- ตอนที่ 12 -
เซียวิเดินเข้ามานั่งเคียงข้างบิดา เพียงแค่เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวก็พอจะเดาได้ว่าลูกสาวสุดรักาเ็หนักแค่ไหน ไม่รู้ทำไมรู้สึกสะใจดี อย่าห่วงเลยข้าจะทำทุกวิธีทางเพื่อส่งนางเข้าไปที่เรือนเ้าบ้ากามนี่ ฆ่าให้ตายเลยจะไปสนุกอะไรจงไปลิ้มรสนรกกับชีวิตที่เหลือของเ้าเถิด ให้มันสาสมกับจิตใจโเี้อำมหิตของเ้าที่ฆ่าเ้าของร่างนี้ ข้าจะแก้แค้นมันทุกตัวให้สาสมกับความทุกข์ทรมานก่อนตายของเ้า ‘หลานเซียวิ’
“มันเกิดอันใดขึ้นหลานเทียนหยาง”
“ข้าคิดว่าควรถามบุตรหลานของท่านมากกว่าว่ามันเกิดอันใดขึ้น เ้ามาหาิเอ๋อร์แต่กลับแสดงกิริยาแนบชิดกับบุตรสาวคนรองของข้า!” เทียนหยางคำรามลั่นใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยโทสะยากจะดับลงได้
“นี่มันเื่อันใดกันไป๋เซี่ย เ้าจะอธิบายเื่นี้ยังไง” ผู้าุโไป๋หันมาถามไป๋เซี่ยเพื่อขอคำอธิบายเกี่ยวกับเื่นี้ ไป๋เซี่ยเพียงยกยิ้มสุภาพส่งให้ผู้เป็ปู่ก่อนจะเอ่ยอธิบายเื่ราวทั้งหมด
“หลานเทียนเ้าต้องเข้าใจว่ามันเป็อุบัติเหตุไม่มีผู้ใดอยากให้เกิดเื่ทำนองนี้ขึ้น เซี่ยเอ๋อร์เองก็อธิบายชัดแล้วถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เ้า้าสิ่งใดกันแน่หลานเทียน งานแต่งใกล้เข้ามาแล้วหรือเ้าวางแผนจะล่มงานกันแน่” ไป๋เซี่ยหรี่ตาลงยามได้ยินคำพูดของผู้เป็ปู่
“้าอะไร? ตัวข้าหรือ้าอะไร!! เ้าเห็นบุตรสาวของข้าหรือไม่นางถูกพลังปราณของไป๋เซี่ยโจมตีจนาเ็สาหัส แม้แต่ิเอ๋อร์ก็ไม่ยินยอมแต่งกับเ้าบุรุษน่ารังเกียจนี่!! ทั้งที่มาหาิเอ๋อร์แต่เ้ากลับไปหลอกกินเต้าหู้หงเอ๋อร์!! นี่คือบุรุษที่ดีเช่นนั้นรึ! บ่าวไพร่ในเรือนต่างรู้เห็นถึงการกระทำอันต่ำช้านั่น ไป๋เซี่ยเ้าคนสารเลว!!” เทียนหยางสบถดังลั่น
“ผู้าุโตัวข้านั้นเห็นกับตาคู่นี้ว่าทั้งคู่นั้นแนบชิดใกล้ไม่ต้องกล่าวสิ่งใดมากการที่คุณชายรองมาหาข้าแต่กลับแสดงความรักต่อน้องสาวของข้าเช่นนั้น ถึงตัวข้าจะเป็เกอแต่ข้าก็มีความภาคภูมิใจของข้า ข้านั้นมิชมชอบบุรุษอ่อนแอ ถึงสามีจะมีอนุภรรยามากมายตัวข้านั้นมิได้สนใจนัก แต่การที่คุณชายรองหมั้นหมายกับข้าแต่กลับทำกิริยาต่อน้องสาวข้าเช่นนั้น ข้าขอกล่าวกับท่านาุโตามตรง ข้ามิพึงใจนักขอรับ ถ้าหากมิเปลี่ยนตัวเ้าสาวก็รับคำท้าประลองของข้าเถิดขอรับ ถ้าหากคุณชายรองไป่เซี่ยสามารถเอาชนะข้าได้ตัวข้าจะแต่งเข้าตระกูลไป๋ตามที่ได้ตกลงกันก่อนหน้านี้ แต่ถ้าหากไม่แล้วในฐานะพี่ชายการที่น้องสาวโดนหยามเกียรติเช่นนี้ตัวข้าเองก็มีโทสะเต็มหัวใจ ถ้าหากข้าชนะท่านผู้าุโไป๋โปรดให้น้องสาวของข้าแต่งเข้าตระกูลไป๋เพื่อรักษาเกียรติของนางด้วยขอรับ” เซียวิเอ่ยด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“เื่นี้มันก็ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้” าุโไป๋เหลือบมองเทียนหยางพลางใช้ความคิด
“เ้าคิดจะทำอันใดิเอ๋อร์” เทียนหยางกดเสียงต่ำเขามองบุตรเกอผู้นี้อย่างไม่พอใจ เห็นกับตาว่าเ้าบุรุษน่ารังเกียจนั่นทำร้ายหงเอ๋อร์
“ท่านพ่อ อย่างที่ลูกบอกว่าท่านต้องคิดให้มาก การที่ส่งน้องหญิงรองแต่งเข้าตระกูลไป๋นั่นเป็การรักษาเกียรติของน้องสาว เรายังสามารถรักษาผลประโยชน์ที่ตกลงไว้กับตระกูลไป๋ได้อีกด้วย ท่านพ่อคิดว่าน้องหญิงรองจะหยุดเพียงเท่านี้หรือขอรับ นางถึงขนาดสังหารข้าเพื่อบุรุษผู้นั้น บางทีไป๋เซี่ยคงอยากจะให้ท่านพ่อส่งข้าและน้องรองแต่งเข้าจวนของเขา ท่านพ่อบางทีทั้งสองคนอาจจะมีความรู้สึกต่อกันแต่ข้าเป็ขวากหนามที่บดบังเส้นทางรักของทั้งสอง ถึงขนาดรับคำท้าเช่นนี้ทั้งๆที่รู้ว่าข้าอ่อนแอมันดูไม่เสียศักดิ์ศรีความเป็บุรุษหน่อยหรือขอรับ” เซียวิพยายามชักแม่น้ำทั้งร้อยสายเพื่อโน้มน้าวผู้เป็บิดา
“ตัวข้านั้นไม่คิดว่าตัวเองจะพ่ายแพ้แก่เ้าเซียวเอ๋อร์ ข้อเสนอของเ้านั้นข้ามิสนใจนัก ข้า้าเพียงเ้าเท่านั้น ข้ามิอยากสู้กับเ้าเลย แต่ถึงอย่างนั้นข้าจะพยายามไม่ทำให้เ้าเกิดาแบนผิวกายของเ้า” ไป๋เซี่ยไล่สายตาจากใบหน้างดงามลงไปยังลำคอระหง
“ท่านผู้าุโเห็นด้วยกับเื่นี้หรือไม่ขอรับ” เซียวิหันมากล่าวกับผู้มีสิทธิ์ตัดสินใจในเื่นี้ เขาจะต้องตีเหล็กตอนร้อนจะปล่อยโอกาสเช่นนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด!!
“ข้าตกลง”
เซียวิยกพัดขึ้นมาบดบังรอยยิ้มก่อนจะเลื่อนม้วนสัญญาไปตรงหน้าของทั้งสองคน ให้ผู้าุโลงนามและประทับลายนิ้วเป็การรับรู้การต่อสู้ในครั้งนี้
ยิ่งเห็นการลงนามเสร็จเรียบร้อยเขาแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ อ่า..อิสรภาพของข้า ฮ่าฮ่า เขาอยากเห็นใบหน้าที่มั่นอกมั่นใจนี้พังทลายเหลือเกิน ทำไมข้าถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้กันนะสหายรัก
ระบบ : ....
อยากเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวดวงตาที่เกลียดชังต่อพลังที่เหนือกว่าตัวเอง พ่อจะตบเกรียนให้ร้องเลยฮ่าฮ่า
“เราจะประลองกันที่ใด” ไป๋เซี่ยกล่าวขึ้นหลังจากลงนามเป็ลายลักษณ์อักษรเรียบร้อยแล้ว
“ข้าประลองที่ใดก็ได้ขอรับ” เซียวิหลบสายตาร้อนแรงที่ส่งมาเล็กน้อย
“เรือนข้าช่างคับแคบนัก แต่ถ้าหากท่านไม่ถือสาหาความเล็กจ้อยของมันหลังจวนมีสนามฝึกของอาอี้อยู่พวกเ้าสามารถไปใช้ตรงนั้นได้” เทียนหยางเหลือบมองบุตรเกอของตนกับไป๋เซี่ย ความแข็งแกร่งของคุณชายรองตระกูลไป๋เป็ที่เลื่องลือ เขารู้ว่าบุตรเกอของเขามีพลังมากแค่ไหนแต่ถ้าไร้ทักษะจะสามารถชนะได้จริงน่ะหรือ หากแต่ไม่ว่าผู้ใดจะแพ้หรือชนะตระกูลหลานก็ได้ประโยชน์ทั้งนั้น
“เชิญนำทาง”
เซียวิเดินตามหลังผู้เป็พ่อไป สายตากวาดตามองสำรวจไป๋เซี่ยอย่างละเอียด ถ้าหากจะให้บรรยายรูปร่างหน้าตาก็คงต้องยอมรับว่าไป๋เซี่ยนั้นหล่อเหลาไร้ที่ติไม่ว่าจะท่วงท่ากิริยาหรือรอยยิ้ม ถ้าเปรียบเหมือนสัตว์คงต้องบอกว่าเหมือนจิ้งจอกเ้าเล่ห์ที่เต็มไปด้วยกลอุบาย ไม่น่าคบหายิ่ง
“คุณชายข้าคิดว่าให้ข้าหรือปินเป็คนสู้แทนคุณชายเถิดขอรับ” คุนเอ่ยแย้งอย่างไม่เห็นด้วย
“เ้าช่างดื้อรั้นยิ่งนักอาคุน” เซียวิอดจะถอนหายใจไม่ได้
“ข้าแค่เป็ห่วงท่านเท่านั้นและดูเหมือนข้าจะไม่คิดเช่นนั้นผู้เดียว” คุนชี้ให้เ้านายดูกลุ่มคนตรงหน้า
เซียวิมองตรงไปข้างหน้าก็เห็นบ่าวรับใช้ในเรือนของตนกำลังยืนรออยู่ เ้าพวกนี้กังวลกันมากเกินไปหรือเปล่า
“คนพวกนี้เป็ผู้ใด” เทียนหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยยามมองกลุ่มคนตรงหน้าที่เขาไม่คุ้นตา
“บ่าวในเรือนลูกเองขอรับ พวกเขาคงกังวลเมื่อเห็นว่าลูกจากเรือนมานานแล้ว” เซียวิกวักมือเรียกให้พวกเขามาอยู่ด้านหลัง
พวกเขาใช้เวลาไม่นานนักก็ถึงสนามฝึกของพี่ใหญ่ เป็สนามดินเรียบๆมีเป้าฝึกรูปทรงต่าง ๆ ขนาดกำลังดี ถึงยังไงเขาก็ไม่คิดจะสู้ยืดเยื้ออยู่แล้ว
“ทั้งสองลงสนามประลองได้ห้ามผู้ไม่ได้เกี่ยวข้องลงสนามเด็ดขาด ห้ามผู้ใดฝ่าฝืนจะถือว่าฝ่ายเ้านายตนแพ้”
เซียวิยกยิ้มบางก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปสู่สนามประลองแต่เขากับต้องชะงักฝ่าเท้าเมื่อรับรู้ถึงแรงกระตุกที่ชายแขนเสื้อ ชุน?
