ตอนที่ 19: ข้าจะจบมันด้วยตัวข้าเอง
ยามเฉิน
ประตูวังหลวงเปิดออกอย่างช้า ๆ เพื่อให้ “แขกพิเศษ” เดินผ่านเข้าไป
เหยียนซือหรงอยู่ในชุดคลุมขาวปักด้ายเงิน ราวหิมะแรกที่บังใบมีดไว้ภายใน
เื้ัเธอไม่มีขบวน ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีอำนาจ—มีเพียงเจตจำนงแน่วแน่ในดวงตา
“ข้าเคยตายเพราะความไว้ใจ”
“แต่ครั้งนี้…ข้าจะจบด้วยสติทั้งหมดของข้าเอง”
…
ภายในวังหลวง
เฟยฮวาสวมชุดเครื่องทรงเต็มยศของพระชายา กำลังเตรียมเข้าเฝ้าฮ่องเต้
ในมือของเธอคือ “เอกสารลับของสายเื” ที่พร้อมจะสั่นคลอนฐานะขององค์ชายเฉิง
ทว่า ก่อนที่ขันทีจะประกาศให้เธอก้าวเข้าสู่ตำหนัก…
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หยุดก่อน”
…
เหยียนซือหรงปรากฏตัวต่อหน้า
แม้จะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งใดอีกแล้วในวัง
แต่ความสง่างามของเธอ กลับทำให้ขันทีหยุดมือ
และแม้แต่เฟยฮวา…ก็ต้องชะงักไปเพียงอึดใจ
“เ้ามาทำไม?”
น้ำเสียงของเฟยฮวาเยือกเย็น
ซือหรงเดินเข้าไปช้า ๆ ก่อนกล่าวชัดถ้อยชัดคำ
“ข้ามาเพื่อขอร้องเ้า…หยุดหมากนี้”
เฟยฮวาหัวเราะในลำคอ
“นึกไม่ถึงว่าเ้าจะยังมีใจอ่อนอยู่บ้าง”
“ไม่ใช่เพราะอ่อนใจ” เธอเอ่ย
“แต่เพราะเ้ากำลังทำลายสิ่งเดียวที่เ้า้าจะปกป้อง”
“เ้าอยากให้เขาเป็ของเ้าไม่ใช่หรือ? ถ้าเช่นนั้น…จะมีประโยชน์ใด หากเขาต้องใช้ชีวิตที่เหลือ ‘ในฐานะคนลวงโลก’?”
…
เฟยฮวากำกระดาษแน่น
“เขาเลือกข้าไม่ได้อีกแล้ว…ข้าก็จะไม่ให้เขาเลือกใคร”
เหยียนซือหรงจ้องมองเข้าไปในดวงตานั้น
ไม่มีคำเกลียดชัง ไม่มีแม้แต่การโต้เถียง
มีเพียงประโยคเดียว…
“งั้นเ้าฆ่าข้าเถอะ”
…
เฟยฮวาสะอึก
ขณะที่ซือหรงเดินเข้าไปใกล้เธอจนประชิด เอื้อมมือแตะอกเสื้อแล้วพูดเบา ๆ
“ถ้าเ้าคิดว่าความตายของข้าจะทำให้เขากลับมาเป็ของเ้า…”
“เชิญเถอะ แต่ข้าขอเตือน…”
“เ้าจะไม่มีวันได้หัวใจเขาแม้จะร่างของเขา”
…
มือของเฟยฮวาสั่น
เอกสารในมือหล่นลงกับพื้นเบา ๆ
เธอไม่พูดอะไรอีก
เพียงหันหลังกลับ และเดินจากไปช้า ๆ—ดั่งคนหมดแรง
…
ด้านในตำหนักหลวง
องค์ชายเฉิงมองผ่านบานกระจกที่สะท้อนออกมายังลานวัง
เขาเห็นทั้งสองหญิงสาวยืนเผชิญหน้า—ก่อนที่คนหนึ่งจะเดินจากไป
และอีกคนหนึ่ง…ยังยืนนิ่งอยู่คนเดียว
เขาหลับตาลงช้า ๆ
ในใจมีคำตอบที่ชัดเจนมากกว่าครั้งไหน
“ข้าไม่้าบัลลังก์อีกแล้ว…หากปล่อยให้คนที่ข้ารัก ต้องยืนสู้เพียงลำพัง”
…
ตอนที่ 20 จะเป็บทเปลี่ยนกระดานครั้งใหญ่
เมื่อองค์ชายเฉิงตัดสินใจ “ยอมสละฐานะ” และจับมือกับเหยียนซือหรงเพื่อต่อสู้กับตระกูลกู้เป็ครั้งสุดท้าย
13K
