"เอาคืนไปเลย ไม่งั้นจะเรียกแม่ออกมาจริงๆ นะ"
สิ้นเสียงของซิม ลินด์ที่เอี่ยวตัวหลบเขาไปมาก็หยุดยืนนิ่งๆ พลางแบมือออกมารับ Forest pearl กลับไปแบบว่าง่าย ก่อนจะกล่าวออกมาว่า
"ถ้าซิมยังไม่พอใจกับ Forest Pearl ไว้พลังของผมกลับคืนมาจนสามารถออกเดินทางได้เมื่อไหร่ ผมจะหาสิ่งที่มีค่ามากกว่า Forest Pearl มาให้แทนนะครับ"
"ไม่เอาหรอก เราอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างลินด์ก็ไม่ได้ตั้งใจจะแพร่อาการสาหร่ายอะไรนั่นมาให้ผมซะหน่อย จริงไหมล่ะครับ"
"ซิมหมายถึงอาการสาหร่ายสไปโรซิซสินะครับ ใช่ครับ ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันแพร่ไปที่ตัวซิมได้ยังไง แต่ยังไงต้นเหตุของอาการก็มาจากผมนี่แหละครับ เพราะผมเป็คนที่กินเ้าสาหร่ายมีพิษพวกนั้นเข้าไป"
"ถึงแบบนั้นลินด์ก็แพร่อาการนั่นมาให้ผมไม่ได้หรอก ถ้าผมไม่เป็คนใช้พลังของตัวเองออกมา"
ซิมพูดเศร้าๆ เพราะพอมาคิดดูดีๆ แล้ว เื่มันก็เป็อย่างที่แม่ของเขาบอกจริงๆ อาการสาหร่ายสไปโรซิซอะไรนี่จะไม่เกิดขึ้นกับเขาเลย ถ้าเขาไม่ดันไปใช้พลังของตัวเอง และรับมันมาไว้ที่ตัวเองครึ่งหนึ่ง
"การที่ซิมเลือกที่จะใช้พลังนั่นไม่วาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ก็ทำให้ซิมคือคนที่ช่วยผมไว้ครับ"
"เนอะ ผมไม่เห็นเข้าใจเลยว่าแม่จะบ่นไปทำไม"
"เพราะซิมเกือบจะตายเพราะอาการสาหร่ายสไปโรซิซไงล่ะครับ เพราะถึงอาการนี้จะไม่ได้ส่งผลต่อผมที่เป็เอลฟ์มาก แต่มันส่งผลตุ่์เยอะมากๆ เลยนะครับ"
คำพูดของลินด์ทำให้ซิมย้อนคิดไปถึงสภาพของชายคนนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วก็รู้สึกหนาวจนตัวสั่นขึ้นมาทันที เพราะถ้าเอลฟ์อย่างลินด์ยังสภาพออกมาเป็แบบนั้น ไม่แน่ว่าไออาการสาหร่ายสไปโรซิซอะไรนี่อาจจะทำให้เขาที่เป็มนุษย์กลายเป็สัตว์ประหลาดแปลกๆ ที่มีสาหร่ายจำนวนมากขึ้นมาตามลำตัวและใบหน้าก็เป็ได้
"ดีจังเลยเนอะ ที่เราทั้งคู่รอดมาได้"
"ครับ สำหรับผมมันถือว่าเป็ปาฏิหารย์เลยล่ะครับ ที่จะมีใครสักคนมาช่วยแก้อาการนี้ให้นอกจากเอลฟ์ด้วยกัน และอีกหนึ่งปาฏิหารย์ก็คือการที่พวกเราช่วยกันสร้าง All Cure ขึ้นมารักษาอาการของซิมนั่นแหละครับ"
"อ่าาา เ้ายาแปลกๆ นั่น"
ซิมร้องออกมาเมื่อคำพูดของอีกฝ่ายทำให้เขาย้อนคิดไปถึงยาประหลาดที่คนในหมู่บ้านช่วยกันสร้างขึ้นมา ก่อนเขาจะคิดอะไรออก และบอกอีกฝ่ายไปว่า
"สอนผมทำยานั่นหน่อยสิลินด์"
"ผมเหรอครับ อืมมมมม จริงๆ แล้วซิมให้คุณแมรี่สอนให้น่าจะดีกว่านะครับ"
"แม่ไม่ยอมสอนให้หรอก แม่น่ะขี้งกจะตาย"
สิ่งที่ซิมพูดนั้นไม่ได้บิดเบือนไปจากความเป็จริงเลยแม้แต่น้อย เพราะแม่ของเขาไม่ค่อยสอนอะไรเกี่ยวกับการปรุงยาให้เขาเลย และสูตรยาต่างๆ ที่เขาสร้างขึ้นมาก็เกิดจากการทดลองของเขาเอง และการแอบเอายาของแม่ไปชิมอยู่บ่อยๆ ซะมากกว่า การจะให้แม่สอนการปรุงยาที่สุดยอดอย่างสิ่งที่เรียกว่า 'All Cure' ให้นั้น ถือเป็อะไรที่เพ้อฝันจนเกินไป
"ซิมครับ คุณแมรี่น่ะไม่ใช่คนที่ขี้งกหรอกนะครับ"
"ไม่ล่ะๆ ลินด์ไม่ได้มาอยู่กับแม่ตลอดเวลา ลินด์ไม่เข้าใจหรอก"
"ซิมครับ...."