“อย่าห่วงเลยเ้านั่นกระจอกจะตายไป” เซียวิเอ่ยเสียงกระซิบ
“ดื้อ”
อะไรของเ้านี่ก็พูดได้นี่!
เซียวิเดินเข้าสนามประลองทันที เ้าพวกบ้านี่ทำเขาเสียเวลา การต่อสู้ครั้งนี้เขาจะใช้พัดเป็อาวุธอย่างเดียวเท่านั้น
“ข้าจะเบามือกับเ้า” ไป๋เซี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าประมาทข้าอาจถึงตายนะขอรับ” เซียวิแสยะยิ้มร้าย
“เริ่มได้สามารถใช้อาวุธในการต่อสู้ได้” ผู้าุโไป๋ส่งสัญญาณทันที
เซียวิขยับพัดไปมาพลางสังเกตท่าทีอีกฝ่าย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะประมาทเขามาก ถ้าอย่างนั้นคงต้องรีบจบการต่อสู้แล้วไปนั่งกินขนมจิบชาจะดีกว่า คิดได้อย่างนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายทันที หากแต่พลังปราณที่พุ่งเข้ามาทำให้ตัวเขาต้องชะงัก
“ยอมแพ้เถิดข้ามิอยากทำให้เ้าได้าแ” ไป๋เซี่ยแย้มยิ้มก่อนจะเพิ่มพลังปราณก้าวเท้าเข้ามาหาร่างบอบบางตรงหน้าอย่างใจเย็น
เซียวิยืนนิ่งอยู่กับที่แสร้งมุ่ยหน้าเล็กน้อยราวกับถูกกดดันด้วยพลังที่เหนือกว่า มือหนายื่นเข้ามาหมายจะััใบหน้านวลงามหากแต่ว่า
ตุบ!
“อัก!!”
ร่างตรงหน้าทรุดลงกระแทกพื้นราวกับมีบางสิ่งกดทับร่างกายอย่างรุนแรง ไป๋เซี่ยเบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจ เขาเพียงแค่ยื่นมือเข้าไปหมายจะััร่างบางตรงหน้าเท่านั้น แต่เขาถูกพลังมหาศาลกดกระแทกร่างกายอย่างแรงจนกระอักเืออกมา
“ทำไมเ้าถึงอยากััใบหน้าของข้านัก เ้าชื่นชมใบหน้าของข้าถึงเพียงนี้?” เซียวิยกยิ้มก่อนจะะโหลบกระบี่ที่พุ่งเข้าโจมตีเขา
“เ้า!!” ไป๋เซี่ยยันกายลุกขึ้นก่อนจะเรียกกระบี่กลับมา มือหนายกขึ้นปาดโลหิตที่ไหลซึมมุมปาก
“ยอมแพ้เถิด ถ้าไม่ก็อย่าหาว่าข้ารังแกเ้าคุณชาย” เซียวิสะบัดพัดในมือสร้างคลื่นพลังเข้าฟาดฟันกับกระบี่ พัดของเขาเองก็เป็หนึ่งในอาวุธพิเศษที่ระบบมอบให้
“คิดว่าเพียงเท่านี้จะชนะข้าได้หรือ” ไป๋เซี่ยพุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่ายด้วยพลังทั้งหมดที่มี
1K
![(ติดเหรียญบทที่ 651-707 7/9/69) เกิดใหม่เป็นองค์หญิงน้อยจอมป่วน & ก๊วนสัตว์อลเวง [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725961087_42317676.webp)
