เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

“สวัสดีค่ะท่านฮันเตอร์ขออนุญาตตรวจบัตรของท่านด้วยค่ะ..”พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยกล่าวกับ ‘ไอซ์’ ชายหนุ่มผู้สวมชุดคลุมดำไปทั้งตัว ใบหน้าแสดงให้เห็นอยู่นิดหน่อยเท่านั้น และมาตรฐานของ ‘สถานีดันเจี้ยน’ นี้ที่จะต้องตรวจบัตรประจำตัว ‘ฮันเตอร์’ ชายหนุ่มเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ได้หยิบยื่นบัตรให้กับพนักงานสาว“…ยินดีต้อนรับ คุณ ‘เทียนหลง’ สู่ดันเจี้ยนลำดับที่ 167 ประเทศไทย จังหวัดเชียงใหม่ค่ะ..”ไอซ์ที่ได้ยินว่ามันไม่มีปัญหาใดๆก็พยักหน้าให้ก่อนจะเดินเข้าไปภายในดันเจี้ยนด้วยอาการตัวเกร็ง“.. รีบเข้าไปภายในดันเจี้ยนดีกว่า ขืนช้ากว่านี้มีหวังถูกจับได้แน่ๆ..”หนุ่มไอซ์บ่นกับตัวเอง ก่อนที่เขาจะเดินเข้าประตูดันเจี้ยน และหายวาบไปกับตา ชายหนุ่มหลับตาเพียงครู่เดียว เขาก็รู้สึกถึงสายลมอ่อนๆพัดกระทบเข้ากับใบหน้า ไอซ์นึกแปลกใจเล็กน้อยที่ภายในสิ่งที่เรียกว่า ‘ดันเจี้ยน’ จะมีบรรยากาศอย่างนี้ “เป็นลมที่ทำให้รู้สึกสบายตัวเสียจริง... หือ.. เดี๋ยวๆ ใจเย็นก่อนน้าพวก ...”ไอซ์เพียงแค่สูดหายใจบริสุทธิ์นี้เต็มปอด แต่ไม่ทันไรเขาก็สังเกตเห็นเจ้าสัตว์อสูรคล้ายกับเยลลี่ ชื่อของมันมีชื่อว่า ‘โปลิ้ง’ หากใครเคยเล่นเกมแนว MMORPG ในสมัยก่อนก็ต้องย่อมทราบดีว่าอสูรโปลิ้งนี้เป็นอสูรที่จัดได้ว่าอ่อนแอที่สุดแล้ว ไม่ใช่ว่าไอซ์จะต่อสู้กับมันไม่ไหว แต่ด้วยจำนวนที่เขาเห็น เป็นใครก็ต้องวิ่งหนีกันทั้งนั้น“ชิ.. เริ่มมาก็จัดมาซะเยอะเลยนะพวกแก.. แล้วมือใหม่อย่างฉันจะเอาอะไรไปสู้กันล่ะ.... จริงซิ..”ชายหนุ่มเอ่ยบ่นกับเจ้าเยลลี่ที่กระโดดดึ๋งดั๋งมาทางเขาอย่างน่าสยอง แต่ในระหว่างที่กำลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตอยู่นั้นเอง เขาก็เหมือนนึกถึงข้อแนะนำบทเว็บไซต์ฮันเตอร์ ข้อความแนะนำมันระบุเอาไว้ว่าอาวุธนั้นสามารถเรียกมันออกมาได้จากบัตรฮันเตอร์ ซึ่งบัตรนี้จะสามารถเก็บของได้ราวๆ 50 ชิ้นเลยทีเดียว“..อันนี้แหละที่ไกด์บุ๊คกล่าวถึง.. อ่อ มันใช้อย่างนี้เองซินะ ดาบคาตานะอย่างนั้นเหรอ ..เอาออกมาสู้ก่อนก็แล้วกัน.. แล้วก็โล่เหล็กกล้า... ชะเห้ย!!...”ชายหนุ่มพยายามเรียนเรียกของที่อยู่ในช่องเก็บของออกมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะลืมมองทางข้างหน้าไปโดยปริยาย ถึงเขาจะได้ดาบ และโล่ที่สามารถเอาไว้ป้องกันตัวได้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะตกลงเหวลึกที่มองไม่เห็นแม้กระทั่งก้นหลุมเลยด้วยซ้ำ อ๊ากกกกกก!!!!! เสียงร้องตลอดทางที่ตกลงมาจากพื้นดิน ในระหว่างทางเขาเอาแต่สวดคาถาอาคมขอให้ตัวรอดไปได้ แต่นั่นมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไม่นานเกินรอเขาก็เดินทางด้วยเหวด่วนชวนไปนรก ไอซ์มองอะไรไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ แต่เขายังไม่ทันได้บ่นอะไรออกมา สติของเขาก็เลือนลางพร้อมกับเสียงที่ดังมาจากไหนก็ไม่รู้ ‘ระบบทำการติดตั้งในร่างของผู้ใช้งานระบบ..’ ในขณะเดียวกันกับตอนที่ชายหนุ่มสลบไป ภายในความฝันที่มืดมัว มันชวนให้เขานึกถึงในอดีตที่เพิ่งจะผ่านพ้นมา…“ไอ้แว่น แกนี่มันใจปลาซิวจริงๆเลยนะ .. แค่จีบสาวก็ยังไม่เป็นเลย ฮ่าๆ”“..ห๊ะ แกพูดอะไรของแกนะเจ้าแว่น มาสารภาพรักฉันเนี่ยนะ นายมันไม่ใช่สเปคของฉันย่ะ..”“ฮ่าๆ แกนี่มันโครตโง่เลย คิดได้ไง ไปบอกรักนางฟ้าประจำโรงเรียนอย่างนั้น น่าไม่อายจริงๆ..”เสียงของเงาเพื่อนๆที่ล้อมชายหนุ่มเอาไว้ มันเป็นเสียงที่ไอซ์เจ้าหนุ่มแว่นหน้าตาที่ดูเป็นมิตรกับห้องสมุดผู้นี้จำได้เป็นอย่างดี เขาเกิดมาในครอบครัวระดับปานกลางมีทั้งหนี้ และมีทั้งทรัพย์ผสมรวมกัน หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นที่พ่อกับแม่ได้จากไป เขากับพี่สาวก็จัดงานศพเล็กๆก่อนจะนำเงินที่เหลืออยู่เข้าเมืองใหญ่ หางานทำเลี้ยงชีพ มันเป็นเวลากว่า 4 ปีแล้ว เขาทั้งเรียนทั้งหาเงินไปในเวลาเดียวกัน จนกระทั่งเขาได้เข้ามหาวิทยาลัย ประจวบเหมาะกับพี่สาวที่หางานดีๆทำได้ จึงขอให้เขาออกจากงานที่ทำ และตั้งใจเรียนแทน“..เห้อๆๆ ..แม้แต่ในฝัน พวกแกก็ยังตามมาหลอกหลอนอีกอย่างนั้นเหรอ..ว่าแต่ตอนนี้!! เราอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย..”ไอซ์ตื่นด้วยอาการหอบเหนื่อย เขากล่าวบ่นเล็กน้อยก่อนจะมองซ้ายทีขวาทีมองดูรอบๆตัว แต่มันก็มืดไปเสียหมด เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่สิ่งที่เขารู้นั้นก็คือเขาจะต้องหาแสงสว่าง ไอซ์จำได้ว่าในบัตรฮันเตอร์ใบนี้น่าจะมีสิ่งช่วยเขาได้“เจอแล้ว.. ไฟฉาย.. ชะเอ้ยยย!!...”ไอซ์เมื่อค้นดูไฟฉายก็รีบหยิบมันออกมา เขาเปิดมันขึ้นมาก่อนที่จะร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะข้างหน้าของเขาในตอนนี้มันคือมังกร ใช่แล้วมันเป็นมังกรตัวใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเห็น ไม่สิ จะต้องเรียกว่าเพิ่งเคยเห็นมังกรครั้งแรก ตัวเขาล้มลงอย่างสิ้นหวัง เขาคิดได้เพียงอย่างเดียวคือวันนี้คือวันตายของเขาแน่นอน แต่เมื่อสังเกตเจ้ามังกรสีดำสนิทตัวนี้ดีๆ เขาก็พบว่ามันไม่ไหวติ่งแล้ว พร้อมกับดาบคาตานะที่เขาเอาออกมาจากบัตรฮันเตอร์ตอนที่จะสู้กับเจ้าโปรั่งตัวน้อยปักอยู่บนหัวของเจ้ามังกรตัวนี้ เขาได้แต่บ่นออกมาอย่างไร้ซึ่งเสียงกล่าว “…นี่มัน...อะไรกันนนน!!...” ในขณะที่ไอซ์กำลังสับสนอยู่นั้นเอง โลกภายนอกเองก็สับสน และทึ่งเช่นเดียวกัน มันมีการเปลี่ยนแปลงที่บอร์ดประจำสถานีเชียงใหม่ ‘บอร์ดอันดับ’ ซึ่งเจ้าบอร์ดตัวนี้มันจะแสดงข้อมูลแบบอัตโนมัติของเหล่าฮันเตอร์ที่จะสามารถจัดการกับอสูรภายในได้‘อันดับ 1 เทียนหลง.. ดันเจี้ยนชั้น 99 ..