกไปอย่างสุภาพว่า
"คุณไซมอนครับ? "
ดูเหมือนไซมอนจะใมากที่เห็นผมมายืนอยู่ที่ด้านหลังของเขาและพอเขาได้ยินเสียงผมเรียกเขา เขาก็หันกลับมามองผมจนลืมไปว่าตัวเองยังถือกรรไกรอยู่และในจังหวะนั้นไซมอนก็โดนกรรไกรบาดมือเข้าเต็ม ๆ
ฉึก!!! โอ๊ย! ซี๊ด! เจ็บ!
“ทำไมเดินมาเงียบ ๆ แบบนี้ล่ะ?ใหมดเลยรู้ไหม?”
ไซมอนถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แล้วเขาก็รีบกุมมือของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับทำสีหน้าเหมือนกำลังเ็ป และผมก็ยืนมองเืที่กำลังไหลรินออกมาจากแผลที่นิ้วมือของไซมอนด้วยความใก่อนที่ผมจะรีบถลาเข้าไปกุมมือของเขาเอาไว้เพื่อช่วยห้ามเื แล้วผมก็ถามเขาออกไปเสียงสั่นเครือ
"คุณ!!! เจ็บมากรึเปล่าครับ?"
ไซมอนจ้องมองสบตาผมนิ่งด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออกแล้วไซมอนก็ตอบผมออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อว่า
"ไม่เจ็บเท่าตอนที่นายออกไปยืนอ่อยลูกน้องฉันหรอก"
"คุณ? "
ผมกำลังจะถามเขาออกไปว่า...ที่เขาพูดเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไงแต่ว่าผมก็ยังไม่ได้ถามเขาเลย เพราะเขาเคลื่อนริมฝีปากหยักของเขาเข้ามาปิดปากของผมเอาไว้ก่อนอย่างแนบสนิท
อุ๊บ!!!
จนผมไม่คิดที่จะซักถามอะไรเขาต่ออีกแล้วนอกจากส่งเสียงครางอื้ออึงอยู่ในลำคอด้วยความเสียวซ่านไปถึงทรวง...
*****
ซันด๊อก
2K