ลินด์พูดออกมา ก่อนเขาจะหยุดคิดไปสักพักหนึ่ง แล้วอยู่ดีๆ ก็เดินไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน และหันกลับมากวักมือเรียกซิม
"มีอะไรเหรอลินด์ ?"
"ช่วยมานี้หน่อยครับซิม ผมมีอะไรให้ซิมอยากดูครับ"
'รอบที่แล้วเกือบตายเลยนะ จะตามไปดีไหมเนี้ย'
แม้จะมีความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ซิมเดินตามอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ ก่อนเขาจะพบว่าอีกฝ่ายหยิบกิ่งไม้ใหญ่ๆ อันหนึ่งขึ้นมา ตามด้วยเศษไม้อีกอันหนึ่ง
"ไม้นั่นมันทำไมเหรอลินด์"
"ดูนี่นะครับซิม"
อีกฝ่ายตอบกลับมา ก่อนเขาจะดึงผมสีทองของตัวเองออกมาหนึ่งเส้น แล้วผูกมันเข้ากับกิ่งไม้ใหญ่ จากนั้นก็เอาเศษไม้เล็กๆ มาวางพาดไว้ที่บริเวณกลางไม้ใหญ่
วินาทีต่อมาเศษไม้เล็กๆ นั่นก็พุ่งไปเสียบเ้า Totto จนร่างของมันกระเด็นไปไกลพอสมควร ก่อนร่างของมันจะค่อยๆ สลายไป
"ท...ทำได้ไงเนี้ย"
ซิมร้องออกมาด้วยความใ เพราะถึงเขาจะพอรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะใช้พลังอะไรสักอย่างของเผ่าเอลฟ์ แต่เ้ากิ่งไม้ในมืออีกฝ่ายก็ยังคงเป็กิ่งไม้ และสิ่งที่เหลืออยู่บนเนื้อของเ้า Totto ก็ยังคงเป็เศษไม้
"นี่คือสิ่งที่เอลฟ์ทุกคนในหมู่บ้านผมต้องทำได้น่ะครับ แต่ผมอาจจะเก่งกว่าคนอื่นนิดหนึ่งตรงที่ผมเป็ลูกชายของมือธนูที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านพอดี"
"ต..."
ซิมยังพูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็ใช้ปลายเท้าดีดเศษไม้ขึ้นมาอีกอัน หันหลังกลับไปทางทางเข้าหมู่บ้าน จากนั้นเขาก็หยิบเศษไม้ขึ้นไปบนฟ้า
หลังจากนั้นไม่กี่วิ เศษไม้ที่ว่าก็ร่วงลงมาปักที่ร่างของเ้า Totto อีกตัวจนร่างของมันจางหายไปอีกครั้ง
เห็นแบบนั้น ซิมที่เมื่อกี้จะพูดว่า 'แต่ถึงขั้นหยิบกิ่งไม้กับเศษไม้มายิงได้ มันไม่ธรรมดาแล้วนะ' ก็ถึงกับหมดคำพูด เพราะสิ่งที่เขาเห็นนั้นมันต่างจากสิ่งที่เขาเคยััมามากเกินไป
การได้อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ทำให้ซิมได้รู้ว่าที่นี่มีคนเก่งๆ อยู่มากมาย ไม่ว่าจะเพตต้า แม่ของเขา ลินด์ หรือแม้กระทั่งคามที่แม้จะหลังๆ มาจะเมาทั้งวัน แต่การที่อีกฝ่ายสามารถ Karate chop ที่เดียวแล้วทำให้ทะเลแยกได้ก็ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาสามารถทำได้
ปัญหาก็คือคนพวกนี้ไม่เคยเอาจริงให้ซิมได้เห็น
ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"สุดยอดเลยใช่ไหมล่ะครับ"
"ช...ใช่ ทำได้ไงน่ะ สอนผมบ้างสิ"
"ได้สิครับถ้าซิม้า แต่ซิมต้องใช้เวลาอย่างน้อย 700 ปี เพื่อเรียนรู้มันนะครับ"
"แงะ ไม่เอาอ่ะ นานอะไรขนาดนั้น"
"ใช่ไหมล่ะครับ"
ลินด์ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเขาจะโยนกิ่งไม้ในมือทิ้ง เดินเข้าไปกลางวงที่เ้า Totto รวมตัวกันอยู่ จากนั้นเขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง
วินาทีต่อมา ฟองอากาศสีสันสดใสก็ปรากฏขึ้นมารอบๆ เหล่า Totto ผู้โชคร้าย ก่อนร่างของพวกมันจะลอยขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับฟองอากาศ จนกระทั่งพวกมันลอยขึ้นไปบนฟ้าสูงพอสมควร ฟองอากาศเ่าั้ก็ค่อยๆ ะเิออกทีละอัน ในขณะที่เหล่า Totto ที่อยู่ด้านในร่วงหล่นลงมา
หลังจากนั้น ลินด์ก็เดินกลับมาหาซิมที่ยืนช็อคอยู่ เพราะพวก Totto ที่ร่วงลงมาพวกนั้นมีจำนวนเยอะมาก และคนที่ใช้พลังให้เขาดูอยู่นั้น ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคนที่ป่วยหนักมากคนหนึ่ง ที่พึ่งฟื้นตัวจากการเป็โรคสาหร่ายสไปโรซิซมาแรมปี
"ซิมครับ ซิมว่าเมื่อเทียบกับพลังนี้ เวลา 700 ปีที่ผมเสียไปเพื่อเรียนวิชาธนูนั่น มันคุ้มค่าไหมล่ะครับ"
"แต่มันอาจจะมีประโยชน์ก็ได้นะลินด์ แบบว่า...ถ้าลินด์พลังเวทย์หมดพอดีไง"
"ถ้าผมต้องสู้กับศัตรูที่ทำให้พลังผมหมดได้ ลูกธนูจะทำอะไรศัตรูของผมได้ล่ะครับซิม"
แม้อีกฝ่ายจะเอ่ยถามกลับมาพร้อมรอยยิ้ม แต่ซิมกลับทำให้แค่ยิ้มเจื่อนๆ ตอบอีกฝ่ายกลับไป พลางรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถตอบอะไรอีกฝ่ายกลับไปได้เลย
เพราะเมื่อเทียบกับพลังของลินด์แล้ว การยิงธนูได้อย่างเชี่ยวชาญก็ไม่ได้มีค่าอะไรเลย และเวลา 700 ปีก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการเอาเวลาไปแลกกับทักษะแปลกๆ ที่มีไว้แค่เพียงโชว์ให้เพื่อนๆ ดูในวงเหล้า
"ซิมครับ การที่พ่อแม่กล้าจะหยิบยื่นโอกาสในการเป็ตัวเองให้กับลูกๆ ของพวกเขา เป็อะไรที่ยากกว่าการพยายามหยิบยื่นทุกอย่างที่ตัวเองคิดว่าดีให้เขาอยู่มากนะครับ"
ทันทีที่ลินด์พูดจบ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของเธอที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
"ช่ายยยย ไม่งั้นเราก็คงไปทำอย่างอื่นแล้วล่ะ ไม่มานั่งตกปลาอยู่ตรงนี้หรอก ให้ตายสิ"
371
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711096331_67466529.webp)