สำเร็จ’‘อันดับ 2 ไกรภากร.. ดันเจี๊ยนชั้น 25 ..สำเร็จ’‘อันดับ 3 วิวรรณสา.. ดันเจี๊ยนชั้น 24 ..สำเร็จ’….“เกิดอะไรขึ้น!!... หรือว่าจะเกิดบัคของระบบสถานี...” “เป็นไปไม่ได้หรอก ระบบสถานีเป็นระบบของพระเจ้าไม่ใช่เหรอ ไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด”“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ชายที่ชื่อว่าเทียนหลงนั้น ก็คงจะเป็นคนที่...สุดยอด” “แต่เขาเป็นคนไทยหรือเปล่าน้า.. ฉันอยากเป็นแฟนกับเขาจัง..”ความวุ่นวายเกิดขึ้นยังหน้าสถานี แม้แต่ฮันเตอร์แรงค์สูงๆเองก็สงสัยกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ แต่ทางสถานีก็ได้แจ้งว่ามันเป็นไปตามกลไกของสถานีดันเจี้ยนอย่างถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน และทางสถานียังได้แจ้งกับแรงค์เกอร์เหล่านั้นว่า “ฮันเตอร์เทียนหลง ได้กำจัด มังกรแห่งความตาย บอสของดันเจี้ยนชั้น 99 ได้สำเร็จ..” มันเป็นการยืนยันแล้วว่าระบบไม่ได้รวนแต่อย่างใด แต่พวกเขาเองก็สงสัยเช่นกันว่าจู่ๆคนที่ไม่เคยมีชื่ออยู่ที่บอร์ดเกียรติยศเลยสักครั้ง จะมากำจัดบอสชั้น 99 ได้เลย โดยที่ไม่ผ่านบอสชั้นอื่นๆเลยมันเป็นไปไม่ได้ แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รอ รอที่จะได้เจอเมื่อเจ้าตัวออกมาจากดันเจี้ยนแล้ว สำนักข่าวหลายสำนักก็ต่างขนกล้องมาตั้งรอสัมภาษณ์ชายคนนี้เช่นกัน กลับมาที่ชายหนุ่มเจ้าปัญหาที่กำลังสำรวจดันเจี้ยนที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขานั้นอยู่ที่ไหน ทั้งๆที่จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดมันก็คือ เขานั้นอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้เพื่อนๆได้เห็นว่าเขาเก่ง เขากล้ามากพอที่จะมาต่อสู้ในดันเจี้ยนตามลำพังอย่างนี้ แต่ตอนนี้เหมือนว่ามันจะมีอะไรผิดพลาดไป“เห้อ.. แล้วเราจะออกจากดันเจี้ยนยังไงดีล่ะ ตกเหวลึกมาขนาดนี้จะขึ้นไปอย่างไร... จะว่าไปแล้วก็หิวเหมือนกัน เนื้อมังกรนี่มันกินได้หรือเปล่าเนี่ย..” หลายชั่วโมงผ่านไปจากสำรวจเหวลึกแห่งนี้ มันไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นใด แม้แต่ยุงสักตัวยังไม่มีเลย จะมีก็แต่ซากศพของมังกรตัวใหญ่เท่านั้น ไอซ์ได้แต่จำใจที่จะกินมันเท่านั้น กองไฟน้อยๆถูกจุดเพื่อประทั่งความเหน็บหนาว แต่กว่าที่จะนำเนื้อมังกรตัวนี้ออกมาได้เขาก็สูญเสียอาวุธพื้นฐานที่เป็นของแถมตอนที่สมัครนักล่าไปแล้วหลายชิ้น เนื้อส่วนคางเป็นส่วนที่เอาออกมาง่ายที่สุด ถึงเป็นอย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางเลือกมากจึงจำเป็นต้องกินมันเข้าไปเพื่อประทังชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1

นิยายแนะนำ

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้